پښتو شعرونه

غزل

دزړه په پرهرو کې مې پينهان دی يو ارمان په مينه مې ساتلی دی په زړه کې خپل جانان باغچه د ښکلوګلوزه او ته او…

(مور او پلار ته ليک)

له سيندونو نه پنا يم هم له غرونو نه پنا يم زه د تا له سوري لرې وطنونو نه پنا يم اوښکه اوښکه ائينه شي…

شين اسمان وه شنه بــــــاغــونه سره ګلان وه دګلانو نه هم ښکلی مـــــــــــې جــــــــانـــان وه چار چارپېــــــره خــــــــوشحــــــــالـــــــــــــي وه ښکـــــــلې مينـــــــــــــه ښــــــــه ځــــــــــواني وه سپرلي…

څلوريځه

ددنيا د هر يو شي نه مې زړه بر شــــــــو اشنا چـې بې وفا وه اوس دلبـــــــــــر شو خو افسوس ای د پامير ويده قيسمته…

غزل

ز ما يا ر زمـــــــــا نـــــه ولـــې بېـــــــــــلوي غمازان مــــــــې داســـــــې ولـــــــې ژړوي له ماښامه تـــــــــــر سهـــــاره مې ژړلـــــي ديار غم مې دزړه ستــــــــــرګــــــې ړندوي…

اوس هم په باد مين يم

زه لا هماغسې يم اوس هم په باد مين يم اوس هم تمام اوړى په بام ويدېږم اوس هم د پلار په زنگېدلي کټ کې…

خزانې

ته چې موسم غوندې ساعت کې بـــــــــدلېــــــــــدې جــــــانانه سهوه دې وکړه چې زما زړه ته راتلې جــــــــــــــــــانــــــــــانــــــــه زه که اغزى یم نو لمن دې…

دغم لمر

لرې ولاړ وم د ورتللو په چل نه پــــــــــــوهېـــــــــــدم رښتيــــــــــا بــــــــه وايمـه دښکلو په چل نه پوهېدم فــــــــکر مې نـــه و سين د سترگو…

یه انځور ګره

یه انځور ګره وایه دا انځور به څنګه کاږې زه چې په کومه ورځ له کوره چېرې ووځمه مور مې اوبه راپسې وشیندي او وژاړي…

غزل

موږ خو په دې نیت نازول چې شي د کـــــــــــار وګړي خدایه اوس کوم لوري ته لاړ شي دا وزګــــــار وګړي څو کاله کېږي بلا…

غزل

لارې کوڅې چې د خپل چم ورته اغزي ونـــــــــیسي خود به دې ښاره څلور لارې لېـــــــونــــي ونیــــــسي په څه به ورکړو نظر ماتی د مالت…

غزل

نظر مــــې ستــــــــــا د اوربل سیوري ته پناه راوړله دې لېوني د اجــــــــل سیــــــــوري تـــــــه پناه راوړله له ژونده ستړی په هر ګام تر میـــــــکدې…

غزل

له لوړو غرو راپرېوځمه ښار تـــــــــــــه هـــــــــره ورځ زړګی رسوم ستا د بڼـــــــــو وار تــــــــــــــه هـــره ورځ مرګ پېژنم ددې وطن بېوزله شان مـــــــــرغـــــۍ یم…

غزل

مات شي او رغیږي په خپل سر لکه وخـــــــتونــــــــه دي دا څه بلا ښکلي دي، دا څه نـــــــازکـــــــــه زړونــــــــه دي پېغله شولې پېغله؛ اننګي دې…

غزل

جانانه ژوند دی چا ته ژاړم چا ته وخــــــــــــانـــــدمـــــــه تياره کې ناست يمـــــــــــه خپـــــــــــــه، رڼا ته وخاندمـه ستا د ښايست قدر به ياره دومره بـــــــــــس…

غزل

دا خو ته سمه د ښایست رنګین بازار یــــــې پېـــــــغلې ښکاري پرېوتې د سپوږمۍ له غاړې هــــار یې پېغلې د چا د اوښکو باران مسته…

غزل

د سپرلي ګل وم د خزان شمال مې نه پـــــــــــېژنــــــــــده ما شپه او ورځ هم نه لیده زوال مې نه پــــــــېژنـــــــــــده د زمري خوی مې…

غزل

ډال د غلیم مات شه چې دا توره یې بې وروره شــــــــــي پرېږده چې زموږ په څېر بې زره او بـــــــــې زوره شـــــي خوب وینم…