د سپرلي ګل وم د خزان شمال مې نه پـــــــــــېژنــــــــــده
ما شپه او ورځ هم نه لیده زوال مې نه پــــــــېژنـــــــــــده

د زمري خوی مې و ما غر او غرڅه خوب کې لــــــــیدل
د لومې سوچ مې سر کې نه و جال مې نـــــه پېــــــــژنده

اوس چې ګام اخلمه یو ځل مخکې او وروستــــه ګورم
څه ماشومتوب و چې ثواب، وبال مې نه پـــــــــېژنــده

دمور له مینې دې سرحد تـــــه میـــــــــنې راوستـــــــمه
خو په نامه دمینې دا جنـــــــــجــــال مـــــــې نــــه پېژنده

لکه پښتون چې مې په نه څه ژوند تالا تـــــــرخـــه شــو
توره مې پېژنده خو بل کمال مـــې نـه پــــــــــــېژنــــــــده