پښتو

  ډکه د جمال او د جلال غرنۍ ژبه ده وايې وره پښتو د مستانه موسيقۍ ژبه ده ډول سره چې غبرګه شي ګډا  ګډا…

غزل

سترګې دې پرېږده چې شیندي ګلونه ډېر مې یادیږي دا ژوندي ګلونه   ستا د کږو  بڼو په شپول کښې را ګیر لکه اغزیو  کښې…

غـــــزل

په مينه، مينه مينه كه يو بل ته غېږې وا كړو په دې وركه دنيا كې به اخر سره پخلا كړو پر جنګ به تيږه…

غــــــــــــــزل

  لپه دې جـــــــانانه چېرې تشه نه شي ستا يا په کـــــې اوبه راکوه يا په کـــــــې دوعا کله چې شي ورځې تکه تورې لکه…

چېرته يې هندارې؟

چېرته يې هندارې؟ چــــېــــرته يــــې هندارې بې تصــويره يمراشه چـــــــــې بې خـــــوبه بې تعــــبيره يمراشه چې تڼاکـــــې پښې دې ښکل کـړمهورکــــــــه سبا ستړی لـــــــــــــه شوګيره…

  د بدرنګۍ له سيند اوباسو د سندرو بېړۍالله لاهو مه کړې د ښکلو مساپرو بېړۍد څو کيږديو او يو څو دانو خورما په بدللاړې…

د غرونو خلک يو...

د غرونو خلک يو... د غــــــــرونو خلک يو کارونه د بازار نه کووشډل پډل ګــــرځو هيڅ ډول او سينګار نه کوو د خدای مارغان راځي…

غزل

يو څو ښکلي رندان به ميخانې ته راولولښکر ګلان به للمې زمانې ته راولوما زړه ستا د وعدو د لاسه شين راوړی دیستا سپينه خولګکۍ…

غزل

راشه چې نغمې کړو سره ګډې ربابونه شوراشه سره ولولو د شعر کتابونه شوراشه چې باڼه پر بڼو کېږدو سترګې سترګې شوراشه دا ځنګړې کړو…

غزل

راشه د رحمت بارانه ښار اخستی اور دیژوند لکه د کلي د چنار اخستی اور دیراشئ زما اوښکې ورله يوسئ بلبلانوسوزي درنه ښکلي لاله زار…

شاعرانه ارواوې

شاعرانه ارواوې زما او ستا شاعرانه ارواوې لکه همځولي ګاونډي ماشومان له يو بل پټ شي پټپټانی کوي د خيال په ړنګو کنډوالو کې ګرځي…

غزل

غزل ستوري خاندي ستوري ژاړي خبر نه يم؟ دوی راځي؟ که ما ورغواړي خبر نه يم؟ ورځې شپې دي برګې سترګې؟ که پړانګان؟ راته موسکې؟…

     ټول مرور دي ټول مرور دي نوم د کوم يوه په جام وليکم؟ د ميخانې په دروازه چاته سلام وليکم؟ د باز بڼکه به…

غزل

وخت به راځي چې غاښ د زهرو به ښامار نه لري منصور به ګرځي مستانه ملا به دار نه لري مارغان دې راشي زموږ  لپو…

غزل

غزل يو پياده د حسن دې اشنا څنګه شامات کړمه زړه د چا شاعر وم د بنګړي غوندې دې مات کړمه ستا د ياد غزل…

افغ

د شپې ماشوم شمه زه کله چې لمر په کلي سر ووهي او شپه د وړانګو په خنجر ووهي په تودو شوندو پيزوانونه ښکل کړي…

دعوه

کندهار مې د بابا په قباله دی که پنجشير دی که واخان دی وطن زما دی هره لوېشت مې د نيکه او بابا ګور دی…

 موږک شېر

د لـوی ښار څخه دبـــــانـــــــدې يــــــــــــــو دره وه جوړه کړې يـــــــــــــوه شيخ پــکښې دېــــــــره وه پر سجده به خدای ته پروت و په خواستونـــــو ټـــــــولې…