په مينه، مينه مينه كه يو بل ته غېږې وا كړو
په دې وركه دنيا كې به اخر سره پخلا كړو

پر جنګ به تيږه كېږدو، جنګ به مړو سترګو ته پرېږدو
راځه چې له شاهين سره كوترې په هوا كړو

ليلا چې كوم خوا سترګې غړوي مجنون به ويني
او ډكه له ليلا نه به څلور كونجه دنيا كړو

منصور به په ګلاب او په نرګسو باندې ولو
د حق پر ضد باطله به د هر ملا فتوا كړو

دا توره وچكالي به يې په سپينو اوښكو وينځو
له ډېرې خوشالۍ نه به بلبلې په ژړا كړو

شپې ورځې د ژوندون به مو خوشبو كې وي نغښتي
لمونځونه د سحر به په ګلونو كې ادا كړو

روان به شو ”كاروانه!“ د بڼو پر څوكو- څوكو
رانجه به د جانان له خماري سترګو نه غـــلا كړو

کابل