سترګې دې پرېږده چې شیندي ګلونه
ډېر مې یادیږي دا ژوندي ګلونه
 
ستا د کږو  بڼو په شپول کښې را ګیر
لکه اغزیو  کښې قیدي ګلونه
 
زه د جانان د  در په کاڼو مین
پرېږدئ چې ښکل کړم په تندي ګلونه
 
په تورو څڼو کښې یې ډېر لګوه
شته مې د زړه په مات کودي ګلونه
 
کاروانه  زه ورته حیران پاتې یم
چې دا د چا د غزل دي ګلونه
 
۲۵/۳/۱۳۶۹