لپه دې جـــــــانانه چېرې تشه نه شي ستا
يا په کـــــې اوبه راکوه يا په کـــــــې دوعا
کله چې شي ورځې تکه تورې لکه شپې
ما ته پټه وســــاته په مـــــــوټي کــــــې رڼا
ستا خوږې خبــــــرې دي سکه لکه ثواب
بس د روژه ماتي غوندې، بس لکه خُرما
زه له غمه ژاړمه چـــــــــــــې ته راشې او زه
بيا شمه له ډېرې خوشالـــــۍ نــــــه په ژړا
راغله د ښکلا د ښاپېرو د پاچا لــــــــــور
وريې کړ ملنګ تــــــــه يو غمی د استغنا
دوې اوښکې په سترګوکې په زړه کې يوجانان
جوړه دې ( کاروانه ) کــــړه عجبه مشغولا