رفيع الله روشن

دښاغلي بازمحمدعابدصاحب دغزل په اقتفا
چې وايي
نن راته يوچاغاړه ركړېــــــــــــــــــــــده
اه :ټولې دنياغاړه راكړېـــــــــــــــــــــده
نن چې پرې لونګ له نازه ټال وهـــــي
تاراته همداغاړه راكړېـــــــــــــــــــــــده

نن وړې ليــــلاراته خنـــــــــــــــــــــــــــــدلــي دي
اه ټولې دنياراته خنــــــدلــــــــــــــــــــــــــــــي دي

مابه چې وروكتـــــــــــــل غوصــــــــــــــــــــه به وه
نن خويې پخلاراته خندلـــــــــــــــــــــــــــــــــي دي

هغه چې پرون به رانه لرې تــــــــــــــــــــــــــــــــله
نن هغې ترخواراته خنــــدلــــــــــــــــــــــــــــي دي

زه خويې حيران ښكلي رخســــــــــــــــــــــــارته يم
زلفويې په ملاراته خندلــــــــــــــــــــــــــــــــــي دي

اى ګودره هروخت به دې ســــــــــــــــــــــــــــتايمه
ستاغېږكې ليلاراته خندلـــــــــــــــــــــــــــــــي دي

ستازړه كې منګى چې يې غوپه كـــــــــــــــــــــړلو
ستاشور اوههاراته خندلــــــــــــــــــــــــــــــــي دي

وايي چې به نوره زه خفه نشـــــــــــــــــــــــــــــــم
داچې شيخه تاراته خندلــــــــــــــــــــــــــــــــي دي

يو ورځ چې منګى ترې لارې كـــــــــــــــــــې پرېوته
هلته يې بيابياراته خندلـــــــــــــــــــــــــــــــــي دي

زه (روشــــــــن)پدې باندې اميــــــــــــــــــــرشومه
داچې ګٌلــــــــــــــې تاراته خندلــــــــــــــــــــي دي

ښكلې يې ښايستــــــــــه يې نازنينـــــــــــــــــــــه يې
نرمه يې پستـــــــــه يې تكه سپينـــــــــــــــــــــــــه يې

مينه كړې  هرچاسره نفــــرت سره دې نه لــــــــــــــږي
خــــوښه دهرچايې ځــــــكه ټولوته شيرينـــــــــــــه يې

ته لـــــــكه سپوږمۍ په شان رڼاخوره وره ســـــــــــاتې
ستورۍ دســـــبايې ګلــــې ډېره بهترينـــــــــــــــــه يې

فكردې ملــــــــــنګ دى خوكارونه پاچاهي كــــــــــــوې
لمرغوندې شغـــــــــلې كړې په هرلوري ګلورينــــه يې

ته دخړې وريځې پـــــه شان مخ داسمان نه پوښــــــې
ته نرمه سيلۍ يـــــــــــــې وړې لمنځه ورېځ لمرينه يې

خپله خوښايسته يې خــــوبـــــــدرنګـــــــوته بد نه وايې
ښكلـــــــې ساده ګۍ يې مينـــــــــه مينـــــــــــــه يې

نن يې په فــــــكر وران كـــــــــورونه دافغــــان ورېږي
ځان ترېنه هېروي چــــــې په زړه دچاجــــانان ورېږي

دغه له سترګو چــــــې څڅېږي ګورئ اوښكې ندي
دامرغلرې دي چـــــــې نن په ســــپين ميدان ورېږي

داهســـــــې ندي دزړګـــــــي په ســـرزخمونه لري
له دې زخــــــــموڅخه دويـــــــــنو سم باران ورېږي

سكون يې نشــــــــــته دى هېــڅكله ارام نه پېژني
سرې سرې سكروټـــې دباروتو په هرځـــوان ورېږي

چاســــــره وبه كړي خنــــــــدانن پښـــتنې مېرمنې
دلته خوغــــــــــــږ دژړاګانو له اســــــــــــمان ورېږي

يوطــــــــــرف غم دوږې ګېـــــــډې بل خو اويردوطن
په كلي كوركې مو دژڼيـــــــــــــــــو شورفغان ورېږي

څوك به تغيركړي دازمـــــــوږه دتــــقـــــــــــديرفيصله
چې په وطن موبمــــــــــان نه بلــــكې ګلان ورېږي

كله به جوړموشــــــــي وطن خــــدايه داسوال كومه
خدايه پوره كړې دروشـــــــــــن په زړه ارمـــان ورېږي

چې له مانه كله تللې سپين سحـــــروه
ښه مې يادشي اى جانه چــــې اختروه

ستاپه سترګوكې داوښكــــو ووډنـــډونه
غم جوړكړى ځانته كورستاپرځيـــــــګروه

مجبوردې وه شيـــــــرينه بايــــد لاړ وې
زموږكلي كې جوړشـــوى يومحشــــروه

زموږكوراوښوونځي ووټول ړنګ شــــوي
دجومات مو هــــــم نه ور وه نه ممبروه

وه پرمونږه سره بلانازله شـــــــــــــوې
هم مومال اوهم موســرترې په خطـروه

زموږقوم هم ملامت وه چې پښتـون وه
له هرلــــــوري پرې نـــازل يو بدنظـروه

خوپښتون چاسره بدكــولى نشـــــــي
نوبيــــــــاولـــــې ددې هرڅه څه اثـروه

هغه وخت مې هم په ياد شي اى (روشنه)
ستاسوكــلى چې وه كوز اوزمــــونـــږبـــروه

تورغر مې راته يادشي اوسپين غر مې راياديږي
مماڼې اوګــــــورګــــــــورې اونښترمې راياديږي
 
موسم دپسرلي دی هـره خوا وږمې خورې دي
سندرې دقمريانوهرسحر مــــــــې رايـــــاديږي
 
دپيغلو کتارونه په اوږو سره شــــــنه منــــــګي
رنګين دپسرلي په څېر ګودر مې رايــــــــاديږي
 
چــــــې جوړبه يې فضاکې يوانځور دمحبت کړ
دزاڼوکتـــــــــارونــــــــــه اولښکر مې راياديږي
 
چې کله څوک دلوړوغرونـــــــومونه راته واخلي
سالنګ ،کوهاټ ،شمشاداوماهيپر مې راياديږي
 
امونه رانيولې تــــــــــر بــــــولانــــــه تر جېلمه
شمله دپښتونخوا رنګين خيبر مې رايــــــاديږي
 
(روشنه )داهېــــــــــــواد موږته ډالۍ دهيچانده
پدې چې خاورې شوی هر يوسر مې راياديږي

راشه چـې تحفه كې درته زړه دركـــړم
زه درته ټول ځان دركړم هرڅـه دركـړم

ته زمادمينــــې نه خونـــــد واخلــه نــن
ډېـربه زه په مينــــه كې خواږه دركـــړم

ستـرګې  ښايستــې دې په نظـرنشي
راشه چې لوګـــي ته يــې باڼــه دركړم

بيــــاكابـــــلــۍ پېغـلې راتــــه وويــــل
واخلـه چې لبان درته تـــك سره دركړم

دغه دښارنجـونې څومــره شوخــې دي
ښه دې چورتالان كې بياوۍ څه دركړم

ميــــنه خوجنـس ندى پـېرل كېــږي نه
تاتــه به دمينــې قېمت څــــه دركـــړم

نن يې ويل روشنـــــه پر تازېــــرى كړم
زه به هـــــم دزړه بدل كې زړه دركـــړم

زه لا وكړوكى يم په ځان پوره پوه شوى نه يـم
په خپله ګټه او توان پوره پوه شوى نه يـــــــــم

زما ملګرو مكتب خلاص كړ پوهنځى وايي اوس
زه په حساب جمع مېزان پوره پوه شوى نه يــم

خـــلك چاپيردى د سپوږمۍ په لور بيړۍ چلوي
زه ليونى غره ته روان پوره پوه شوى نه يــــــم

زما ملګري كمپيوتر كې ريسرچونه كـــــــــوي
خو ما مبايل نكړ چالان پوره پوه شوى نه يــــم

د نورو خلكو سره او شنه ګلان ښكاره شول باغ كې
خو زه لا نه يمـــه باغوان پوره پوه شوى نه يــــــــــم

چې د وطن د ګېډې خپله اپرېشن وكړمــــــــــــــــه
سپينه چپنه كړم په ځان پوره پوه شوى نه يــــــــــم

وايي ((روشن)) په يو آواز د تكبير غږ پورته كــــــــړئ
جوړوو نن افغانستــــــــان پوره پوه شوى نه يـــــــم

چې له منځه وړي نفاق سوله يې بولي
چې پيداكړي اتفاق سوله يې بولي

ده علاج دبدمرغيو،بدبختيو
ختموي   چې هرشقاق سوله يې بولي

هوسايي،پرمختګ،  مينه محبت
كه لري كوم يومصداق سوله يې بولي

ده مصدرټولې ښېگڼې ترې راوځي
چې ترې كېږي اشتقاق سوله يې بولي

راځئ ټول په  اتفاق  سره نارې كړو
((چې لرو يې اشتياق ))سوله يې   بولي

(روشن)  نن د خپل صنم په غېږكې پروت دى
چې دى ضددهر فراق  سوله يې بولي

 ۱۳۸۸\۷\۱۰

خدايه څنګه له غمو ډكه دنياده
له دردواو كړاوو ډكه دنيا ده

هرڅوك ګورم دخپل ځان په غم كې ګې ځي
نكړي خيال دخرت په لوريې شاده

موږ دې څنګه بنده ګان يوپيداكړي
پخپل منځ كې لاس ګرېوان تل مو غوغاده

ټيپ راډيو سې ډي ويډيو سره يې شوق ده
ترناوخته پورې ناست په سينماده

دجومات لخوانه ډېرپه تلوار تېرشي
وايي لمونځ شورانه هېر خو  اوس قضاده

د((روشن ))قلم يې نور نشي ليكلاى
ځانته نكړي نصيحت دايې سزاده
 ۱۳۷۸\۸\۸