پښتو شعرونه

نظم

زندګي دومره وړه خبره نۀ ده لکه خلک چې پۀ حال د سړي خاندي لکه هر سړی چې ځانه پورې بند دی دې کې ځينې…

غزل

زما پۀ حال ، څۀ د مکېز ژړا دې راوسته الله دې ښاد کړه ، ولا ښه خندا دې راوسته زما د نېکو دوعاګانو سر…

نظم

دا شعر دې حفیظ همیم صېب ته ډالۍ وي... ښۀ پوهېږمه چې نۀ راته رسېږې خوکۀ خدای کول او مثلاً زما شوې بيا به زۀ…

غزل

چې لمبه د یار لۀ غمه دې ونۀ کړه زړۀ! یاري وه مګر سمه دې ونۀ کړه زۀ بازار ته ځم او تۀ راپسې ژاړې…

غزل

ما باندې تمام اثر دې بنګ ته پاتې کېږي ډېر خاصیتونه دې لونګ ته پاتې کېږي پاکه کړه آئینه لۀ ګرده وڅنډه کتاب خېر دی…

غزل

مخ مې ستون کړه لۀ اسمانه، ناروا راباندې وکړه یو ديدن درڅخه غواړم، بس همدا راباندې وکړه پۀ هر حُسن پسې ماته، هرجایي زما نظره…

غزل

نه ما درکړې نه تا راته راکولې ائينې مونږ څه وکړل خو ماتې مو کړې ټولې ائينې د هيچا زړه اوس نه غواړې چې تانه…

غزل

لمر نه يم، سپوږمۍ نه يم، اسمان سره نږدې نه يم زه د دغې ځمکې د ښايست حصه په دې نه يم ښه ده چې…

غزل

ستم ظرفي ده چې په ګته مې تاوان بدل کړو زمانه نه بدلیده ما ورته خپل ځان بدل کړو پښو فرشونو کې نیالګي د کلو…

غزل

نه یې په توره نه په زغرو باندې وخوړله یو چا دنیا تش په خبرو باندې وخوړله ما درته نه ویل چې مینه کوه جنګ…

غزل

یو بل به نه ګورو تر منځ فاصله پاتې ښه ده د خــواهیشاتو د تکـمیل مرحله پاتې ښه ده چې ما دې بیا د ژوندانه…

غزل

بــدرنګې زمــانې ته به ښـکلا ورکوې ته زما د وجود خاورې ته به ساه ورکوې ته زاړه فکرونه خاورې کړې او نوي را زرغون چی…

غزل

ستوري به ستا شي خو چې يو ځل اسمان وپيژنې خپل شناحت به راپيدا کړې چې ځان وپيژنې بيا به انسان له پريښتو نه مقدس…

غزل

زمونږ د کلي روايت څومره ودان پاتې دے دهقان هم هغسې دے خان پکې لا خان پاتې دے بهر عکسونه راوتلي تماشې مو کوي او…

غزل

د بد نصیب سړي تقدیره، په تا ډیر خفه یم زما په پښو کې پورت زنځیره، په تا ډیر خفه یم بندو ورنو ته ودریږې…

غزل

د بدنصیب سړي تقدیره، په تا ډیر خفه یم زما په پښو کې پروت زنځیره، په تا ډیر خفه یم بندو ورنو ته ودریږې تشې…

غزل

د امن په زانګو کې به بې غمه زنګیدم، خو بیا هم ویریدم د ژوند د پریښتو سره به څنګ کې ګرزیدم، خو بیا هم…

غزل

چې په شا ځي، په داسې سر، صفونه نه ډکوو مونږ په بې ننګو د لښکر صفونه نه ډکوو بویه چې بیا مو مقدر دي…