ډاکتر حسن- لندن

سین دوینو وروړم دجانان له غیږي پریوتم

زه ناسورپرهروم ددرمان له غیږي پریوتم
تاورته تندی ماورته سر په پښو کې کیښودو
مه
وایه ملا چې دایمان له غیږي پریوتم
تشې مې په سرلکه بړبوکه سپیرې خاورې وړې
زه چې مې
دژوند د بیابان له غیږي پریوتم
هره یوه لحظه مې ولولوته پېغلتوب بخښي
ستا په محبت کې
ددوران له غیږي پریوتم
څو به تا په زورنیوه زما دمقدر مخه
اوښکه دحسرت وم دګرېوان له غیږي
پریوتم
زه يې چې دمخ د لمر په نور کې څنک کې نه لیدم
ستوری دتیارو وم داسمان له غیږي پریوتم
ډیرې مې دخپل ځان خبر لوڅي خواوي ولیدې
مینه کې( حسنه) چې دځان له غیږي پریوتم

 align="center"> ګلګون زړه

color=#ff0000> 

فاصلو که دبیلتون در څخه ورک کړم 

align="center">                  لټول  دې  دوصال که
دامانونه

size=4>                             &nb
sp;ستا دسره شال دائینوغوندي صنمه  

align="center">                             
         
په ګلګون زړه مې ځلیږي ستا یادونه

align="center">size=4>                        

align="center"> ترجمانې ست

مالکه سره اوسپنه لمبوته لپه ونیوه
اوس مې چې دسرواوښکواوبوته لپه ونیوه

بېل دهر سړي وو ددنیا په غمکده کې ذوق
چا دسترګواوښکوچا پیالوته لپه ونیوه

خودبه مي خماردبې باکۍ ناڅي په سترګوکې
ما دوخت دڅړیکوپیمانوته لپه ونیوه

بس په دې توپیر لوړوته لاړوله ژورونه
دې زماالفت مايې ارزوته لپه ونیوه

چادسوکالۍ له میوډک کړل کنډولونه بیا
چا يې دمارغه غوندې قطروته لپه ونیوه

نورو تنده غروسرابونو پسې منډې کړې
مونږ دژوند په دښته کې پښتوته لپه ونیوه

پوه نه شوه اوبه يې له منګي پکې راتويي کړې
ما يې چې دسروسترګوکاسوته لپه ونیوه

چاراټوله کړي دګلمخیواواره مینه ؟
تا ځنګه (حسنه) دې خوشبوته لپه ونیوه

اسویلی مې چې بیاشال دګلبدن وړي
داڅپې دنسیم عطر د ګلشن وړي
ستا دشونډو په مچکو به رسوا شم
... چې بې پامه خوري انار داغ په لمن وړي
په دا څه شوکه لښکر وي دپسونو
چې سالار يې وي زمری خوب د د ښمن وړي
چې پر خپلو پښو يې نه وي روان کړی
په سیلۍ به د حالاتوخپل وطن وړي
چې په خوله کې يې نغمې لکه شپېلۍ وي
له مارانو خلکو زړونه زهرجن وړي
دپښتون په قرباني ګډشوی چور دی
څوک يې غوښې تښتوي څوک يې څرمن وړي
دپردي وطن بادونو کې به مړ وي
خدایزده کوم لورته به خاورې د(حسن) وړي

پیدا مې ستړې مینې کړله لار په ائینه کې
ښکاره يې شو انځور ستاد رخسارپه ائینه کې

امید هم رانه لاړ وبس شو پاتې ستا نظر ته
یوزه اوبل مې درد دانتظارپه ائینه کې

توپان دپیغلتوپ کې يې چې څنډوهلې څڼې
په هرطرف يې خور کړ انتشار په ائینه کې

که مل مې دغربت غم سره نور شول زړه چې مات شو
نوڅه ،خوتصویرونه شول کتار په ائینه کې

چې سره شوه له حیا ما هم کړې برندې سترګې ټیټې
لارښودشوم درنګونوداظهار په ائینه کې

ښکلا چې پکې ګوري اوپردیس ( حسن) وریادشي
په سوړ اسویلي جوړکاندي غبار په ائینه کې

اختره پام کړه په دې خوا مه راځه

اختره پام کړه په دې خوا مه راځه
لار به غلطه کړې په غم به واوړې
ته به په شونډو خنداګانې غواړې
په ژړاګانو او ماتم به واوړې

دلته غدۍ دویر په لوټ لګیا ده
دنیا دزړونو به تالا ووینې
نه شوق دژوند نه چا کې دم پاتې دی
نه به په خوله دچا خندا ووینې

چا چې له لوږې وي ټول کال نیولې
روژه اختره نو په څه ماته کړي
وچه ډوډی هم ترې ظالم لوټلې
ستا په راتګ يې چې په خوله ماته کړي

ته يې خبر چې دغه دولس میاشتې
په مونږه څومره طوفانونه تیر شول
څومره به نور سږ یتیمان ووینې
په کونډو څومره قیامتونه تیرشول

یتیمان نه غواړي عیدي له چانه
سږ يې له اوښکو دي لمنې ډکې

کونډې مو کرکه له نیکریزو کوي
سږ يې له وینودي منګولې ډکې

هو شته اوس هم څه بختور وګړي
ورځه هغوی کې به ته سیال ښکاره شې
چا چې زمونږ غم کې خوښي ومونده
ددوی محفل کې به مشال ښکاره شې

ورځه ماڼیو دکابل ته لاړ شه
څوک به دې ګران په مرغلرو واخلي
ړنګ چې بمونه کړي په مونږ کورونه
دوی مو تاوان په شنو ډالرو واخلي

شور دټوپک مو په سرونو کې دی
ساز وسرود ځان سره کیږده ورځه
مبارکي له زورورو واخله
مونږ دسلګوپه غیږکې پریږده ورځه

اشناکه ژوند دغریبي دی زمونږ
همداخو راز دخوشحالي دی زمونږ

ظالمه ستا ملامتیا دضمیر
داخو ټول شور دخاموشي دی زمونږ

فکر اوخیال يې ولجه کړی رانه
حاصل دکار چې دپردي دی زمونږ

څوک په بګرام څوک په زندن دارګ کې
هریووګړی نن بندي دی زمونږ

دسلګو تندر کې مو اوښکې اوري
داسې موسم دزندګي دی زمونږ

وره کې انګریزانګړ کې جشن لمانځو
څه ښه تجلیل دازادي دی زمونږ

سر ږدو دخدای زړه دبنده په پښو کې
نوی انداز دبندګي دی زمونږ

دزولنو سره هم لوبي کوو
دغه عادت دلیوني دی زمونږ

که لوګی کیږو هم سندري وایو
(حسنه) خوی دسپلني دی زمونږ

***
زما مزدوري ددنیا مینه ګڼي
خو دجابر په خیرات شکرواېي
ده ته په ټول جنت کې حوري ښکاري
خوزما دخال تعریف ته کفر واېي

زه به دتاغم ته مې ارمان په غیږکې ونیسه
زه به دا میلمه ته دا میزبان په غیږکې ونیسه

وګوره دخپل حسن له هسکه زمادعشق وسعت
والوزه څپې زمادرومان په غیږکې ونیسه

تاولکه ساحل کړه ترې اشنادمحبت لیچې
زمادطغیاني ژوندون توپان په غیږکې ونیسه

جوړ به يې له څاڅکونه سرکشه سیلابونه شي
اوښکې دې جانانه دګریوان په غیږکې ونیسه

ګورم تور قسمت مې په رڼاکې ستا دسپین تندي
لږ مې دې هندارې ته حیران په غیږکې ونیسه

پریږده په بڼو يې چې پریشان خیالونه وڅنډم
ماپریشانو څڼوته پریشان په غیږکې ونیسه

دوی که درشړي (حسنه) تاته دګنا کاڼې
ته يې ټول دمینې دایمان په غیږکې ونیسه

رامې وړي داوښکو دردانې دزړه په لپوکې
وادې خله دغم دا اشیانې دزړه په لپوکې

سپړه په ارام دناز په ګوتومې دزړه غوټي
ټینګي مې نیولي زمانې دزړه په لپوکې

پرته له زګیروي په دې چمن باندې څه وشیندم
وخوړي قفس مې ترانې دزړه په لپوکې

خیرلا خوډکه زما لمن دبې وسۍ نه ده
تا که بیا راوړي بهانې دزړه په لپوکې

خودبه دطاوس بڼکه ښکاري د (حسن) غزل
ور دې کړې دحسن پیمانې دزړه په لپوکې

هر چاته اوښکې تویولی نشم
نازيې چې وړي هغه موندلی نشم

درد ددنیا یم ستا پرهر ته راغلم
زړګیه اوس خو ترې وتلی نشم

خپل سر چې ږدم خدای ته په خاوروباندې
تر خاورو بل لاندي کولی نشم

ورته که ښکلي راځي څه وکړمه
دزړه حجره خو مې تړلی نشم

ستا سمندر د محبت (حسنه)
دژوند حباب کې ځا یولی نشم