ممتاز اورکزی

که ددې تت غــونــدې
امېــد مسیحایي هــم نه
وای
دازخمي شـــپه دمـایـوسـۍ
به ســـبایي هــم نه وای

ډېر څه مې نشــته پـه
نصیب کې شــــکایت نه کوم
ارمـان چې یـــو پکې له
تانه جـــدایي هــــم نه
وای

ښه شوه چې مینه یې دارو
کړه د بېـــمار
ژونــــدانه
ددې مـــرض کېـدای شي
بلـه دوایي هــــم نه وای

لکــه ډیــــوه دې
بلــــوم د زړه د کــــور
یــو تاخ کې
زه خو به مړ وم که دا
دومــره رڼایي هم نه وای

ستا تمـــاشه کې
تمــاشـــې ته دبل
چـــاولاړ وم
تمــاشبین لاړل، ته هــم
لاړې، زه تنهاولاړ وم

چې پرکوم لوري به مې مخ
کړوېرېـدم له ځانه
ځانتــــه پر هــــره
یــوه لارلکـــه بـلاولاړ
وم

پرهغه ځای وشوې مودې چې
وارخطا ولاړیم
پرهغــه ځای چې
څولمحـــوته په خطاولاړ
وم

ماندی کـــــړی خــو
زماســـیوري مزل کړیدی
زه یې ټول عمرددېوال
غــوندې په شــاولاړوم

دظالــــم ژوند مې دا
کـــــومـه مرحلـــه ده؟
چې دعــا غواړم غـــــوسې
مې وســـیله ده

دا سـتا غم به مې زړه دوه
ځــایه کړي یاره
غر که غر دی،
زلـــزلــــه هم
زلــــزله ده

دا لـــــوحه لــــوستل د
حسن نظـــــر غواړي
ستا په سپین تنـــدي نقطې
نقطې خـــوله ده

پېژندلـــو ته مې څــــه
حــــواله غــــواړې؟
دا چې زه یــم بس
همـــــدا مـې
حــــــواله ده

لـــویې چې سـینې لکه د
غـــرونوګـــرځوي
هغــه خلک لارې پــــه
ســـرونوګـــرځوي

وایه  کنـه ! ســتا
نصیب کــوي تاســـره څه؟
ما خــو چـونګ دانــو ته
په ملکـــونوګرځوي

بیــا مې محبت تخنــوي
زړه، ذهــن او روح
بیا مــوسیقار ګــوتې په
ســـورونو ګــرځوي

زه خو د ښایست د لېونتوب
هوښیارۍ یووړم
مابه څــــوک په کــومو
زیارتونــوګرځوي

یو ریاضـت مې دی په
ټــــولو میــــکدو کې
کـــړی
د یـــــوه نوم ذکــــر
مې تل دی زنګېـــــدو کې
کـړی

دچــــاپېرچــــل
دخامــوشۍ پر انتـــــها
بانــــدې مې
لکه د غوڅ نښتر یوشـــور
دی په لــــوېدو کې کړی

دتا که هرڅــه مطلب وي
خــــو یو ځـــل بیایې
وکړه
په ما د مینې غــــږ 
چــــا ندی په مــــودوکې
کــــړی

زمـا د بې حســـابه
اوښــــکو دی بـــدل، که
سبب؟
تاپه کوم خیال 
دومره شومتوب دی مسېدوکې
کړی

«ممـــتازه»
مــوږ خــو یاري
هــم لکه دســـتور کړېده
د خــولې سلام مـــو دی
یوبل ته تېرېــــدو کې
کړی.