لـــویې چې سـینې لکه د غـــرونوګـــرځوي
هغــه خلک لارې پــــه ســـرونوګـــرځوي

وایه  کنـه ! ســتا نصیب کــوي تاســـره څه؟
ما خــو چـونګ دانــو ته په ملکـــونوګرځوي

بیــا مې محبت تخنــوي زړه، ذهــن او روح
بیا مــوسیقار ګــوتې په ســـورونو ګــرځوي

زه خو د ښایست د لېونتوب هوښیارۍ یووړم
مابه څــــوک په کــومو زیارتونــوګرځوي

ځه مـمتازه یــو ته نه یې مـه ګــرځه  غـره
دا تصـــویر بلاخــلک په زړونــــو ګرځــوي.