صابر اصل زي

بخت چه رانه ﻻړواوس به ئ چيرته لټومه زه

عقل مې پردئ شواوس به ئ څنګه خپلومه زه

سترګې مې حاﻻت ته په کتاشوې په ژړاشولې

دردبه دې حاﻻتوپه ژړاکښې لوبه ومه زه

هره خواچه ګورم يتيمان اوشهيدان وينم

منځکې شوم حيرانه چه کوم يووژړه ومه زه

نشته قناعت نه حقيقت چه زړه قرارکړمه

اوس به مې خپل عقل په شعروکې لټومه ه

خوب دې بېعقلئ مې شوپوره اوس بيداريږمه

ګرځمه په کلوکه ئې چېرته پيداکړمه زه

ژبه دې قلم مې شوله ګنګه نورڅه وليکم

پاتې به څه ټکي زړه په سرباندې ليکمه زه

وايه اصلزيه نوربه کله په قراره شې

دې ټکي ځواب به بياه په ګورې درکومه زه

دخلکونه جداوائ په بېدياکه ګرځېدلئ

مجنون وائ لېونئ وائ په سحراکې ګرځېدلئ

پناوائ ترڅوغرونواودکلې نه جداوائ

دخپل کلې دخلکونه په غلاکه ګرځېدلئ

سرټيټ مې وائ ګرېوانکې اوپه سوچکې ځنګېدلئ

دفکرپه ټال ناست وائ په هواکې ګرځېدلئ

نه تهمت مې دچاوېلئ نه دبل مې اورېدلئ

ددې لوئې ګناه نه په توبه کې ګرځېدلئ

رباب دأدم خان وائ اومېنه ددرخووائ

يوسف غوندې په توردې زليخاکه ګرځېدلئ

غيبت کړی دخپل وروره اوکمئ کړی دتربوره

افسوس دئ اصل زيه په ژړاکه ګرځېدلئ

   پښتونه ستااوستادامتحان ورځې دي

داتفاق داتحاداودايمان ورځې دي

دپلارنيکه تاريخ دولوله په غوورباندې

اوس په تاريخکې دليکلودارمان ورځې دي

خلک پردئ مينې ته لاری دخپلوئ لټوي

زمونږپه خپله مينه ګډې دخزان ورځې دي

راشه په مينه که دمنېنه خوندونه واخله

ديودبل نه جاريدل دجارقربان ورځې دي

ډيوه کړه بله دعرفان لارې رڼاکړه ورته

په دغوﻻرودراتګ مې دجانان ورځې دي

ده ګودرهغه غاړه اوده ګودردغه غاړه

په لپو لپودرڼواوبودڅښان ورځې دي

په دماښام کلي که تيل په څراغوکه نشته

چه پکې مړاوې دمعارف اودعرفان ورځې دي

ته اصلزيه دغزلوڅراغ بل کړه پسې

دخوبولوپښتنودويښيدان ورځې دي

-١٣٨٤٢

ترڅوبه په ارمان کې اصلزي ومه دښکلو؟
چې په سپينوپسې ګرځمه په تورمې اړوې

اصلزيه که داټول دې په نصيب شول
دې منزل کې به جانان درته پيداشي

سندريز شعر

هوائې ښکلې ښکلې -  فزايې ښکلې ښکلې
درځمه اصلزئ که لږ دماغ مې شي ټکور
 

پښتو ژبه

زه
يم پښتون  او پښتو ژبه ناوکۍ جوړوم

د ننګ په بيه ناوکۍ ته سره ډولۍ جوړ وم

دادخوږې مور پښتنې يوه پښتنه ژبه ده
کړم به يې  پورته له زمين ورته پوړۍ
جوړ وم
دامې د  پلار اودنيکه ميراث  دی
پاته ماته
د پلار نيکه په ميراث  نن ښکلې ماڼۍ
جوړ وم
داد  پښتون د  ننګ غيرت اود 
عزت نښان دی
او لوړه شمله ورته په سرتړم پګړۍ جوړ وم

د  خزان باد ته به دېوال شم ځان به
ټينګ کړم ورته
ورته سايه به ده غرمې شم او سپرلۍ جوړ وم

د  پښتنې نازو اناقيصې به هېرې نه کړ
م
او د احمد شاه باباقيصونه به زولۍ جوړ وم

پښتو به وايم په پښتو ژبه به وياړمه زه

او د نوروژبونه پښتوته به څپلۍ جوړه وم

مسکين کړه مړ خو دازړې جامې يې مه څېروه

او څېری جاموته  اصلزئ 
چې نن پټۍ جوړه وم