درویش دوراني

بار خو،ز نه ،اوربل،ستر ګي اولب نه هېر وم

دروېشـــــه نغــــــــمـــــــتونه به درب نه هېرومــه

 

له يــــــاده به ونه بــــاسمــــــــه څوکي د بــــڼــــــــو

د خــــــپـــــل زړه د ژور زخـــــم سبب   نه  هېــروم

 

له ياره خله ونه غواړم او بیــــــــر ته شم راستون

خـــــــو دا ځـــــل به خـــبــره د مــــــطلــــب نه هېروم

 

مات نه شوم د مودو مودو هجـــــــــــران و ته اشنا

ستا رنګ دی رانه هېر خو ستا طلـــــــب نه هیروم

 

په وصل کي درويشه لرم ویره د فـــــــــــــــــــــــراق

د رحم په وخت هم د خدای غضب نه هېــــــــــــــروم

بار خو،ز نه ،اوربل،ستر ګي اولب نه هېر وم

دروېشـــــه نغــــــــمـــــــتونه به درب نه هېرومــه

 

له يــــــاده به ونه بــــاسمــــــــه څوکي د بــــڼــــــــو

د خــــــپـــــل زړه د ژور زخـــــم سبب   نه  هېــروم

 

له ياره خله ونه غواړم او بیــــــــر ته شم راستون

خـــــــو دا ځـــــل به خـــبــره د مــــــطلــــب نه هېروم

 

مات نه شوم د مودو مودو هجـــــــــــران و ته اشنا

ستا رنګ دی رانه هېر خو ستا طلـــــــب نه هیروم

 

په وصل کي درويشه لرم ویره د فـــــــــــــــــــــــراق

د رحم په وخت هم د خدای غضب نه هېــــــــــــــروم

له یوه بل ، له بله بل څـــــــراغ بل کړی دی موږ

چي تاريکه وي هلته تل څراغ بل کړی دی موږ

 

درواغ ئې مه ګڼه که څــــــوک درته دا وائي دلته

چي نه مو کور شته او نه خپل څاغ بل کړی موږ

 

توري تيارې د پښتنـــــــــــو په طرف بانـــــدي شړو

ناست يو په کور کي د مغل څراغ بل کړی دی موږ

 

موږ په هغو خلکو کي نه يــــــوچـــي ويلای شي دا

چي په دنيا کي اول ځل څراغ بـــــــــل کړی دی موږ

 

دروېشه داسي نو يو مخ توره تــــــيـــاره هم نه ده

اوس په پښتـو کي دـزل څراغ بل کړی دی موږ

زياتي چاره د دغه څيري پېراهن په کــــــــــــــــــــار ده

توره کار نه کوي په دې وخت کي موستن په کار ده

 

آسمانه پاس پر مځکه با ندي همدغــســـــــي څرخه

زموږ اڼلو ته تر اوسه لا مـــېـــچـــــن په کــــــــــار ده

 

چي ستا خېرات پکي تر خپلي موره ورســــــــــوي

دی بې لباسه دا یتیم ، دده لمن په کـــــــــــــــاردی

 

رقیبه ستا دپاره مرګ له خدایه نه غواړومــــــــوږ

تا لره سروکال خواری دځنکندن په کـــــــــــــار ده

 

درویشه خلک به هرڅه کوی خو موږ پخـپـــلـــــه

نه تیغ لرو اونه مو غاړه ددښمن په کـــــــــــــارده

هيڅوك نه غواړي چې ښكلي پرېشان شي
بس له لرې ورته وګوري روان شي

دا چې هره ورځ وركيږي دلته زړونه
هسې نه چې ټول په تا باندې تاوان شي

زړه مې ستا ډېرو بې ورو داسې نرى كړ
چې رقيب شړې نو هم زما ارمان شي

په وړه خوله چې كوې لويه خبره
دا ستا غشى ولې لوى تر دې كمان شي

د دروېش خاورې وجود به هم سره زر شي
كه دې شونډو ته نږدې لكه پېزوان شي

له شونډو نه وه، له بڼو او له رخساره نه وه
زما ګيله له خپله بخته وه، له ياره نه وه

ستا په تندي كې به مې خپله څېره وكتله
په كومه ورځ چې به له ماسره هينداره نه وه

دا رنګه شپه وه چې په سرباندې مو ستوري نه وو
داسې مزل و چې تر پښو لاندې مو لاره نه وه

زه چې تر تا پورې درتلم رقيب ونه ليدمه
په دغه لار كې بلا وه، مګر بيداره نه وه

يو په قبرونو كې راغلي تر دې ځايه پورې
دروېشه! دا ځل د وطن ځمكه هواره نه وه