ګل / اجمل پسرلی

د بس په منځ کې دریدلی وم، د ناستې ځای نه و. یوه نجلۍ مې مخې ته ولاړه وه، سور ګل یې په لاس کې و، هغه یې نازاوه او پر سر یې ورو ورو لاس تیراوه

په خندا مې ورته ومې ویل:

– ملګري دې دا ګل درکړی چې داسې یې ګرانوې

سر یې وخوځاوه، څه یې ونه ویل خو شونډې یې سره ویړې شوې. ما بهر وکتل د سرویس کړکۍ خولې شوې وې، باران وریده. نجلۍ راته وویل:

– دا ګل ملګري ته ورکوم خو هیله ترې لرم

– څرنګه؟

– ملګری مې له ما خپه شوی، زنګ مې ورته وهلی چې په (ډیفیسکا) کې ورسره ګورم. هغه ښایي ګومان کوي چې زه خدای پاماني ورسره کوم خو زه غواړم ګل ورکړم او پخلا یې کړم

– نو ګل ولې نازوې؟

– ګل ته وایم چې مرسته راسره وکړي

ما وخندل. نجلۍ وویل، ګوره که مې ملګري دغسې وخندل بس  ګل به  کار جوړ کړی وي

– ولې خپه شوی؟

– زه ملامته وم ورته ویلي مې و چې له پراګه تللې یم خو زه نه وم تللې ویې لیدم

– نو بیا به دې څه بهانه ورته کوله

– په هغه یو ځل درواغو پښیمانه یم ته مې بل ځل ته هڅوې

– نه زما مطلب دا و چې ستونزه مو هواره شي

پر ګل یې لاس تیر کړ، لکه په غوږ کې چې چا ته څه وایي ورو یې څه ورته وویل او له بسه ښکته شوه.