پوښتنه / اجمل پسرلی

د پراګ د هرچانسکا په تمځي کې له اورګاډي کوزیدم، تر مامخکې یوه ښځه وه هغه ورو ورو کیده نو زړه مې ورته تنګ شو یوې خوا بلې خوا شوم، چې هسې نه د اورګاډي ورونه بند شي. خو ښه و سره ښکته شو، په اړخ مې ورته وکتل، ړنده وه. ورو ورو یې ګام اخیست نژدې له مخامخ دیوال سره کلکه لګیدلې وه. دلته ړانده یوه امسا لري چې په هغې لاره سیخوي، خو د دې یو بیک په شا و او په لاسونو کې یې څه نه ښکاریدل. څو ګامه وړاندې ودریده زګیروی یې شو فکر مې وکړ چې په بریښنایي زینو نه شي ختلی، څنګ ته یې ورغلم ورته ومې ویل :

– که ستاسو مرسته پکار وي په زینو کې مرسته درسره کولی شم ؟

دې وخندل:

– نه مننه زما ملګری اوس راځي

زه ترې روان شوم. د زینو نیمایي ته نه وم ختلی چې لاندې مې وکتل، که ګورم چې یو سړی چې یو لاس یې شل دی او په یوې پښې نګوښیږي ړندې ته ودرید او دواړه په خندا پر زینو سره وختل.

دا ړنده هره سې شنبې او پنجشنبې وینم همدغه تمځي ته راځي، همدغه سړی ورته راځي او دواړه په کټ کټ خندا پر برقي زینو خیږي. هرځل چې ورسره له نژدې مخامخ شوی یم شل خپل روغ لاس راته خوځوي، ښایي دې نجلۍ به کیسه ورته کړې وې چې ما پیژني، خو نه پوهیږم چې څرنګه به یې پوه کړی وي، دغه سوال مې پر ذهن ګرځي راګرځي او دوی مې نه دې پوښتلي.