دین / اجمل پسرلی
په شپږم پراګ کې د (نیبوشیڅې) په سیمه کې چې کله څوک د شپې تیریږي نو د سړک د غاړې څراغونه هم دومره راڼه نه دي چې دغه په ځنګلونو کې را ایساره مېنه سمه رڼه کړي.
دلته یوې کلیسا او د یهودانو عبادتځي ته چې څنګ په څنګ ودان شوې دي فلش لیګدلي دي او په دې تورتمې سیمې کې دا څراغونه داسې ښکارې لکه زموږ د لرې کلیو د زیارتونو ډیوې.
په پراګ کې ښکلیو او پخوانیو ودانیو ته د شپې فلش لګیدلي وي، خو دا دوې ودانۍ داسې نه دي چې څه خاص ښایست ولري او ډیرې لرغونې هم نه دي، ګومان کوم چې د اتلسمې پیړۍ دي.
چارلس لکه نور اورپایان په ژوند کې په خوند پسې ګرځي او کله چې د نیبوشیڅي کلیسا مخې ته تیریږي، وړې شنې سترګې له خونده پټوي. ما ورته وویل، په پراګ کې څومره ښایسته کلیساوې شته ته دغې څلورکونجه دنګې ودانۍ ته په حیرت ګورې.
چارلس عینکي له سترګو لرې کړې، د لاس په شا یې سترګې ومږلې:
– دلته د لویو کسانو ارواوې شته د دې کلیسا مشران ډیر لوی خلک وو
ما د ده سترګو ته وکتل، دی لږ غلی شو بیا یې وویل« یو وخت چې د دې کلیسا خواته د یهودانو عبادتځی ودانیده، نو مخالفتونه کیدل چې دا دواړه باید سره خوا په خوا نه وي. اخر عیسویانو پریکړه وکړه چې پروا نه کوي موږ به ښه چلند کوو نو یهودان به هم زموږ دین ته راواوړي»
ما ورته وویل:
– تاسو فکر کوئ چې په عبادت به نور خلک خپل دین ته جذب کړئ
چارلس سر وخوځاوه:
– هرچا ته خپل عبادت ښه ښکارې ځکه چې د مور پلار میراث یې دی نه یې بدلوي خو نرم چلند، بد نه کول او حوصله کول هغه څه دي چې د بل دین لاروی ښایي تر پلار درباندې ګران شي او چې داسې شو بیا به په هغه پسې ځي.