جزا / ګل رحمن رحماني
هغه د لوړې شملې او شخو برېتونو خاوند د خپلې تمانچې ټول جاغور د خپلې پېغلې لور په سينه کې خالي کړ، په شونډو يې فاتحانه موسکاه وغوړېده او خپلې مېرمنې ته يې وکتل.
پرېږده چې له خپل مين سره يو ځاى شي، خو زر جدي شو او د خپلې مېرمنې تر خوله يې لاس تېر کړ
په مينتوب مې کړې يې، که نه ستا جزا هم له دې مردارې سخته وه.!
٢٠١٣نومبر ٢٩ مه