پښتو شعرونه

د هوا مرغان

دا د هوا مرغان له موږ نه ښه دي او د هوا بريدونه پيژني هر خوا ګرځي او هر چيرې ځي دوبی په يو ځای…

زړګی

فقير دی خو د عشق په ښارکې کور غواړي زړګی له ښکلې زمانې د حسن پور غواړي زړګی منصور د رڼاګانو، له انجامو نه ويريږي…

دكابل ژمي تصويرونه

واوره وريږي رڼا خوره ده له څېرمې سپين دي دكابل دغرو سرونه * * * واوره وريږي لارې دي بندې څنګه به وشي دمينو…

غزل

راځه راځه ښکلې ! مه غواړه اجازه د مینې تل مې پرانستې ده په زړه کې دروازه دمینې ما په ازل کې دخوږې مینې وعده…

غزل

چې د احساس مرۍ پرې غوڅه نشي ستا د نظر چـــــــــاړه دې پڅـــه نشي ستا په ميــــــنو ســــتا پــېرزو د ستم دا خو د هر…

غزل

د مينې تنـــــده يـــــې زما ډېــــــره كړه چې پېغلتوب ورلــــــــه حيا ډېــــــره كړه ستا په راتـــلو محفــــل روښــانه شولو كه د محـــفـــل چـــراغ رڼـــــا ډېره…

غزل

چې نظريه لري نظر نه لري لكه چې څوك د كاله ور نه لري وخته په كوم صف كې دې ودرولو په سر كې هاغه…

غزل

ستاسو محبت ته چې مې زړه وشي يه ښكلو! ګرمۍ كې مې ساړه وشي مه تروړئ بچى د مور له خېټې نه پرېږدئ پښتنو چې…

غزل

پروا نشته ستا غمونه كه مې زړه خوري پښتون كور خو تل ښاغلي مېلمانه خوري خلك وايي ښكلي سم سړي خواره دي زه خو وايم…

غزل

زخمـي دې نـه کــړي يــاره پـه قســم دى خـــــطرناک تنکى مـخ دې ترې سـاته چـې شـبنم دى خـــــطرناک يو وخت به مې شي زړه ټوټـــې…

غزل

فضل د خداى دى د ټوپک پر ځاى ګلاب غواړي اوس چـا چې بـه كلــي ورانـول هغـوى كـتاب غــواړي اوس وايـي زمـا مـــيـنـه بـه خــپل…

غزل

پــه اداګــانـو ، ســــتـرګكـــــونـو ، اشــــــارو ولاړ دى والله د ښكلـو ژونـد خـو ټول بــس پـر نخـرو ولاړ دى زمـا لـه زړه نـه خـو دا…

غزل

پـوهـېږې اوس مـې څنګـه بې لــه تـانـه زنـدګـي ده ؟ جـــــانـانـه! وه جــــــانـانـه! بـلا ګــــرانـه زنـدګـــــي ده د سـترګـو لـه يـو رپ سـره يـې څـو…

غزل

زړه مـې پـه سـتـرګو دى مـيـن د سـينې څنګ نه مني افغان جانان مې له جنګ ستړى دى نور جنګ نه مني هـمېـش خُمار وي…

غزل

نـور سـختې دلـتـه شـپـې شـوې، لــه دې کـلـي کـــډه وړم تـرخـې د ژونـد شـېـبـې شــوې، لــه دې کـلــي کـــډه وړم د مـيـنـې سـمـنـدر يـم پـه…

غزل

لــږ خــو مـې زړه دمــه دمــه کــړه بـيـا کـه ځـې هـم نـو خـيـر يـو وار خـو ستـرګې راښـکاره کـړه بيا کـه ځـې هـم نـو خـير…

غزل

پـرېږده ستا پـه سـينه خـور لكـه ټيكرى شم د دې غـيرو خـلكو سـترګـو كې اغــزى شــم سـتا لـومړۍ خـندا شـپېلۍ د اسـرافـيل وه يو ځل…

غزل

تــا هـــــــېرولـــــى نــشــــم ګـــــرانــــه تــــا بــــه لا يـــادوم روح بـــه ســــــتايــمـــه ، ضــــرور بـــه خـــپـلـــه ســـا يـــادوم مخکـې ډېـر ښه وم چې وزګار به شوم…