انجينر محمدزېب “منتظر”

راشي ماښام ...
له خپله ځانه سره ...
تورې تیارې راولي
په اسمانوکې بره
بیادرڼوستورواوسپینې سپوږمۍ
دجل اوبل اتڼ پیغام راوړي
نوی الهام راوړي
هغومئینوهیلمنوزړوته
چې دناپوهې اوناترسې زمانې له لاسه

دخپلې مینې محبت اواحساس
په رڼاورځ اوپه جوته ژبه
خواله،اقرارنشي کړای
بیان،اظهارنشي کړای
له خپلې مینې ځاریدلی نشي
غیږکې نیولې نشي
هم ښکلولې نشي
ماښام په خپله تکه توره اوتیاره لمن
کې
بیادوصال ،دیدن امکان راوړي
ورته دعشق مینې جهان راوړي
راشي ماښام ...
خپلې خیرنې اوسپېرې لمن کې
چاته دخونداورنګ میلې راولي
دامیدونوارزوګانوقافلې راولي
چاته په خپلودواړوتورواوږو
دارمانونوجنازې راولي
چاته خوندونه راوړ ي
چاته دردونه راوړي
راشي ماښام ...
له خپله ځانه سره ...
ماته دتاخوږه یادونه راوړ ي
چې به مې ناسته وې په مینه ترڅنګ
دهغه وخت ،ګړۍ خوندونه راوړي
ستادلیدلوامیدونه راوړي
لکه سوراورچې سوزوي مې ز ړګی
دبیلتانه ترخه غمونه راوړي
راته دردونه راوړي
خو!
زه (منتظر)بس دهغه ماښام یم
چې له خپل ځانه سره ...
زمادې توراودې تیاره جهان ته
دبیلتانه په اورکې سوي کورته
زماسپیره جهان
لږشان رڼاراولي
بس له خپل ځانه سره
محبوبې تاراولي

۵/۱۱/۲۰۰۶
اسلام اباد

يارمې لاړ، زما له
څنګه ځنې بېل شو
داغيارود سينې، غاړې امېل شو
څه شپې ورځې وې د مينې، څه وختونه
له خوښۍ سرور نه ډ ک مووجامونه
سره کښېبه ناستو وبه مونېشه کړه
دې زما اوددې ما به تماشه کړه
غېږته رابه غلله، مخ به مې ورښکول کړ
په ګوګل کې به مې مينې جوړغوبل کړ
رانه هېر به شول نورخيال اونورفکرونه
په سل واره به مې کړل دخداى شکرونه
چې تر ګلوښايسته بشرمې يار دى
ښايسته تر ښاپېرۍ په څوڅوواردى
نه يې سيال پدې دنيا نه يې ثانې شته
نه خو هغسې دوه سترګې نه ځوانې شته
نن مې وګوره ماتم مې جوړ په کور دى
لګېدلى دبېلتون مې په زړه اور دى
فريادونه مې شول پورته تر آسمانه
دزړه داغ مې شولو پاتې بې درمانه
نه خو هغه مست نګارشته نه يې مينه
د بېلتون غم مې کړه وچه د زړه وينه
تاشکند-ازبکستان
1988/08/28
 

د تاشکند په ښار کې ناست يم، يادوونه
د وطن کړم
په پردو ګلو کې ګرځم، خو ارمان د خپل
چمن کړم
هره پېغله دلته حوره، ښاپېرۍ که د
ښکلا ده
ځار به واړه د پتمنې، پښتنې زه تر لمن
کړم
مينه نشته دلته پاکه، د څو ورځو
ساعتېري ده
يوه مې ځي له غېږې، بلې ته د عشق مينې
سخن کړم
نه مې زړه په ښکلو موړ شو، نه مې اور
د مينې سوړ شو
نه دې زلفو په تار ښکېل شوم، نه ښکلا
د چا مين کړم
نه خو غم د بېلتانه شته ، نه د چا د
انتظار د رد
نه خوندونه دوصال شته، نه ارمان چا د
د يد ن کړم
د لته مينه بازاري ده، هره يوه يې بې
وفا ده
زه (مسيد) ساده پښتون يم، هسې نه چې
ځان لوغړن کړم
13/09/1991
تاشکند-ازبکستان
 

منتبار
 

هغه دم چې يار روان په بله لار شو
مين زړه مې له هرچا ځنې بېزارشو
مينه نه وه ،څوتودې شپې وې د ژمي
هسې تېروتم ، ماوېل ګني بهار شو
نيمه خوانيمګړې ځکه مې شوه مينه
چې مين مې نادان زړه په بل ديار شو
چې زاهد مې وليد مست په مېخانه کې
ورک له زړه مې د دوزخ ،جهنم ډارشو
چې پر غپ يې ته سرجګ کړې له دېواله
(منتظر) د ستا د سپيو منت بار شو
تاشکند_ازبکستان

13/04/1989
 

خپل ګران وراره سلطان زيب ته :

زموږد ګلزارګله

اى زموږدګلزارګله
،لاغوړېږه ، لاغوړېږه
نغمه سازه ، خوږبلبله ، ترانې وايه
چغېږه
زه چې ستا په خوږو شونډو، دخوښۍ موسکا
ووينم
زړه مې خوښ، روح مې تازه شي ، له
سروره لېونې شم
اوکه خداى مه کړه خپه يې ، ښکلې مخ ،
سترګې مايوسې
زړه مې وريت ، ځيګرمې سوزي ، خړلوګې
شم ، سپېلنې شم
دامنم دبڼ ګلان موپه خپل وارهريودې
ښکلې
هم خوشبوى هم معطردى ، هم زينت مو د
چمن دى
خوزما دسترګو توره ، ته ټوټه مې د
ځيګر يې
ستا سينه کې زما زړه دى ، داستا تن
خوزما تن دى
ستا رضا لپاره خدايږو، ټول جهان به
ترتا ځارکړم
داسمان ستوري به راوړم ، ستاپه پښوکې
به يې ګذارکړم
بس همدامې يوارمان دى ، چې ته تل
تراوتازه وې
درقيب د سترګوخاروې ، خوزما د بڼ ښکلا
وې
په سل واره در واري شم ، په زرواره
درقربان شم
چې داته له غم خوندي وې، زه به هله په
امان شم
اسلام آباد
30/4/2003
 

اى نګاره نورې مکړه د
يارئ مينې خبرې
ډېرغمونه په ما تېر شول نوربه ګرځم
درنه ليرې
که درد،غم وي دومره بس دى ،چې زما په
زړګي تېر شو
نورمې توان په ځان کې نشته ،اند ېښنې
شوې زورورې
چې رقيب دې له سرو شونډودعيش نوش
پياله کړه پورته
زما روح په تن کې تنګ شو ،غم حملې کړې
لرې برې
اوښکې وچې شوې د سترګو ،اسويلي لوګي ،
لوګي شول
ارمانونه لېوني شول،ارزوګانې شوې
ابترې
درباب تارونه پرې شول ،د مطرب غاړه
شوه غوټه
ساز ګدازله لاسه ورکړ،غلې،غلې شوې
سندرې
هرديوان يې اندېښنې وې، هرکتاب يې
ارمانونه
اور پرې بل کړې چې لوګي شي ،ستا د عشق
،مينې دفترې
12/2/1369
کابل
 

 

چې پخلا
شوى
ښه
شوه
ياره


مروره

راغلى
خوا
له په
خندا د زړګي


سره

\\\

\r\n\

\\\وينه وچه کړه په څښلو له ځيګره\\\\

\r\n\

\\\ورځ اوشپه راباندى يوه وه ستا په غم کى\\\\

\r\n\

\\\قبر،ګور جوړؤ وماته له بستره\\\\

\r\n\

\\\ستا وصال مى په دعا کى له خداۍ غوښته\\\\

\r\n\

\\\بيا زما شوى ،دعا نه وه بى اثره\\\\

\r\n\

\\\رانه هيرؤهرڅه ستا په بيلتانه کى\\\\\\\\

\r\n\

\\\ليونى وم ،وم بى خود ه، بى هنره\\\\

\r\n\

\\\ؤراغلى په چمن دزړه ،خزان مى\\\\

\r\n\

\\\لګيده د غم سيلى لره اوبره\\\\

\r\n\

\\\تل به ناست وم ميخانه له ډيرغمه",1]
);

//-->

ستا
غمونو د
بېلتون
مې
لکه


روى

وينه
وچه

کړه
په
څښلو
له


ځيګره
ورځ

اوشپه
راباندې
يوه
وه
ستا

په
غم کې


قبر،
ګور
جوړؤ
و ماته  له


بستره

ستا
وصال
مې په
دعا کې
له
خدای


غوښته

بيا
زما
شوې ،
دعا نه
وه
بې


اثره

رانه
هير ؤ هر

څه
ستا

په 
بېلتانه
کې

لېونى
وم ،
وم بې
خوده،
بې


هنره

ؤ راغلى
په چمن
دزړه
، خزان


مې

لګېده
د غم
سيلۍ
لره


او بره

تل
به
ناست
وم
ميخانه کې
 له

 ډېر
غمه


\\\

\r\n\

\\\تسلي مى دزړه غوښته له ساغره\\\\

\r\n\

\\\خوب مى تللى ؤله سترګو،راحت نه ؤ\\\\

\r\n\

\\\خوار،زهيراوبيچاره وم درپه دره\\\\

\r\n\

\\\په لارتللم به ،خوړى به مى ډغرى\\\\

\r\n\

\\\وم بيلتون توروتياروکى کوراوکره\\\\

\r\n\

\\\چى به راغلى په ما ،مخ به دى بل خوا کړ\\\\

\r\n\

\\\ټوله شپه به مى ژړاکړه ،ترسحره\\\\

\r\n\

\\\تورى سترګى ،سره لبان مى ستا ؤپه خيال کى\\\\

\r\n\

\\\نورله هرچا،له خپل ځان وم بيخبره\\\\

\r\n\

\\\اوس مى ټينګ کړه يوځل خپله نرمه غيږکى\\\\

\r\n\

\",1]
);

//-->

تسلي
مې
دزړه
غوښته
له


ساغره

خوب
مې
تللى
ؤ له
سترګو،
راحت  نه

 ؤ

خوار، زهيراو بيچاره 
وم
در په

 دره

په
لار تللم
به ،
خوړې
 به
مې

 ډغرې

وم
بېلتون
تورو تياروکې


کور
او کره

چې
به
راغلې په
ما،
مخ به
دې
بل

خوا

کړ

ټوله
شپه
به
مې ژړاکړه،
ترسحره

تورې

سترګې
، سره
لبان
مې
ستا


ؤ په
خيال کې

نورله
هرچا، له
خپل
ځان
وم


بې خبره

اوس
مې
ټينګ کړه يو ځل خپله نرمه غېږ
 کې

\\\

\r\n\

\\\شراب ماله دى دسرو شونډ وراکړه\\\\

\r\n\

\\\چۍ خواږه ترانګبين دي،ترشکره\\\\

\r\n\

\\\پريږده سرمى کيږدم ستا زنګانه خپل\\\\

\r\n\

\\\راخواره کړه مى په مخ زلفان عنبره\\\\

\r\n\

\\\نن راغلى دى بهارزما په ګلو\\\\

\r\n\

\\\نوربه خلاص يم دغمونوله لښکره\\\\

\r\n\

\\\لږمى پريږده چى د ستا په سينه باندى\\\\

\r\n\

\\\سرمى کيږدم ،کړم خوبونه بى خطره\\\\

\r\n\

\\\اوس زما دمين زړه په ړنګ بازارکى\\\\

\r\n\

\\\جشن جوړدى ،دي ميلى لره اوبره\\\\

\r\n\

",1]
);

//-->

چې
مې
ووزي

ټول
غمونه  له

 ټټره

شراب
ماله
دې
د سرو
شونډو
راکړه

چې

خواږه
تر
انګبين


دي، ترشکره

پرېږده سر مې کېږدم ستا په زنګانه خپل

راخواره

کړه
مې په
مخ
زلفان


عنبره

نن
راغلى
دى
بهار زما
په
ګلو

نور به
خلاص
يم
د غمونوله
لښکره
لږ مې پرېږده چې دا ستا
په سينه


باندې

سرمې

کېږدم
،کړم
خوبونه
بې


خطره

اوس
زما
دمين زړه
په
ړنګ

بازارکې

جشن
جوړدى
، دي
مېلې
لره


او بره

\\\

\r\n\

\\\رڼا راغلله د عشق ،مينى له لمره\\\\

\r\n\

\\\کړى غوټى مى دعشق بحرکى يو عمر\\\\

\r\n\

\\\کړه پيدا مى اخير هغه ملغلره\\\\

\r\n\

\\\چى مى لاس کى نن مشکينى زلفى ستا دي\\\\

\r\n\

\\\راته ښکاري دا جهان ټول معطره\\\\

\r\n\

\\\د ټپي زړه په داغونو مى لګيږي\\\\

\r\n\

\\\دملهم په شان د ستا هره خبره\\\\

\r\n\

\\\ستا په غيږ کى غمونه واړه ورک شي\\\\

\r\n\

\\\اى زما د خوشالى ،سرورمصدره\\\\

\r\n\

\\\ګوره نورچى ته له مانه جدا نشى\\\\

\r\n\

",1]
);

//-->

په
مزرعه
زما


دهيلو ،

اميدونو

رڼا
راغلله د
عشق ،
مينى له


لمره

کړې
غوټۍ
مې
دعشق
بحرکې
يو


عمر

کړه
پيدا
مې
اخير
هغه


ملغلره

چې
مې
لاس کې
نن
مشکينې
زلفې


ستا

دي

راته
ښکاري
دا
جهان
ټول


معطره

د
ټپي زړه
په داغونو
مې
لګيږي

دملهم
په شان
دا ستا
هره


خبره

ستا په
غېږه کې
غمونه
واړه
ورک


شي

اى
زما د
خوشالۍ
،

سرورمصدره

ګوره
نورچې
ته
له
مانه
جدا


نشې

\\\

\r\n\

\\\سرببره،ايبلى پښى اوګريوان څيرى\\\\

\r\n\

\\\حال زما ؤ له مجنونه هم بدتره\\\\

\r\n\

\\\دوصال په خاطرتاته (مسيد)داشعر\\\\

\r\n\

\\\رابيان کړدخپل خوږزړه له دفتره\\\\

\r\n\

\\\شکرد ره \\\\\–\\\\\ کابل\\\\

\r\n\

\\\\\1359/10/2\\

\r\n\

\\\\\ \\\\

\r\n\

\\\\\\\\ \

\

\r\n\\\\\يادګار\\\\\\\\\\",1]
);

//-->

شم
به مړ

زه

بې
تا ،
زما دزړه

سروره

سرببره، يبلې
پښې
اوګرېوان

څيري

حال
زما ؤ
له
مجنونه
هم


بدتره

دوصال
په خاطرتاته
(مسيد)

داشعر

رابيان

کړدخپل
خوږ
زړه
له 


دفتره

شکرد
ره
–


کابل

1359/10/2