پښتو ادب · شاعران
ګل اغا احمدي وردګ
د ګل اغا احمدي وردګ پېژندنه او شعري ټولګه. لاندې شعرونه د افغان اتلان له موجود کتابتون سره تړلي دي.
د شاعر پېژندنه او ادبي اثار
شعرونه
24 خپاره شوي شعرونه
مروربشپړ شعر ولولئ
مرور
ګل اغا احمدي وردګ
لدې كلي مرور
يم له جونګړو
مرور يم
د بېلتون د
كږو لارو له
وګړو مرور يم
د وياړونو په
ښكلا باندې
يې توره بلا
ګډه
تش په نوم
باندې ژوندي
له داسې مړو
مروريم
مظلومان دي
ترهولي
بدماشۍ د
ښامارانو
له زهري زهري
مارانو او
سخت زړو مرور
يم
د تالان په
مردكو يې
آبادي راته
ويشتلې
زه د چور له
صاحبانو او
له پړو مرور
يم
له تورتمه
پناه غواړم د
رڼا د څرك په
لوري
له درواغو،
چل او فريب
او له ناوړو
مرور يم
دا سپېره
ګلزار به بيا
رنګين خالونه
پر مخ كښيږدي
"احمدي"
نور له
غميزو، له
خپړو مررو يم
د آرمان غونډۍبشپړ شعر ولولئ
د آرمان غونډۍ
ګل اغا احمدي وردګ
ځوښ د
مينې مې
د زړه د
هر يوه
رګ په
جريان
راغى
په ټټر
چې
شرنګېدونكى
د پاوليو
كاروان
راغى
سرخي
كښيناسته
د هيلو د
غوټيو په
سرونو
چې يې
خوا ته
بيا د
وصل له
آسمانه
باران
راغى
غېږ په
غېږ شول
اميدونه
له ډيوو
سره خوښۍ
كې
په خندا
خندا د
سپين
سهار
سپېڅلى
جانان
راغى
له بدن
يې كړې
را تاو
نرمې
منګولې د
رڼاوو
د بېلتون
تورو
بلاوو ته
خطر د
فقدان
راغى
سره ګلان
د
پيوستون
يې په
وربل خښ
وو بې
شمېره
د موسكا
راز يې
رخسار ته
په هر ټا
كې مهمان
راغى
"احمدي"
يې تر
لاس و
نيو د
ښكلاوو
يوه بهير
ته
چې د لمر
څرك يې
راخور
بيا په
غونډۍ د
آرمان
راغى
زخمي كابلبشپړ شعر ولولئ
زخمي كابل
ګل اغا احمدي وردګ
كه
هرڅو
ټپي
ټپي
يې
ته
زما
د
باغچې
ګل
يې
ته
زما
د
هيلو
ناوې
ته
مې
فخر
د
وربل
يې
ستا
له
لوړې
پګړۍ
جار
شم
ته
مې
وياړ
يې د
خيالونو
ته
مې
هار
د
هسكې
غاړې
ته
مې
ټيك،
ته
مې
چارګل
يې
زه
به
بيا
ښكلا
راوړمه
ستا
سپېره
مخ
به
پرې
وينځم
زما
مينه
ده
لا
ځوانه
ته
پرې
ګران
له
هر
يوه
بل
يې
د
ځيګر
په
هره
پاڼه
مې
ستا
نوم
بېل
بېل
ليكلى
چې
ستا
مينه
پرې
هواره
ته د
هغه
زړګي
مل
يې
لېمو
ځان
ته
رابللى
محبت
ستا
په
رښتيا
دى
ته
زما
د
ښايستونو
په
نړۍ
كې
ستر
امل
يې
چې
زما
د
ځير
كوچۍ
يې
په
ليدلو
پسې
ستړې
ته د
مستو،
مستو
وړانګو
د
لومړۍ
كرښې
اتل
يې
ګلابي
رخسار
دې
ښكل
كړ "
احمدي
" په
مينه
مينه
ته
مې
حسن
د
ژوندون
يې
ته
زما
زخمي
كابل
يې
شنبه
۹/۶/۱۳۸۱
هـ
. ل.
نوى
ښار
-
كابل
مازديګربشپړ شعر ولولئ
مازديګر
ګل اغا احمدي وردګ
مازديګر
طلايي فرش يې خور كړى غوړېدلى لروبر دى
له چنار څخه را تاو دى ناست په څنډو د ګودر دى
د پامير په غېږ كې ښوري د سپين غر ټټر پرې ښكلى
د ګوربت په اوږو ناڅي غرق د مينې په غومبر دى
په بلبل يې جادو كړى مست رباب ته دى د څانګو
له سندرو يې خور شوى يو څپانده خوږ شرر دى
خړه زركه بدل بولي د سندرو په محل كې
مچوي د نسيم كرښې غوړولى يي وزر دى
برګ دسمال يې دى په غاړه كړي چكچكې په سرو شونډو
سره لالونه په ګډا دي د ملي اتڼ لمبر دى
د شمال څپه پرې راشي بار د عطرو ځنې واخلي
د فضا مخ يې وينځلى شين آسمان پرې بختور دى
دا كمال د لمر د وړانګو بيا راوړى پسرلي دى
احمدي ګوره په بڼ كې د ښكلاوو مازديګر دى
يكشنبه: ۱۰/۶/ ۱۳۸۱ هـ. ل .