ګل منشا ودیر

اوښکي لاری لاری ځي ســــــــيــــنــــــدونــــو ته

کامياب به راته وايې کـــه نـــا کـام  چــــيـــرته مړوم

دا ستـــا پــــه مـــحــبت کې که بد نام  چېر ته مړوم

څـــــه تــــوره ورځ شوه تېره ما سلګۍ رارسولــــی

سپوږمۍ سر ته مې کېنه که ماښـــام چـــېرتـه مړوم

را کش مې کړه د پښونه کومې کندې ته مې ېوسه

دېـــدن زمـــــا حــــرام دی کـــــه غـــلام چېر ته مړوم

قســــم د پاکـــی مـــېــنــی مـوپه خوله او ژبه دادی

يـــاد ګــار به می سا تی که دی په نام چېرته مړوم

دا عــشــق دلــېـــونـــودی لــېـونی ګو ټونه غواړې

سا قـی سلګۍ می شماره که په جام چېر ته مړوم

ا شـــنـــــا کــــلـــــه نــــا کـــلـــه د ودېر مزار ته راشه

پـــه هـېلو ځـــوا نميرک که می په قام چېر ته مړوم

دومره دردونه چي په څنګ کي خامخا راکوي

زړه به دمیني په قلنګ کي خامخا راکوي

هسي په مخ دي سره لمبه دانکار وګرځيده

پټه وعده دسترګو جنګ کي خامخا راکوي

يوه وعده موپه ژوندون د شراکت کړي وه

يو څپک ځاي به په پالنګ کي خامخا راکوي

زما د  تورو سترګو رنګ کله په سرو بدل شي

يوه پياله نــيمه په بنګ کي خامخا راکوي

اوس چي د سترګو دساهل توپان ياغي شوردرنه

يو څوغوټي به دي غور ځنګ کي خامخا راکوي

که د وديـر دغزل توري کميدوکي شولو

قودي دزلفو به دي چنګ کي خامخا راکوي

چــــا راســتـنـه کــړه چـی خندا می تله درمانه پوری

او ښکو مې لنډه لار پيداکړه تـــر ګـــرېـــوانه پوری

هغه  ټپه  وه ک ه ېو  تـــنـــدر  کــــه   ا ټوم  د  پښتون

چي ملا لـــــې پـــــه  «مــیوند» وکړله جانانه پوری

د لاس بـــنـــګړې دې په ګودر ټوټې  ټوټې پراته وه

مــــــا  ورکــــتـــلـی  تا  لیدلي  دار  مـــانــــــه  پوري

پیغلوخطا کړي لوپټې سطر يې مــــات کړوخلکو

دا  اوســنی  زلمې  رتګ  نه  دي  مـــیــدانه  پوری

د چم ګاونډ خلک تل ویښ ستا د مــسکا له زوره

زمــــونږ د سوي سلګۍ شورنه ځــی دالانه پوری

سپــــر لـۍ به  نه  بدنا مو و غـــو ټۍ تر جل وهلی

پــه ســـوي ډاګ ګلان غوړیــــږي تر بارانه پوري

هـــغه ښامار یې په چړوپـــرون بر غنډ بر غنډ که

زړګــیه نن به سر اوچـــــت وړي تر اسمانه پوري

دزړه قــطــرونــــه یــــې غـــمــي په امیل و خیږول

د «ودیر » خیال یې بدرګه کړو بدخشانه پوري