هیواد شیرزاد

تاته اغـــــــــــزو نه هــــــم ګُلونه جوړ شول 
 مــــــاته ښاديو نه غــــمونه جــــــــوړ شول

 زه چــــــې ګُل واخلمه اغــــــــزي شي راته
 تاته له کاڼو نه لالـــــــــونه جــــوړ شــــــول

 ستا په خولګۍ کې خو خندا ښکارېده
 زما زړګـــــي ته ترې داغونه جــــوړ شول

تاته د هجر شپې يو څـــــو شېبې شــــوې
 مـــــاته له هــــرې شپې کلونه جوړ شـــول

 ته بــــې خــــــبره له غـــــمـونو ګــــــرځـــــــې
 زمـــا له اوښکـــو سېلابونه جـــــوړ شول

 تانـــــــه به هـــېرې وي دا ســــتا خـــــــبرې
 ماته دې هر لفظ نه زخمونه جـــــوړ شول

 زمـــــــا د ټولــــــــې زنده ګــــۍ نه اشـــــــنا
 اوس د هيواد يو څـــــو بيتونه جوړ شول

جانانه ولـــــــې رانـــــــــه ته خپه شوې
دومره خو ووايـــــــــه په څه خپه شوې

 کاشکې چې زه په سترګو نه واى بينا
 ته چې زمــــــــا په تش کاته خپه شوې

 ګلـــــې د شمعې پـــــــــــــه ژړا ژړېږې
که د پتنګ په سوځېـــــده خپه شوې

 يا خــــو رقيب درتـــــــه ويلي دي څه
يا خو زما په بېلتانـــــــــه خپه شوې

 ما ويل چې ژوند به خــــــــــندا تېروو
ته خو په يو ځل مسيده خـــــــپه شوې

 که زه خبر واى مـــــا به نه څـــــــــيراوه
چې په شلېدلي ګرېوانه خپه شـــــوې

( هېــــواد ) دې تمــــــــه د بقــــا لــــرله
ته لا ترې اوس په ژوندانه خپه شوې

 په تورو زلفو زنګېـــــــــــــدل زده کوو
 ډکو پيالو کــــــې لمبــــــېدل زده کـوو

مــونږه د ښکلو له نــــــــــــظره ورک يو
 ځکه يې زړو کې اوســــــېدل زده کوو

دا ازلي ژړا مــــــو ډېـــــــــــره وکـــــــړه
 راځـــــئ ملګرو خندېـــدل زده کـــــوو

چې يې الزام د مينـــــــــــــــې راکړلو نو
 خـود به په دار بـــــاندې ختل زده کوو

نه ځو د نـــــــــــــــــورو په رڼا پسې نور
 پخــــپله شمـــعه ســــــوځېدل زده کوو

خير دی که لمر زمونږ نه کډه شولــــــو
اوس په رڼــا د ستورو تلل زده کـــــــوو

نور مو د صبر بېړۍ ډوبـــــــــه شــــــوله
 د ســــــــوګندونو ماتــــېدل زده کـــــوو

( هېواده ) مســـــــــــــــته ميکده راښيه
 د زړه د للــــــمو اوبېـــدل زده کــــــــــوو