محمد اجمل کریمي

په ولاړو پښو وچ شو نیال د ګل
هیڅ موسم،هوا وانخست حال د ګل

له لاسونو غورځول یې دی اوبال
معشوقه یاره لري مثال د ګل

ښا!لالی ښایې چې څرنګه ښکاریږي؟
څوک به څه تعریفوي جمال د ګل

ترجمه ده د شیرین خدای د خلقت
شبنم ږدي په سُرکو شونډو خال د ګل

“کریمي” څه دی او څنګه حال کې دی
تازه پاڼې رژوي شمال د ګل

ډکه پیاله د چایو پرېږدمه چې بوره نلري
ماته هیڅه دي رابطې چې خوږه ونلري
زه چې په کوم سهار نازېږمه ریڼ لمر نلري
زه چې په کومې شپې کې ګیر یمه ډېوه نلري
لکه دروند بار غوندې پخپله حافظه ولاړ یم
ډک زړه تشیږي نه په سترګو کې خفه ولاړ یم

ډکه دونیا خالي لاسونو کې ونه لوېدله
هیڅ صدقه په دې جامونو کې ونه لوېدله
د مخ شفاء د خوږ لالي د رنځور شوي عاشق
په خوړین او سوو پرهرونو کې ونه لوېدله
کړي سوچونو یم خوړلی صرف تنه ولاړ یم
ډک زړه تشیږي نه په سترګو کې خفه ولاړ یم

ډکه سینه مې له زګېرویو نه پولۍ راوړې
مهرباني نه راته تا،نه زندګۍ راوړې
زړه مې بدیږي د مرغانو په معصومو څېرو
چې تاوده لمر یې په بڼکو وي ګرمۍ واوړې
ماته حِسیږي زه د دغه درد سره ولاړ یم
ډک زړه تشیږي نه په سترګو کې خفه ولاړ یم

ډکه لمن ګلان مې وخت وچ کړل زړه ماتی یمه
خپل دغه ذوق په تاوان پالم ادم ذاتی یمه
ذهن او فکر مې د ذوق او احساس ویر کې خوښ دي
ګنې ورغلی په څو ځلې ننواتی یمه
جهان راګوري چې د ځان په جنازه ولاړ یم
ډک زړه تشیږي نه په سترګو کې خفه ولاړ یم

ډکه مې نوره حوصله شوه بهر څنګه ووځم؟
“کریمي” ښکاري راته ډېر زیات خطر څنګه ووځم؟
شاوخوا تاؤ دي رانه ونې د تېرو غنو او
لاسونه زما نه دي په شان د وزر څنګه ووځم ؟
په نابلد میدان کې ګیر باد او باران ته یمه
شیبه شیبه مې حالت کيږي بدتر څنګه ووځم؟
سل سواله درد کې د ځواب په اشاره ولاړ یم
ډک زړه تشیږي نه په سترګو کې خفه ولاړ یم

پنجشنبه/Feb 13,2025

بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه
زه ویده وم په لمنه د ځنګل کې
د وحشیانو د بیا بیا راتللو ډار و
تا راواخستم بنګړی دي کړم څنګل کې
رسېدم په کې تر لویه لېونتوبه
بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه

بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه
ستا تر سترګو ګرد ورد پاک صاف صدقه شم
ستا د رب په دروازه کې لېونی شم
ستا ښایست لکه لمبه په جسم وخورم
ستا د تود وږم په اور باندې لوګی شم
په سوکه سوکه راځم تر مینتوبه
بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه

بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه
دلته څو دانې مرغان وو غلي غلي
د غار مخ ته یې یوه توره پیشوګۍ وه
وږي تږي وو هیڅ نه وو راوتلي
چوڼېدای نه شوای له درده او پړسوبه
بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه

بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه
څو ډېوې مې ستر ته ایښې وې خو مړې دي
د هوا د جبر دوړې پرې پرتې دي
ځم چې ستورې ورته راولم تر مخې
ځم چې ووینم ګړۍ چې څو بجې دي
ځم چې وګټم دا ستړې ستړې لوبه
بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه

بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه
زه راویښ شوم خو ته نه یې ولې لاړې
ستا دوه سترګې مې دي سترګو ته ولاړې
وخی زړه مې په نیمی درپسې چوي
د ماشوم غوندي د هره لحظه غواړې
“کریمي” له هره رنګه دی بې رنګه
تر دې حده چې آینې را توکي لاړې
چې خبرشمه بې حد له لېونتوبه
بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه

اذانونه راته ژاړي په ویر ویر دي
ویل شوې بیا داستا له چوپ تصویر دي
زه کوڼ کړی یمه خپلو دوو لاسونو
چې را ایښي مې له پاسه په غوږونو
وای! تکلیف کې یم بیخي زیات په تکلیف کې
تلاوت راباندې وکړه د لفظونو
په لالي به خود تاوان د تاواني یم
لکه شل سړی د خپل ځان ازاري یم

له ما څه غواړي مزې او اتڼونه
زه خو یبلې پښې په اور ږدم قدمونه
ورځ ته باید غېږه ورکړم په ماښام کې
او د شپې باید چې وشمارم قبرونه
زه مې څه کړمه دا سوي اندامونه
نه را غاړوتې نه مې شوې زړګونه!
نه د شور پاتې او نه د خاموشي یم
لکه شل سړی د خپل ځان ازاري یم

په بلۍ دي انتظار کړي شمالونه
لږ را وخېژه خوږیږي مې زخمونه
ستړی ستړی د درد غږ ته په نڅا یم
په لاسو کې مې ایتا دي دسمالونه
ښا! ته چرته؟ یې په اړخ راسره اوړي
فریادونه،ماتې هیلې،ارمانونه
زړه مې چوي وای! نیولی ناروغي یم
لکه شل سړی د خپل ځان ازاري یم

نه ډېوه شوې نه رڼا شوې،نه سپوږمۍ شوې
لاړې لاړې د بل غېږې ته پردۍ شوې
په چا مړه شوې او په چا باندې ژوندۍ شوې؟
ناخبره شوې،ړنده شوې،او ګونګۍ شوې
یوه بلا زما د ټولې زندګۍ شوې
یو سبب مې ددې لویې بربادۍ شوې
درپسې لکه په اور کې یم ستي یم
لکه شل سړی د خپل ځان ازاري یم

په انځور کې مې دوه سترګې راځي پتي
یعنې زه یمه بې هرڅه او بې ګټې
“کریمي” به د جنت په ویاله ناست وي
که یې ستا په زولفو ووهلې ګوتې
همدغه فکر کې غرق یم مست باغي یم
لکه شل سړی د خپل ځان ازاري یم

ترنم دي د لالي په نوم شروع کړي
کوم سړی که اصلي څکه د خوږو کړي

دا ویده جسم کې دا ویده سړی به
څوک راویښ په ویل شويو ایاتو کړي؟

د زړګي د ښیښو دغه ماتوونکي
به خدای اهل د مردارو دوزخو کړي

دا نجلۍ د زړه په جوړ کور کې اوسیږي
چې اتڼ داسې د ګوتو په سرو کړي

ما دي خدای حساب له هاغه غبارو کړي
چې ساتنه ستا د لارې د پلو کړي

که بنده چرته واکدار دفیصلو کړي
جنتونه به د لس یا شل روپو کړي

خدای که هره پرېکړه وکړي په سر سترګو
بس دا سوی”کریمي” دي د ( مڼو) کړي

په تصویر کې د پراته سړي ناره ده
زندګي څه ده؟خو دغه ډرامه ده

که د ټول جهان ښکلا شي سره جمع
بیا به هم وایم هغه خو نو هغه ده

“درک”د عرش تر سیوري لاندې یو جومات دی
عاشُقي پکې د ګونګې خولې سجده ده

ته به لاړه شې ستا تګ خو یقیني دی
زما خپل خوړینو زخمو ته اندېښنه ده

واه د زړه عذابه کوم عذاب دي نوم دی
آخ سوځلې مې دي لټ په لټ سینه ده

خُدایي ده په آذان کې غږېدلې
له ما بیا بندګي ښه ډېره خفه ده

په اوبو کې تږی ناست “کریمي” ګوره
یوه څاڅکې د شبنم ته یې ساه مړه ده

چې پل اخلم پښه په تېرې غنې باندې ږدم
یو سل تیږي به نور ستا په غوښتنې باندې ږدم

جومات شته،مُلا هم شته،اذان هم کیږي دلې
خو زه خپلې سجدې خپلې لمنې باندې ږدم

ميَن یم هو بیخي زیات مین شوی یمه زه
آن سر به هم پخپلې دغې ژمنې باندې ږدم

هغې ویل د شاتو ځاله نه وي بې خوږو
یو څو دانې خالونه مې په زنې باندې ږدم

چې ځمکې زما دروند غم لا اخستی په سینه
زه هر پل په سوکه او په مننې باندې ږدم

دا څوک وایي چې نلري لفظونه کرامات؟
زه خپل غزل د خپل ځان په ساتنې باندې ږدم

مُجریم یم “کریمي” د کائیناتو په قانون
مرغه ته توره ږدمه سر په ونې باندې ږدم

لمر د سباوون ورک دی په غېږ کې مو وړي شپې.
ورځې په دار کړي یو په هرې دقیقې.
وخت دی راروان دی په انګار پرلپسې.
ګرځو له زګروي ډکې مرۍ ډکې سینې.
درد مو په رګو کې خورې کړي دي لمبې.
نشته طبیبان او حکیمان د زمانې.
زړونو کې ساتو لکه د غر غوندې ګیلې.
څه نشته په ژوند کې انډیواله د مزې.
★★★ ★★★ ★★★
څوک مو مات زړګې باندې پښې راکړي او ځي.
څوک مو په پر هر راته لمبې راکړي او ځي.
څوک مو ماتو سترګو کې ښيښې راکړي او ځي.
څوک مو سترګې پټې کړي وعدې راکړي او ځي.
څوک مو احساسات زرې زرې راکړي او ځي.
څوک تېره باڼه چړې چړې راکړي او ځي.
سترګې، نظرونه دي ړانده د زمانې.
څه نشته په ژوند کې انډیواله د مزې.
★★★ ★★★ ★★★
ورک یو ورکه کړې مو ده لاره د ژوندون.
نلرو یوه شېبه شېبو کې د سکون.
څوک له غم نه ژاړي څوک وژلی وي بیلتون.
درد چرته ونه موند تر درمله پیوستون.
خلګو شو اکثره اخته په شغل د قارون.
شپو ځپلی ژاړې د وخت ښکلی سباوون.
وکاږئ مخلوقه خپل بادار لره توبې.
څه نشته په ژوند کې انډیواله د مزې.
★★★ ★★★ ★★★
چا چا ته مو کېښوده زړګي مو د سینو.
چاچا راته لاندې کړل ښه مات مات تر پښو.
هر وختي ورغلې یو پښېمان په خپلو ښو.
هیچا قدر ونکړ زموږ د حوصیلو.
څومره لا نور وزغمو بارونه مو په زړو.
غرق یو را قرضداره ددې خپلو ایمانو.
ماتې ماتې ښکارې په تندي کې مو سجدې.
څه نشته په ژوند کې انډیواله د مزې.
★★★ ★★★ ★★★
څنګه به جواب کاندو سوالونه د بادار؟
داچې ژوند مو څرته او په څه کې کړ اختیار.
ورځ په ورځ پر شا را زیاتوو د خواهیش بار.
پاتې رانه پاتې دی تر شا پروردیګار.
چاته سړی ووایي د مات زړګي ازار.
وخت دسړي طمعې ته ولاړ وي په انکار.
اور کې مو سوځلې “کریمي”داخپلې خولې.
څه نشته په ژوند کې انډیواله د مزې.

***************************************

ترس مې په خپلې شړېدلې شان څېرې راځي.
له اوښکو ډکې مې تر سترګو آئینې راځي.

په دې جومات کې په حساب خلګ لمانځه ته ناست دي.
خو دې مندر ته له حساب زیاتې پوجې راځي.

زړونه ریڼ ستوري دي همدوی ته کاڼي مه ور ولئ.
دا که را ولویږي نو ځمکه په لړزې راځي.

تاسو لږ کینئ!چې مجلس د جنت څنګ ته لاړ شي.
تاسو لږ کېنئ!چې مجلس ته مو ادې راځي.

جار!لونګینې خو لونګ دي هم په غاړه نه دي.
څه لونګین غوندي خوشبو دي له خوَلې راځي.

هوس پرست څه دي؟لمبو نه ځان ته هار جوړوي.
او عشق پرست څه دي؟دخدای خواته نیږدې راځي.

“کریمي” دا چې نوي هیلې مې ټوکیږي نه اوس.
زما په ذات کې یخ بادونه د هغې راځي.

***************************************

له زخمه سوځي او له درد څخه ټکان کوي.
زړه مې په چا پسې ډېر وخت کیږي ارمان کوي.

دعشق جومات ته چې راغلی له ربابه سره.
دغه مُطرب سندرې نه وایي اذان کوي.

څه ضروت چې یې په چا پوري پیوند کړي اول.
او بیا ترې وروسته شکایت د دې خپل ځان کوي.

ډېوه دي بله کړي رڼا ته دي شبګیر کیني.
که څوک پخپل تیاره تیاره وجود احسان کوي.

د نفرت اور شنې ښایسته وني د زړونو سوځي.
دعشق د ګل روی په بیدیا کې هم باران کوي.

شمال پخپلو ګوتو لښتي د چِنار غږوي.
مُرغان دچا په یاد ټپه او یا قربان کوي.

دا ستا د نشت په احساس ستا “کریمي”داسې شوی.
چې اوس د خپل وجود په سیوري ستا ګُمان کوي.

محمداجمل کریمي

***************************************