بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه
زه ویده وم په لمنه د ځنګل کې
د وحشیانو د بیا بیا راتللو ډار و
تا راواخستم بنګړی دي کړم څنګل کې
رسېدم په کې تر لویه لېونتوبه
بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه

بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه
ستا تر سترګو ګرد ورد پاک صاف صدقه شم
ستا د رب په دروازه کې لېونی شم
ستا ښایست لکه لمبه په جسم وخورم
ستا د تود وږم په اور باندې لوګی شم
په سوکه سوکه راځم تر مینتوبه
بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه

بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه
دلته څو دانې مرغان وو غلي غلي
د غار مخ ته یې یوه توره پیشوګۍ وه
وږي تږي وو هیڅ نه وو راوتلي
چوڼېدای نه شوای له درده او پړسوبه
بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه

بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه
څو ډېوې مې ستر ته ایښې وې خو مړې دي
د هوا د جبر دوړې پرې پرتې دي
ځم چې ستورې ورته راولم تر مخې
ځم چې ووینم ګړۍ چې څو بجې دي
ځم چې وګټم دا ستړې ستړې لوبه
بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه

بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه
زه راویښ شوم خو ته نه یې ولې لاړې
ستا دوه سترګې مې دي سترګو ته ولاړې
وخی زړه مې په نیمی درپسې چوي
د ماشوم غوندي د هره لحظه غواړې
“کریمي” له هره رنګه دی بې رنګه
تر دې حده چې آینې را توکي لاړې
چې خبرشمه بې حد له لېونتوبه
بیا مننه چې را ویښ دي کړم له خوبه