چې پل اخلم پښه په تېرې غنې باندې ږدم
یو سل تیږي به نور ستا په غوښتنې باندې ږدم

جومات شته،مُلا هم شته،اذان هم کیږي دلې
خو زه خپلې سجدې خپلې لمنې باندې ږدم

ميَن یم هو بیخي زیات مین شوی یمه زه
آن سر به هم پخپلې دغې ژمنې باندې ږدم

هغې ویل د شاتو ځاله نه وي بې خوږو
یو څو دانې خالونه مې په زنې باندې ږدم

چې ځمکې زما دروند غم لا اخستی په سینه
زه هر پل په سوکه او په مننې باندې ږدم

دا څوک وایي چې نلري لفظونه کرامات؟
زه خپل غزل د خپل ځان په ساتنې باندې ږدم

مُجریم یم “کریمي” د کائیناتو په قانون
مرغه ته توره ږدمه سر په ونې باندې ږدم