شفيق الرحمن “شفق”

جانان جانان مه رانه
غــــــــــواړه ای نادان
زړګیه
نور دمرګي په خــوب ویده
دی هغه ګران زړګیه

رویبارګونګی شو ښکته ګوري
څه به وایي ماته
په زنکـــــــــــدن کې
وؤ اشنا ستا په ارمان
زړګیه

رنګ ته دې ګـــــــورم
ژړه راشي خزان راغی په تا
علاج دې نشي ګرځوم دې په
جهــــــــــــــان زړګیه

چې تورې
خــــــــــــاورې اړاوم
دیار په سپین بشر
نه وؤم خبر چې داسې هم
شته امتحـــــــــان
زړګیه

دا تورا شپه چې په تا
راغلــــــه هیڅ رڼا به
نه شی
تڼۍ دې وتړه نور مه
شکـــــــــــــــوه
ګریوان زړګیه

راځه راځه که ویده ګیګې
نور ویده شـــــــــه
خپله
للو للـــــــــــــــو
کولی نشم یم
ستـــــــــــــومان
زړګیه

له ستورو ډک
لکــــــــــــــــــه
اسمان ته ګودر یې که نه
کاروان دمینې در روان دی
بختــــــــــــــــــــور
یې که نه

لاس دې چاپیر کړلو له
حسنه هیڅ حســــــــاب نه
منې
مونږ خو له ورانه
درتــــــــــــــــه
ګورو زوره ور یې که نه

یواځی زه اوبل مې زړه دا
ستا
غمـــــــــــــــــونه
شمارو
ته مازدیګر ډک له
خنــــــــــــــــــــدا
وایه اختر یې که نه

ماویل لار کې دې ولاړ
یمـــــــــــــــــــــه
سوالګـر د مینې
حســن زکـات لـــري،
زکـات نـه يـې خــــبـر
يـې کـه نــه؟

سوال می قبول شو
شپــــــه سبا شوه جانان
راغی ماته
اوس راته ووایه زخمي زما
ځــــــــــــــــــــــــــګر
یې که نه

جانانه
مــــــــــــــــــه
اوره د هر چا خبرې
پریږده
کــــــــــــــــوي دې
دا دنیا خبرې

زه مقتدی اشنا
امــــــــــــــــــام
دی ځما
شېخـــــــــــــــه نور
مه کړه د تقوا خبرې

زړه دی ډوب شـوی په تیارو
کې ځما
راځــــــــــــــه چې
وکـــــــــړو د رڼا خبرې

لاس به په مـــــــا او
زه به یې په ته اچووم
نورې به نکړې د
تنهــــــــــــــــــــــا
خبری

له سپینې خولې نه دې شکرې
اوری
راته
کــــــــــــــــــــــــــــوې
به تر سبا خبرې

پلار دې ســــــاده دی
غوله ولی رقیب
په خپله خوله کړي د بل چا
خبرې

ګوندی لږ رحم یې پــــه
زړه کې راشي
نن دې بابا سره
کـــــــــــــووم بیا
خبرې

زړه به مې وچـــــوي چې
منکره نه شي
راته
کــــــــــــــــــــــــوي
به نن صفا خبرې

ګرانې پرهــــر نه چې
ناسور جوړا وي
څومره ترخې وي د
جفــــــــــــــــــا
خبرې

زه ګناه ګار یمه
شـــــــــــــــکي یم
خلګو

ما ویل دروغ دي د
اشنـــــــــــــــــا
خبرې

کله سترګو کی موسکه شی
کله شنه شی له ږړه
په غم کی اموخته شوم په
دی چم زما دیار

څاڅکی شی باران شی
راوریګی له اسمان
رایاد ۍ چی دیدن شی ما
خوستن زما دیار

ناڅاپه په مخ راغله نوک
نیولي وارختا شوه
ادا وو یې په زړا باندي
ویشتم زما دیار

څومره چې ځان دومره جانان
راباندې ګران دی
د یار غم هر یو ارمان
راباندې ګران دی

له ګناه نه وبیریږم که یې
ښکل کړم
هم می دین او هم ایمان
راباندې ګران دی
.
چې سرې شونډې یې په کتاب
راته روا کړې
دملا کبسه کې نه یم طالب
جان راباندې ګران دی
.
تورې تیارې ېې رڼا کړي په
چراغ د غزل
قربان شم له حمزه او هم
کاروان راباندې ګران دی

ساقی پیالی ډکه وا پی
اموخته یمه زه
په مه اثر نه کوی په غم
اخته یمه زه

مینه ی نشته په زاری وی
دیدن
اسی جار جار راته کوی
څومره ساده یمه زه

اشنا خو ګران دی ماته اسی
ګیله می وکړا
داسی کوؤمه کله چی ډیر
غصه یمه زه

نورا توبه اوباسم یمه
ستومان له یارا
دا چی می کړی مینه په دی
خفه یمه زه