زویه ! نه پوهیږمه نن مې زړه درباندې نه کیږي، چې ښار ته لاړ شې، نن دې ریکشا ودروه او ښار ته مه ځه. په کور کې لا دومره سودا شته دی چې یوه دوه ورځې ګزاره مو پرې وشې. ګوره پرون هم په ښار کې بم الوتی و، خدای مه کړه که په تا څه وشي بیا به دې دا مور څه کوي.
زوی يې ټينګار کاوه، نه مورې هیڅ خبره نشته ،ګوره اختر ته دوه درې ورځې پاتې دي باید خور ته مې کالي هم واخلمه، بیګاه يې راته ویل چې لالا ماته چپلي بوټ واخله، نو که ریکشا ونه چلومه دا پیسې به له کومه کړمه، ښار کې خو هره ورځ همدا حال وي. باید لاړ نه شم.
خو خدای خبر چې د مور زړه يې ولې نه صبریده. ګوره زویه! زه دې خور ته وایمه چې کالي ونه غواړي د ښار حالت ښه نه دی پرون هم ډېر کسان مړه شوي وو.
زوی يې پوهیده، چې که ریکشا ونه چلوي، نو نن ماښام به روژه ماتي ته څه خوري او خپلې وړې خور ته چې په ده له ټولې دنیا ګرانه ده، څه وايي، چې لالا يې ولې ورته کالي نه دي راوړي.
د دوی ټول کور د زبیر د رکشې له امله چلیده که د رکشې ټېر به تاویده، نو د دوی خولې به هم ګرځيدې او کنه نو د سهار او ماښام لپاره يې هم څه نه لاره. پلار خو ترېنه په ماشوم توب کې ظالمانو جدا کړی و.
زبیر د مور لاسونه ښکل کړل، مورې! ته مه خفه کیږه ټول خلک ښار کې ګرځي او بیا زه خو ریکشا چلومه، کله یو ځای او کله بل ځای،د ښار په منځ کې ډیر نه ګرځمه، بس دوعاګانې کوه او انشاالله ماښام ته مې خور ته کالي هم راوړمه.
