پښتو ادب · شاعران
ميوند قرار
د ميوند قرار پېژندنه او شعري ټولګه. لاندې شعرونه د افغان اتلان له موجود کتابتون سره تړلي دي.
له شعري ټولګې سره مل متن
شعرونه
36 خپاره شوي شعرونه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
ورسره اوس هم زه لرمه بې فنا محبت
د يــو انسان سره کوم بې انيتها محبت
ما په ژړا باندې ځان مړ کړو ته خانده نه مړه يۍ
سومره توپير لرى کنه زما او ستا محبت
نـه انتظار کومه او مه بله واعده راکوه
خپله به راشى که دى زړه کى وي رښتيا محبت
د ليونتوب دغه شيبې مى تل په ياد وساته
که چرته نه ومه در ياد به شى زما محبت
محبتونه پخواني وو چى ژوندي پاتې دى
صاحبه دى دور کى ياد کړمه د چا محبت
چى دى لمانځه کى مخ ته تير شومه کافر خو نه شوم
هغه مجنون هم وو وړند کړى د ليلا محبت
ما ته زما د سوالونو جواب نه راکوى
قراره وي به يۍ له ماسره همدا محبت
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
لـيـونې کـيـږمه ارامـه راشه
مهربانې وکړه ماښامه راشه
حال که مى ښه نه وو ساقى نه درځم
که ته راځې سره له جامه راشه
تا نه بغير مى زندګي نه کيږى
د ژوند مقصد د ژوند مرامه راشه
اله هنداره کې مى ځان وليدو
اله نو چرته يۍ الهامه راشه
زما د زړه جومات کنډر مه پريده
زه مقتدي يمه امامه راشه
تا ياد وى او ستا نامه اخلي
قرار له يو ځل د ناکامه راشه
خير دى ته خپل ضد سر ته ورسه وه
چى زندګي مى شى تمامه راشه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
ته سنګار مه کوه خواري به درته اور وګرځې
خپله ګلاب ګلاب ځواني به درته اور وګرځې
عقل دى خام عمر دى خام دى ليونيه مه ځه
د پردي ښار مسافري به درته اور وګرځي
بى وسه مه شى بى وسي به درته اور وګرځې
ستړې ژوندون او زندګي به درته اور وګرځې
دى بى احساسه زمانه کى شاعرى مه کوه
اې وړې خپله شاعري به درته اور وګرځې
ستا جداۍ کى به يو لهځه کال کال تيريږى
تا به غم وخوري تنهايي به درته اور وګرځې
يه ساده ښکليه ته د هر چا فرمايش مه منه
تورې جامې او تور کالي به درته اور وګرځې
يـو خاموشي بـل د چـا يـاد او تنهاي قراره
قـراره دا بــى قــراري بــه درتـه اور وګرځې
نظمبشپړ شعر ولولئ
نظم
ميوند قرار
په تيارو باندې ميئنه راشه خوند د رڼا واخله
پخوانې غنى دى ياد دى
ليونى غنى دى ياد دى
اوسنې غنى خو ګورى
دا خو تا ته دى بى قدره
ته يۍ نامه يو چا ته واخله
په تيارو باندې ميئنه راشه خوند د رڼا واخله
د نفرت خوبونه پريده
د وخشت خوبونه پيريده
نورى خويندې ازار نه کړى
نورى ميندې بوري نه کړى
د هر چا نه دوعا واخله
په تيارو باندې ميئنه راشه خوند د رڼا واخله
شاعران شو درته ستړى
ليکوالان شو درته ستړى
ته د امن په نغمو کله پوهيږى
فنکاران شو درته ستړى
خداي د پاره د هر څه معنا واخله
په تيارو باندې ميئنه راشه خوند د رڼا واخله
دا اواز زما نه شى اخستلې
که زما په خوله لاس کيدى دلته بل درته غږيږى
دا متل دى لمر په ګوتو نه پټيږى
سر مى ځار شه د کلتور او د فرهنګه
راشه راشه دا سا واخله
په تيارو باندې ميئنه راشه خوند د رڼا واخله
ستا په لاسو کى باورد دى
زما لاسو کى ګلاب دى
ستا به زغره وى ملګرۍ
او ملګرې مى کتاب دى
د اوږو نه ټوپک کوز کړه
دا رباب دى ته دا واخله
په تيارو باندې ميئنه راشه خوند د رڼا واخله
مهمه نه ده چى ته تخلوص خامخا ځي ورکړو
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
سترګې چـى پټې کړمه تـا احساس ومه
په خپل څنګ کى دى اشنا احساس ومه
تنهايۍ راپسې ګرځـې شـور ماشور کـى
هــر محفل کـى ځــان تنها احساس ومه
په ګلاب باندې مى لاس وهل عادت دى
پـکـې سـتـا د مـخ ښـکلا احسـاس ومـه
مـړه زه د نـورو خـلکـو پـه شـان نـه يم
زه دا خپل ځـان ډيـر جدا احساس ومه
ته که مړ شوى زه به سم درسره مړ شم
سـتا پـه سا کـى خـپلـه سا احساس ومه
ستـا معصوم معصوم انـداز دى د خبـرو
سـتـا پـه ستـرګو کـى حـيا احساس ومه
شـايـد ژونـد کـى زمـا هـم چرته رڼا شى
تــورو شـپـو پـسـې سـبـا احسـاس ومـه
خـپـل ضـمـيـر تـه مـلامـت يـمـه قــراره
ځـکـه هـر ځـي کـى سـزا احسـاس ومـه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
د ژوند هره خوشحالي به رانه لرې ګرځيدله
قـســم دى زنـدګي بـه رانـه لـرې ګـرځـيـدله
شريف نه وم صاحبه نـه صفت د ځان کومه
ستا خضور کې ګستاخي به رانه لرې ګرځيدله
نـو پـه ما دى کوم نظر د نذاکت کړى جانانه
بـس دا ستـا مهرباني بـه رانـه لرې ګرځيدله
مـاله مـې غربت زمـا ځواني اور کې سيځله
ښه ځوان وم خو ځواني به رانه لرې ګرځيدله
منننه کـوم ربـه دغـه ستا ډيـر زيات کرم دى
ګنې خـدايـه شاعـري بـه رانـه لـرې ګرځيدله
قــراره پــه قسمت کـې زما نـه وه پوهيدمه
مــړه هـسـې قـدرتي بـه رانــه لـرې ګرځيدله
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
پـه دغـه ښار کى مـو د مـيـنى کيسه چـا ونکړه
هيڅ څوک علط نه شوو او چا دغه خطا ونکړه
زمــا تـقـديـر پــه دوعـاګـانـو بـدل نـه شـو ربـه
ربـه نـو مـا پـه کـوم مـانځـه پسې دوعـا ونکړه
نـن مـى هنداره کى ځـان وليدو بلها خفه شوم
خولى ته مى ډيرى ښيرې راغلي ما ښيرا ونکړه
د مـخ ګـلاب بـانـدې دى پـرخـه پـرخـه اوريدم
بښنه غـواړم ستـا لـه ستـرګـو مـى خيا ونـکـړه
نـه خفه کيږمه خـو ستا بـه دا عـادت وى يـاره
چـى دى تـر اوسـه يـو خـبـره پــه خنـدا ونکړه
تـا مـې د ټـولـو ارمـانـونـه جـنـازي وويـستـې
زه خـپـل ارمـان تـه رسيدمه خـو تا ها ونکـړه
قـراره ستا پـه خاموشۍ کـى يـو کتاب خبرى
ښکارې چـى تـا ســره چـا هـم لکه وفـا ونکړه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
ښه اجازه راکړه د اوس له پاره ځم سمده
واعده کومه چى به بيا بيرته راځم سمده
منم چى زه بـه ياديږم مګر زه بـه نـه يم
ځـان تـه پخپله پاکوه د سترګو نـم سمده
نه ته بى غمه شه زما به هميشه په يادوى
دا ستا لوظونه ستا واعدى او ستا قسم سمده
شايد د تلو نه پس دى بيا هم ژوندى پاتى شمه
خپل خيال ساته زما بيخى مکوه غم سمده
ساقي خفه نه شى موده پس ستا پوښتنه کوم
ساقي خفه نه شى شراب څکمه خو کم سمده
دغه تصوير خو مو جوړه دى دا په مينځ شلومه
ته زما ساته او زه ستا تصوير ساتم سمده
ښه نو د تلو وخت دى زه ورو ورو درنه ځم قراره
ښه چيغې ونکړى او ځان دى کړه لګ تم سمده
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
هــره شـيـبـه دى د يــــادونــو بـــاډيـــوې تـيـريــږى
ستا يو تصوير ته مى په اوښکو باندى شپې تيريږى
د ژونــــدون واړه خـوشـحـالـۍ مـو د نـظـره شولي
هــر يــو سـحـر هـر مـازديـګـر مـو بـى مـزې تيريږى
د خـپـل وجـدان غـذاب پـه خـداى ليـونى کړى يمه
لـکـه د فــلــم مــى پـــه ذهــن کـې صحانې تيريږى
بس دى نـو پري مې ګده ذاهده دا يـو سوال کومـه
ښـه زه اوس ځـم بـيـا رانـه سـور د ميکدې تيريږى
تـه خـو فـنـا شـوى او د بـيـا راتـلـو اميـد دى نشته
زمـا ژونـد هــم پــړاو پــړاو لـمـحې لـمـحې تيريږى
سـتـا تـسـلـۍ د پــــاره وايـم چـى بـيخى ښـه يمـه
تــه څه خـبـر يى چى پـه مـا څــنګه تنګسې تيريږى
د زنـــدګۍ د تــيـــرولــو کـــوم احـسـاس نـــه لـرم
قــراره ژونــد مــى بس يـو چـا ته په اسرې تيريږى
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
پـه خـولـه باندى دى خوند کوى که ټپه کـه يکه زار وى
د خولى نه دى قربان شم سومره خوږ دى نغمه زار وى
نـه مـى تــرې وکـړو يــاقــربــان او نــه سندره پـه جار
اې د پـردي وطـن نـور څه وى خـو بـس کار او کار وى
چــى دى لــه ستــرګــو د کــتــابـــه کــوم غزل وايـمـه
بس د هـر سړي په خولى واه واه وى او ځار ځار وى
دا لـيـونـتـوب کـه بـى خــودى ده کـه د عـشـق انـتـهـا
تــاسره نــاســت يــمـه او بـــيــا هــم سـتـا انتظار وى
قـــراره بــه پـکـې بـيـا دغــه نــاچــيــزه کرښـې وايـم
چـى خـوږه خـوږه يـاران وى محفل وى غــزل زار وى