شاهنواز باقر

شيشې پاكيږي ترې غبار روان دى
اوس په ذهنونو باندې كار روان دى

زما له اوښکو نه تیزاب جوړوي
د یو سړي پرې ښه روزګار روان دی

د اسرافيل شپیلۍ یې واوریدله
د پاړوګر د شکور نه مار روان دی

ما په دې ښار کې داسې عمر تیر که
چې ځم له ما سره ټول ښار روان دی

د هر چاسوری خپل وجود ته ژاړي
هر څوک زره زره په لار روان دی

باقره! بل کړه څراغونه د کور
شپه راروانه ده سهار روان دی

اوس دې د سترګو په چينه پول د چنار کېښوده
ما چې د زړه په دېوالونو ګنډه تار کېښوده

چې ستا تصوير ته ګورم خوب راځي او ټک راکوي
ما په بالښت کې د مالوچو په ځای مار کېښوده

پښتونه! ستا سوری څادر به راګنډم په ګوتو
ستن پېښور کې ږدمه، ما کابل کې تار کېښوده

ستا د وعدو زهر مې دومره په خپل ذهن وڅکل
د ژوند کتاب باندې مې نوم د انتظار کېښوده

باقره! پوه شومه چې ساه مې په لاسونو وته
ما به په ځمکه قدمونه په کرار کېښوده

مړ یمه ځان ژوندی کومه خودکوشي کومه
توبه توبه بیا به څو کاله زندګي کومه

د محبت تندې اخیستی په ځان نه پوهیږم
ستا په بنګړي باندې لګیا یمه کوهي کومه

اې عزرایله راپسې خو به ته نه یې کنه?
دا چې له کوره بهر وځمه تادي کومه

خدایه لګیا یمه دعا دررسول غواړمه
خدایه لګیا یم په لاسونو کې سوري کومه

باقره! څه وکړم په ما باندې راوغورځیږي
د ژوند دیوال سره چې هر څومره خواري کومه

ښه راته ياد شو په اسمان کې چې سپوږمۍ تېريده
زه چې ماشوم وم نو اکثر به مې روپۍ تېريده

چې به راويښ شوم په څنګل کې به مې چغې کړلې
چې به ويده شوم په درياب کې به کشتۍ تېريده

د مصور دغه تصوير په ښار کې ډېر خرڅيده
لاندې کېږدۍ وه او د پاسه پرې مرغۍ تېريده

د زندګۍ په منځ کي بيا د مرګ پيغام خور شوی 
د هديري په منځ کي بيا د چا ډولۍ تيريده

زما د سترګو نه به خلې راوته باقره!
زما په زړه کې به د چا د ياد څيلۍ تېريده