فضل هادي فضليار

زخمـي دې نـه کــړي يــاره پـه قســم دى خـــــطرناک
تنکى مـخ دې ترې سـاته چـې شـبنم دى خـــــطرناک

يو وخت به مې شي زړه ټوټـــې ټوټـــې هوا ته پورته
يو څوک يې مينځ کې پروت لکـه د بم دى خــطرناک

حـيران يم چـــې دې څنګـه دا مغــــــروره دلاسـا کړه
ملا صاحب! د ځـان په څــــېر دې دم دى خطرناک

بس ټک پسې بل ټک شي په زړه غبرګ ټکونه راکړي
هـر نـاز يـې پـه والله لکــــه لــــــړم دى خطــــــرناک

وېـرېـږم د چا ياد يې ريـښـې غوڅې نـه کړي خدايه
هـر وخــت د فضلـيار زړه تـه اړم دى خطـــــرناک

فضل د خداى دى د ټوپک پر ځاى ګلاب غواړي اوس
چـا چې بـه كلــي ورانـول هغـوى كـتاب غــواړي اوس

وايـي زمـا مـــيـنـه بـه خــپل زړګـــي كـــې پـټـه سـاتې
دا ســــاده ګلــه رانـه لـــپه كــې دريـاب غـواړي اوس

چـې خــپل عـزت ، قــدر او پــت يـې پـه كـې ولـيـدلـو
پـه اروپا كې ګوره پـېـغـلې نور حـجـاب غـواړي اوس

اول يــې وېــل راځـه لــيـلام يــم پــه تــاوان يــم يــاره
د هـرې خـولې د هـرې غـېـږ رانه حساب غـواړي اوس

دده د لاســـه مــو د مـــړه نيـــكـه هـــډوكـي خــرڅ كـــړل
خدازده چې نور راڅخه څه شى انقلاب غواړي اوس

هغـه بـې عقـلـه چـې لـه تـانـه يـې ځــان ښـكلـى ګاڼـه
دادى راغـلـى دى، مـافـي هغـه ګلاب غــواړي اوس

نـــور دې د ســـتـرګـــو او بـڼـو پـه ژبــو نـــه پـوهــــيـږي
د فضـليـار زړه درنـه تـكه سـپين ځواب غواړي اوس

پــه اداګــانـو ، ســــتـرګكـــــونـو ، اشــــــارو ولاړ دى
والله د ښكلـو ژونـد خـو ټول بــس پـر نخـرو ولاړ دى

زمـا لـه زړه نـه خـو دا ســتا غـمـونـو جـوړ كـړ كابل
اوس نـو پـرې ځکه (ســوله ســـاتى) د پـردو ولاړ دى

څـو بـه مـو نـورو تـه وي سـترګې د امـېد نـيـولــې
كلـه بـه وايـو چـې هـــېواد مــو پـر پــښو ولاړ دى

هـسـې چـټـي تـرېـنـه دا خــلك د خـوښـۍ تـمـه کــړي
د عـاشـقـۍ ژونـدون خــو ټـول پــر انـدېـښـنو ولاړ دى

د نـنـګـــرهار ګلاب ، زمــا زړه او انــار د كــنـدار
درېواړه وياړي چې يې رنګ ستا پر لېمو ولاړ دى

شېخه ! چې ولې مونږه تاته چندان ښه نه ښكارو؟
د خداى طاعـت لكـه چـې ټول بس پـر تسپو ولاړ دى

ګلـمـخې! راشـه مـسافـر يار دى خـداى بيا راوستو
ورك فضـلـيار دې د ګــودر پـر څنډو شـنـو ولاړ دى

پـوهـېږې اوس مـې څنګـه بې لــه تـانـه زنـدګـي ده ؟
جـــــانـانـه! وه جــــــانـانـه! بـلا ګــــرانـه زنـدګـــــي ده

د سـترګـو لـه يـو رپ سـره يـې څـو کـسـو نـه واخلـي
ددې وطــــن د خــلکـــــو څــــه ارزانــه زنـدګــــي ده

پښـــتون يـې چــې ونـه ګـڼـې کـوم بل څـه ورتـه وايـه
د چــا چــې بــې حـجــــرې او بـې اذانــه زنـدګـــي ده

چې يار يې وي ، کـوکـنار يې وي او رحم پر خوارانو
د داســې خـلـکــو بـالــکل بـې ارمــانـه زنـدګــي ده

بـې مـينې ، بـې لــتـانـه ، بـې لــــه يـاده دې جــــانـانـه
بـې عقـلــه او بـې روحـــه بـې وجـــدانـه زنـدګي ده

چـې نـه پـکې عـزت وي ، نـه غـيرت او نـه مــــېړانه
هـغـــه ګـــورئ مـلګـــــرو بــې ايـمــــانـه زنـدګـي ده

ســره له دې چــې ډکــه ده لـه رنـځــــه فضـليـاره
خـــو بيـا هــم ګـــوره مـينه څـه کامـرانـه زنـدګي ده

زړه مـې پـه سـتـرګو دى مـيـن د سـينې څنګ نه مني
افغان جانان مې له جنګ ستړى دى نور جنګ نه مني

هـمېـش خُمار وي او زنـګېـږي د خيـالـونـو پـه ټـال
د چا پـه زړه كې چـې وي ميـنـه هـغـه بـنـګ نـه مـني

دوى له ټوپـك سـره بـلـد دي، صـرف مـاشـه پـېژنــي
لاس يې بېلچې تـه نـه ورځي ، زړه يې كولنګ نه مني

مـين د سـوي زړه نـغـمې بـل څـه كې نـه ويـنـي چې
بـې د بلــبـل لــه فـريـادونـو بـل آهـــنګ نـه مـــني

دغـه پــرديـو رالــــوى كـــړي نــور خــيـالــــونـه لـــــري
دا بې فرهـنـګـه فـرهـنـګ څه كوي فرهـنـګ نـه مني

پښـتون يې مـه بولـه چې يـو د تورې شرنـګ پېژني
خـوشـال خـو ســتايـي د ادم د ربـاب تـرنګ نـه مـني

خـــړ فضـليار تـه خـو مـې ډېر د سـره پالـــنګ وويل
خو په سنګر کې په شوګير روږدى، پالنګ نه مني

نـور سـختې دلـتـه شـپـې شـوې، لــه دې کـلـي کـــډه وړم
تـرخـې د ژونـد شـېـبـې شــوې، لــه دې کـلــي کـــډه وړم

د مـيـنـې سـمـنـدر يـم پـه لـمـبـو کـې مـې ژونــد خـوښ دى
چـې مـړې پـه کـې لـمـبـې شـوې، لـه دې کـلــي کــډه وړم

چــې ظـلــم پـکــې ځــاى دى اوس نـيـولـــى د جــرګــو
چـې شــاړې يـې دېـرې شــوې، لـه دې کـلــي کــډه وړم

نـه غـره کـې کـېـږدۍ ښـکاري، نـه پـه کـلــي کـې ګــودر
هــر لــور تـه هــديـرې شــوې، لــه دې کـلـــي کــډه وړم

بـدرنـګ غـونـدې مـخـلـوق ورتـه لـه بـل ځـاى راروان دى
تـرې کــډه ښـايـسـتې شــوې، لــه دې کـلــي کــډه وړم

د ژڼــو ګـلالــــۍ څـــېـرې ســـپـېـرې شــوې فـضـلـيـاره
شـــروع پـکــې نــشـې شـــوې، لــه دې کـلــي کــډه وړم

لــږ خــو مـې زړه دمــه دمــه کــړه بـيـا کـه ځـې هـم نـو خـيـر
يـو وار خـو ستـرګې راښـکاره کـړه بيا کـه ځـې هـم نـو خـير

يـا مــې ټـپـي ټـپـي زړګـــي تــه شـــه پـټــۍ او مــلــهــم
يـا يـې نـور هـم تـغـمـه تـغـمـه کـړه بـيـا کـه ځـې هـم نـو خـيـر

دا د چـــيـنـار پــه شـــانـتـې دنـګــه بـنـګــه ونـه خـــو دې
لــږ تـاو راتـاو، کــږه وږه کــړه بـيـا کـه ځـې هـم نـو خـيـر

ګــېډۍ د زلــفــو دې لـه ځــان ســره هــمـداسـې مــه وړه
ښــه يـې پـر مــا خــوره وره کـــړه بـيـا کــه ځـې هـم نـو خـيـر

پـه خــولـه کــه بـلـه وعــده نـه راکــوې خــيـر دى ګـــرانـه
لــږ يـې پـه سـتـرګــو نـوشــتـه کــړه بـيـا کــه ځـې هـم نـو خـيـر

راشــه دلــبـره فـضـلـيـار دې ډېـر نـهـــيـلى ښــکـاري
لــږ يـې پـخـلا ، لــږ يـې ډاډه کـړه بيا که ځې هم نو خير

پـرېږده ستا پـه سـينه خـور لكـه ټيكرى شم
د دې غـيرو خـلكو سـترګـو كې اغــزى شــم

سـتا لـومړۍ خـندا شـپېلۍ د اسـرافـيل وه
يو ځل بيا وخـانده شاباس چې ژونـدى شم

سـپېلنــى يـــم خــو د ښكلــو وچـــكالـي ده
ربــه ! يـو ښكلـى پـيدا كـړې چې لوګى شم

لـېونـى شـــم پـه ځنځــــير نـه ســـړى كـــېږم
خو چې يو سـوك د يـار وخـورم نو سـړى شم

سل ګـيلې او زر غوښتنې مې وي زړه کې
خـو چې تاتـه درنـژدې شـم نو ګـونګـى شم

د ماشوم غـوندې مې نـور غـېږ كې وانخلې
راځه تـه غـېږې تـه راشـه چې زلـمى شــم

تــا هـــــــېرولـــــى نــشــــم ګـــــرانــــه تــــا بــــه لا يـــادوم
روح بـــه ســــــتايــمـــه ، ضــــرور بـــه خـــپـلـــه ســـا يـــادوم

مخکـې ډېـر ښه وم چې وزګار به شوم راياده به شوې
اوس چــې تــسـپې اړوم پـام مــې شــي چــې تـا يـادوم

خـلکــو تـه ناســــت يـم لــه سـهــاره تــر مـاښــامـه پـورې
ورتـه لـګــــيـا يـم نــور نــو څـــه خــــــو ســـتـا جــــفــا يـــادوم

پـه ژونـد خـــو ســـتـا هـــېـرول بـالـــکل ده نـاشــــونـې خــــبـر
لـه مــــرګـــه پـــس بــه هـــــم پـه ژبـه مـســيـحـــا يــادوم

سـتـا د يـوې خــولــې شــکـــرانــه کــې زه يـوه شــپـه ټــولــه
څــادر پـه ســـر کـــړم د جـــومــات کـــونــج کـــې الله يــادوم

تــا فـضـلـيـار تــه مـې هـــم خــولـه او هــم څـــپـېـړه درکــړه
تــــه راتــــه هــــــــاغـــــــه يــــادوه او زه بـــــه دا يـــــادوم

خــالــق دې د ښـکلا لـه بـامــه وغــورځــوه مـــړه شـې
د کـــبـر او غـــــرور لــه تـخــــتـه لانـدې راچـــپـه شـــې

زړګــى بـېـچــاره دلـــتـه پـه ټـوپـونـو شـي خـــيـر غـــواړي
چــې کلــه تـه پـه بـر ســــر د کــوڅــې کـې راښــکاره شــې

کـابـلــه! کــور د هــيـلــو شــې چــې نـوى مــشـر راشــي
خـو څـو شــپـې وروســتـه بـېـرتـه بـيـا د هــيـلــو هـديـره شـې

خــفـه جــانـانـه بـيـا بــه هــــسـې وخـــت کـلــه رانـــشـي؟
چــې نـورو نــه رامـــنـډه کـــړې پـر مـــا خـــوره وره شــې

ډېـر زړونـه دې ســوري کـړل خـو پـه تـاهـيـڅ هـم ونـشـول
پـه زړه بـانـدې ډبـريـنـې کـاش پـه زړه لـکـه ښـيـښـه شـې

چـې سـتـړى فضـلـيار غـېـږ کـې ارام او بـيـا ويـده کـړې
الله خــــــــبـر کـــه دومـــــره مـــهــربـانـه لـکــــه شـــپـه شــې.