سيد شاه سقيم

د ژوند رڼې ورځې تيارې شوې ما په خداى وسپاره
شېبې يې يو تر بل ترخې شوې ما په خداى وسپاره
 
دلته مي ډك زړګي خالي لاسو ته ډېر وژړل
هلته د هيلو مراندې پرې شوې ما په خداى وسپاره
 
نور دي له غېږي ولاړېږم لكه پرخه له ګل
د بېلتون وړانګې را پسې شوې ما په خداى وسپاره
 
مايوسه خيال مي د بې وسه آه شمال وواهه
ستړې سلګۍ پرلپسې شوې ما په خداى وسپاره
 
ګرانې ! په ډك ستوني دي ډكې سترګې شا ته پرېږدم
زما د بخت ليكې كږې شوې ما په خداى وسپاره
 
بيا مي د سترګو بام څڅېږي بيا پر خيال باندې مي
ستا د وربل ورېځې خورې شوې ما په خداى وسپاره
 
نور مي د پېغلو ارزوګانو پر شهيدو قبرو
د انتظار جنډې زړې شوې ما په خداى وسپاره

شكر افغانه  پښتنه وه له لاهوره نه وه
جينۍ په سپين كې غنمرګه وه، خو توره نه وه

زه چې يې ويشتم مخامخ راته خپل ورور  ولاړ  وو
ټوپك  پردى  وو او  مرمۍ  مي  هم  له  كوره  نه وه

اوس  چې  په  نه  خبره  ژاړي  دا  بېې  زه  يادېږم
ګنې  نو ګرا نه  خو  په  زړه  دومره  كمزوره  نه وه

په  زړه  دي  څرخه  شه  ظالمه !  د خپل  غشي  څوكه
د كابل  ښكلې  په  ټوپك  د  ويشتو  ګوره  ! نه وه

ستړي  آهونه ، ستړې هيلي ، ستړې ، ستړې سلګۍ
زما  د ژوند كيسه  بس  دومره  وه  او  نوره  نه وه

سقيمه !  زه  هم  د  لښكر  جينكو  يار  يادېدم
چې مي د بخت  كاسه  لا  دغسې  نسكوره  نه وه

څنګه  بې  وسه  څنګه  ستړی  ستړی کېږې  ژونده!
د مات مړوند غوندې په غاړه  مي ځړېږې  ژونده !

زورور  یار  دي  رانه  بېل  په  یارانه  کې  نه  کړي
د بنګړو بار  شوې  په  بانه  بانه  ماتېږې  ژونده !

لکه څوک باسي له سینې  نه  ننوتی  غشی
داسې په څړیکو د  ځوانۍ  تر شپو  تېرېږې  ژونده !

هره  شېبه  دي  وینې  وینې  زخم  زخم  راځي
اوس  لکه  څړیکه  په  ټپونو کې اوسېږې  ژونده !

د دې  ځانمرګو او چاودنو په  حالاتو  کې  خو
د  اوږو  بار  شې  په  سړي  باندې  غمېږ ې  ژونده !

چې  نظر نه  شي  تور  وربل  د محلو د پېغلې
زما په کېږدۍ کې سپېلني غوندې  دودېږې  ژونده !

سرزوري  مه  کوه  ترې  لوېږې  ګوره !  ځان  به  خوږ  کړې
د چا د زلفو  په  سقیم  ټال  کې ځنګېږې  ژونده !

نور خو بلا ياره ستړى شوى يم
زه له انتظاره ستړى شوى يم

پرېږده چې دې غېږه كې دمه شمه
ځای راكړه نګاره! ستړى شوى يم

كله، خو هم ژوند كې ته اقرار وكړه
ستا له دې انكاره ستړى شوى يم

زه لدې نه پس كلي ته نه درځم
ډېر په دغه لاره ستړى شوى يم

زمه چرته دښتې ته پناه وړمه
نور له دغه ښاره ستړى شوى يم

لكه په سر با ندې چې ولونه د پټكي تا وېږي
دا سې مې زړه څخه غمونه د لالي تا وېږي

د پښتنو پېغلو په شا ن چې په زيا رت طوا ف كړي
څو تا ندې هيلې مې په شپه كې په زړګي تا ويږي
 
چې تورې زلفې دې په سرو اننګو تا ورا تاو شي
وا يم ښا مار دى چې په بېړه تر غمي تا وېږي
 
څو پېغلې هيلې مې د خيا ل په كعبه دا سې څرخي
لكه له ټپ څخه چې څړيكې د ټپي تا وېږي
 
شي به د او ښكو له بارا ن سره برېښنا ژوندون مې
د وربل ورېځ چې په اسما ن دې دتندي تا وېږي
 
دا سې مې رنګ بد لوي ژوند په دې ړندو خلكو كښې
لكه له تير څخه د خونې چې لوګي تا وېږي
 
چې شنې كوترې به ترې هر وخت په اتڼ تا وېدې
نن له هغه كلي چا پېره تو غندي تا وېږي
 
د هغې پېغلې چې نسيم يې پر مخ داغ جوړاوو
اوس د پر ديو كوڅو ګرد يې په پېكي تا وېږي
 
سقيم ارما ن مې جنكو هيلو كښې دا سې ښكا ري
لكه په ډله كې د حورو جنتي تا وېږي

 ګودر نه پېغلـه لـه ربابه مونغمه تللې ده
 مينه لـه زړونو لـه ګلابه مو وږمه تللې ده 

 بېړۍ د كبر او غرور به د هغې غرقه كړي
 د زړه لـه بحره مې د آه يوه څپه تللې ده 

 نيمګړى هار يې په ګردونو باندې زوړ غوندې شو
 ګوره هغه لا د لونګ په بهانه تللې ده 

 ماشومې هيلې مې د زړه ورپسې تل ژړېږي
 د ارامانونو د سردار مې جنازه تللې ده 

 "سقيم" غزل به يې خالي مقام ته سر ټيټوي
 چې لـه محراب څخه يې پېغلـه فرشته تللې ده دده

لکه ايبليس دخدای له لا رې دي ايستلي خلک
 داســــــــــــې يو چا زمونږ دکــلي غولولي خلک
 دزړه يـــــاسين مي دجانان په غــــاړه و ځــــړاوو
 تر شــــــيشکانو دي بدتر ددغه کـــــلي خلـــــک
 پـــــوهېږم ښه چې دزرينې پردې شاته څـــــه دي
 پــــه دې مستوره ښکلا ډېر دي تېر وتلي خلک
 دلـــــــته نا حـق به ځان ته وايې که ژوندون تېروې
 دحق په سر دار ته منصور غوندې ختلي خلک
 دازادۍ پـــــــه ژوند ناخوښ دي ددې چم وګړي
 تقدير يې ښه دي بند په بند باندې تړلي خلک
 ژبه لري هر يو ســــړی خو افسوس دا چې دلته
 دجنګ په ځای په سوله نه دي غږېدلي خلک
 دلته په کاڼو باندې ولي هر څوک خپل خواخوږی
 هغه ودان دي چې يـــې ډېر دي ځورولي خـــلک
 په زاړه کلــــي کې څوک نوي خلک نه قبـــــلوي
 دلتــــه پـــــــه تللو پسې هــــره پلا تـــللي خلـــــک
 سقيـــــمه! دلـــته له جانان نه جانــان نه دی مـــراد
 جـــانان هغه دی چاچې ډېر دي ژړولي خلــــــک

پرې را دلېونتوب چې شي څپه سوکه سوکه
 په مينه را نيږدې کړه لږ سينه سوکه سوکه 

 دشپې چې مي په ناز د خيال په وره کې را ښکاره شې
 بس وايم چې راځي د قدر شپه سوکه سوکه 

 سجدې يې لګولې قدمونو ته نظر مې
 خبر نه يم چې کوم لوري ته تله سوکه سوکه 

 باور وکړه چې هغه وخت مې بيا هيلې ژوندۍشي
 چې ټينګه په غاښو کړې شونډه سره سوکه سوکه 

 ټکان مي زړه ته ورکړي زلزله مي په خيال راشي
 چې وه يې دويصال کړم اراده سوکه سوکه 

 هغه وخت به بيا ژاړې د"سقيم"يوه ديدن ته
 چې پورته يې کړي خلک جنازه سوکه سوکه

ډېره مې مه راځه تر خيا له مسا فر يم ګــــرا نې
 په وينو رنګ، د جنګ د کلي مازديګر يم ګـــــرانې 

 چې يې بلاوې هره شپه وېروي تا ندې پېغلې
 زه بدقسمته دهغه کلي ګودر يم ګــــــــــــرانې 

 يوبت مې خوښ دی او له نوروڅخه کرکه کوم
 پو هېږم نه چې ابراهيم يم که آذر يم ګـــــرانې 

 بېله خبره ده چې روح راته سپا رلی بولــــې
 زه دې دسرو نا زکو شونډو قلندر يم ګــــرانې 

 لکه لسمه د محرم دلته مې خلک لما نځي
 پوهېږم تا ته به لومړۍ ورځ د اختر يم ګرانې 

 که دې سقيم شونډان په برخه کې را ورسېږي
 بيا په کيسه کې د جنت نه د کو ثر يم ګرا نې

يه داسمان دبري څنډې ستوريه!
 يه د ښايست او دښکلا ملکې !
 يه دمينو دجانان هيندارې !
 يه دلار ورکو دمنزل رهنما !
 تا خو به هر وخت داسمان لمن کې
 خپلې ليلا ته ستر ګکونه وهل
 تا به له تورو زلفو لاندې ورته
 په سپين تندي باندې خالونه وهل
 مين به هم دشومه دم په وخت کې
 ستا په طرف سترګې در واړولې
 ستا په تندي کې به يې وليد جانان
 چې يې په دښته کډې واړولې
 په ورکو لارو سرګردانه کاروان
 ته به هم تا د منزل څرک لګاوو
 په نيمه شپه کې به هم تا زاهد ته
 د فرښتو داذان غږ رساوو
 يه داسمان دبري څنډې ستوريه !
 يه د ښايست او دښکلا ملکې!
 يه دمينو دجانان هيندارې!
 يه دلار ورکو دمنزل رهنما !
 دا کوم ظالم درته په مخ باندې نن
 دايرو ډکه لپه وپاشله ؟
 دچا دهيلو قافله پر نيمه
 لاره کې چا د منزل ولوټله؟