اباسين يوسفزي

هسې د انسان
سترګې نهرې دي
هغه څه حسین ښکاري چې لرې دي

نن مې د عمرونو تنده ماته شوه
شونډې مې په خپلو وینو ترې دي

چېرته چې اخلاص په خروارونو دی
دا د پښتونخواه کندې کپرې دي

چاته چې احساس د محبت نه وي
هغه زړونه کاڼي دي کمرې دي

ستا د حسن ‌ذات یې سرچینه ګڼم
درد دی ، که سرور دی که سندرې دي

غر د
اباسین
مخې ته هیڅ نه وي
دا ډیرې وړې وړې خبرې دي

 

ګل به وي نسیم
به وي دلبر به وي
زه چې ویلې کیږم نو سحر به وي

پام کوه جانان د یو نه زیات نشي
زړه به دې کعبه نه وي مندر به وي

سر یې د تنې نه چا بېل کړی دی
چېرته څوک ولي یا سخنور به وي

دومره نزدیکیت مې بې وفا نه کړي
یاد به دې خفه وي مرور به وي

شعر د وږمې غوندې بې واکه وي
یا د
اباسین
غوندې ژور به وي

 

دا دنیا راته
میدان ښکاري چاپېره
بل څوک نشته یو جانان ښکاري چاپېره

ستا د غېږې نه چې ستا زلفو ته ګورم
یو لښکر دی را روان ښکاري چاپېره

شیش محل دی که په خوب کې داسې وینم
چې دا ته یې که مې ځان ښکاري چاپېره

دا دې زنه ، اننګي دي او که شونډې
که د خولې نه دې ګلان ښکاري چاپېره

دا زما د اولس مټې دي خو مړې دي
دا چې ګل غوندې ځوانان ښکاري چاپېره

چرته خدای به یې میرو پله راپېښ کړي
په دې غرونو چې باران ښکاري چاپېره

غرونه ډېر دي خو په ځای باندې ولاړ دي
اباسین 
راته روان ښکاري چاپیره

 

 

اورونه بل دي،
خولې ارزانې، طبيبان نشته، زخمونه ډېر دي
سپوږمۍ چې ځې نو، جانان ته وايه، لا وزګار نه يم، کارونه ډېر
دي

وارخطا نه يم، د
ژوند مزل ته، ژوندون بلها دی، غمونه ډېر دي
زه بې له خدايه، بل څوک منم نه، کنه په سر مې، لاسونه ډېر دي

د چمن سترګي،
درپسې سرې دي، يو ځلې راشه، په زړو لارو
سپرلی سمسور دی، د حسن زور دی، مارغان چغيږي، ګلونه ډېر دي

تاريخ ګواه دی،
زما جلال ته، خوږو ته خوږ يم، ترخو ته تريخ يم
شمله زما ده، ميدان زما دی، که په نړۍ کې، قامونه ډېر دي

جانان اولس مې،
اوده په خوب دی، ويښول غواړي، لړزول غواړي
سر پکښې نشته، بې سره ګرځي، که په شمار کې، سرونه ډېر دي

سوکړه خوريږي،
چينې وچيږي، سردرې دل شوې، وطن لتاړ شو
د رب بې شانه، مهرباني ده، په
اباسين
کې ، موجونه ډېر
دي