ملنک جان

چې بې ننک  اوبې  پښتو  وي پښتون نه دى

چې د قوم په شرمېدو وي پښتون نه دى

پښتون هغه دى چې غم دتمام دقوم خوري

چې د ځان په جګېدو وي پښتون نه دى

دپښتون نظر مدام په ننګ و نام وي

چې نظر يې په پيسو وې پښتون نه دى

پښتون  هر کله طالب دخپل شرف دى

چې طالب دپيسنو سرو وي پښتون نه دى

پښتون تل پخپله ژبه ټينګ ولاړ وي

چي په دروغ  يې ګفتګو وي پښتون نه دى

پښتون نه شي باداري د چا منلى

چې اختيار يې دپردو وي پښتون نه دى

په نصيب دملنګ جان دغه مسرې شوې

چې خپه په دې مسرو وي پښتون نه دى

اي وطنه ستاپه عشق کي زه تيرترخپل ځان يمه

ستاچي ترقي غواړې زه هغسې يوځوان يمه

ای وطنه ته يې هديره  د مور و پلار زمونږ

ته لکه زيارت زه مجاورستادآستان يمه

يوذره دخاورې ستاپه درست جهان به ورنکړم

يوموټی له خاوري ستاپه سرومال قربان يمه

تيربه شم له سرنه لاکن نه ستاديوکړکي نه

ځکه چي دنياکې مشهورشوی په افغان يمه

خيردی که وچ کلک يم دغيرت ټوټه مي پاتي ده

ستادهردښمن په مخ کي تندرداسمان يمه

نشته داسې بخت لکه چي ماملنګ جان خپل وليد

شپي ورځې داستاپه غيږکي پورت خوشال خندان يمه

را ته ګوره  مې  نــــــــــــه خـــــــــوب  شته  نه  ارام 

ستا په در  کې ولاړ لکه  فقير      

 ستا در زلفو په حلقه يمه اسير        

ددنيا په سود وزيان  مې پروا نشته      

  درد و غم د عا شقۍ کړ مه زهير

  تور چشمان او سره لبان د شکر لبو      

  دعا  شق په  نظر لګي لکه تير 

 عاشقان د معشوقو ددر غلام وي      

 څه  پرو نه لري  د اد خان  فقير 

         ملنک جان د شا عر انو نوم ګټلي 

 چي  دعا يې ده  ملګرې  د خپل پير  

بي پتنګه وايه يــــــــــــــاردشمعي څوک دى

بي مجبوردخوشــــال څک دبل په توگ دى

دکم اصلونه هرګــــزوفامـــــــــــه غـــــــــــواړه

چې قلم وفاکوې اميــــــــــــــــل يې نوک دی

اوښ که لوي دی له شيــدوتمه تري مه کړه

مګـــــــــــردروند يې باروه په وړلور وږ دي

تــــــــانـــــــــــه کـــومه ګناه شوي ملنګ جان

چي رقيب درتــــــــــــه نيـــولي ورميږکوږدي

رايادوئ د ميرويس خان وختونه

مه هېردئ د خوشحال خان وختونه

زلمو ، تيار شئ چې ناکام نه شو

ډېر دي  نژدی  د امتحان  وختونه

اپريدو ، ولي حرکت نه کوئ

بيا کړئ تازه د دريا خان وختونه

مومندو، پل د ايمل خان ونيسئ

نه  دي  دانه  دي  د غيران  وختونه

يو سفزو، مه هېروئ خدای لپاره

د چار  غولی د عجب خان وختونه

ستا سو په غم کې خان پټکی نه تړي

تېر شو سر تور  د باچا خان وختونه

پښتونستان ګلان به کله بوی کړي؟

په تمه تېر کړل ملنګ جان وختونه

مجنون دې رانه جوړ کړو ننګ و عار څه پېژنم؟

د هجر په زندان کې زيست روزګار څه پېژنم

د ننه په عالم کې له عالم ځنې جدا يم

ډوب ستا په تصور کې دشت و ښار څه پېژنم

د زړه د پاسه وايم چا ته خان چا ته بادار

بادار مې په زړه ته يې بل بادار څه پېژنم

ځار ستا تر زوړ انګړ شه د بل چا قر و ماڼۍ

چې ته نه يې ګلشن کې زه ګلزار څه پېژنم

حيران دی زما اوښکو نه باران  د نوبهار

پخپلو اوښکو لوند يم نوبهارڅه پېژنم

ملنګ نه ومه، زه ملنګ جان تا کړمه ملنګ

په مينه چې ملنګ شوم کسب و کار څه پېژنم

دا زمونږ زېبا وطن

دا زمونږ زيبا وطن
دا زمونږ ليلا وطن
دا وطن مو ځان دی
دا پښتونستان دی

دا وطن زيارت زمونږ
 دا وطن نعمت زمونږ
دا وطن په دې دنيا 
دی لکه جنت زمونږ
دا وطن صفا وطن
زړه د ايشيا وطن
ژوندون د ملنګ جان دی
دا پښتونستان دی
 

سر مې جار
ستا له نامه

سر مې جار ستا له نامه
پښتونستانه 
 ستا نوم مې نقش شوی په
ځيګر دی

پښتانه به ژوندون څه کړي
بې له تانه
هر يو ايښي ستا په مينه
مال وسر دی

سر مې جارشه ستا د لوړو
لوړو غرونه
 له غيرته چې هر يو جګ تر
اسمان دی
صدقه شم ستا د ګرانو
پښتنو نه
چې منلۍ ستا خدمت په ټينګ
ايمان دی
دښمن کله بری وړی شي له
هغو نه

 که هر څو مکر و فريب کې
پهلوان دی

ميړنو ګويا ښکاره کړ له
ميړانه
ځکه سور بيرغ هر ځای کې
لروبر دی

په هر ځای کې چې اصيل
پښتون زاده وي
خاص الخاص پښتونستان له
خدايه غواړي
هغه څوک چې بې غيرت
حرامزاده وي
ټيټې سترګې به د بل لور
ته ولاړ وي
اولاده به يې پس له مرګه
شرمنده وي
د وګړو د پېغور ځنې به
ژاړي

خپل اولاد ته پيغور نه
پريږدي له ځانه
 هغه څوک چې د سوچه پښتون
پسر وي

نارينه توب د پښتنو طبعي
عادت دی
بلې بلې چې رښتيا سره
پښتون وي
دوی ليدلي د ازاد ژوندون
لذت دی



مرګ يې بولي چې محکوم د
دوی ژوندون وي



څه ناڅه که يې په کور کې
عداوت دی
خو دښمن د پاره بيا په يو
تړون وي

پښتون نه دی په شا تللی
له ميدانه
ټول جهان و ته ښکاره لکه
د لمر دی

چې خپل واک او اقتدار يې
د ځان نه وي
که نواب وي صدقه شه ما
ملنګ نه
عاجزۍ کې څه پروا د انسان
نه وي
خدای دې مانه کړي عاجز له
نام و ننګ نه
چې په مال و سر ايسار په
ميدان نه وي
جار قربان شه د پښتون د
تورې شرنګ نه