ملنک جان

دا خوب وينم که ویښ يم چی مي خوږ اشنا تر څنګ دی

دا  اواز دښــــــــا پيرو دې که د یار د پاولو شرنښګ دی

لـــــــه اســــما نــــه عـــطر اوري کا ڼي بوټي خو شبويي کا

لور په لور  بلی ډيوی دی مخ د ځمکي پی خو شر نګ دی

نـــــــازولـــــــي لـــــيـــــلا را غلـــه د صادق مجنون تر څنګه

نـــــن ده ســــپـــــه لــــیـــلـــه لقدر دوه مین یو یی پالنګ دی

هــــســــی پور ته مقام بیاموند ملنګ جان په ملنګی کی

تـــــــاســـــــی وګوری یه خلکه نن نواب دی که ملنګ دی

ژړوي مې لکه شــــمــعـــه د اشـــنـــا ســـتـــرګــــې خــــمـــارې

پـــــه ګــــــرېـــــوان راتــه بــهــېــږي همېــشه د اوښـــکو دارې

* * *

د خـــوشــرنــګـو پــه ټـــولـــي کـــې خــلــکو!چا رانه زړه ویوړ

پـــه قــیـــامــت بـه ځـواب ورکــړئ خـدای نا تر سو دل ازارړ

نــاصــــحـــان مـــا لــره څله د کینې پـــه ســتــرګـــو ګــــوري

چـــې زړه  وو ځــې لــه واکــه څــوک بــه څه کړي ؟ انصافدارو

هر سړی پــیــدا خــــپــــل کـــــارتـــه زه خـدمــت لـره د ښکلـو

غم د چا په ځان  پیرزو دی، خـو د تقدیر کـړي خــپـلـې چـارې

که څوک حال غواړي په عشق  کې، قیاس دې وکړي ملنګ جان ټه

هـــمـېـشــه پــه لار کـې نــاســــــت وي پـــه مثال د څو کیدارو

وژنــــی مې خبل ورور په کولو دا د چالمسون دي

بــــې ګناه مي جوړبه کاله وار په وار شب خون دي

                             * * *                             

نــــــوم د ازدۍ چــــي واخــلــم بیا یې مي زندان لره    

مـــال و ملک ضبطېږی رانه دا په کوم قانون دي  

زه د دې دنـــیــــا عـــدل و انــــصــــاف ته حیرانیږمه    

ورک پـه سپین میدان ولي رواحق د پښتون دي      

 کـــلـــه مـــسلــمـان پر مسلــمان باندي تعدا کوي   

نـــــن چـي داسـي کیږی خو دبل په پیوستون دي    

خــــداي لپاره ورونو تمام قوم سره تړون وکړئ     

یــــو یــــو تـــالا کـــیـږو دا سبب مو د بیلتون دي    

لاړ شه ملنک جانه پښتونخوا په غرو کې وژاړه   

کـــار دلــس وشل نه دي دا کار د شل ملیون دي   

لـــــوګـــي شـــمـــه لـــه تــانــه پــتــنـــــګ دې یم پتنګ 

زمــــا پـــښـتــو نــســتـانه مـــلـــنـــک دې یـــم مــلـنـګ    

مـــوږ ســـتـــا ل زیـــږو کـــاڼــــــو نه لالونه به لوګي کړو     

لالـــونــــه خـــو لا څـــه کـــړي چي ځانونه به لوګي کړو    

ژونــــد نـه غــــواړو بــــې تـــانـــه ملنګ دی یم منلګ    

عـــــزت چـــــي خــــلــک وایې خو عزت زموږ ه ته یې 

عـــزت خـــولا عــــزت وي چـــي جــنــت زمـوږه ته یې

پـــه تـــا تــیــریو له ځــانـــه مـــلـــنـــګ دې یم ملنګ

د غـــیـــرو شـــنــه بـــاغونه ځار شه ستا شاړو میرونه 

کوم خوند چی شته جنت کې زه یې اخلم ستاله غرونه  

زمـــــا جـــنـــت نــښــــانــه مــلـــنــګ دې یــم مــلــنــګ

مـــجــنون ته که لیلا وه خو پښتون ته ته لیلا یې 

لیــــلا خــــــو لا یــــــــې چـي زموږ ننګ او حیا یې

مــحــبــوب د مـــلـنـــګ جانه ملنګ دې یم ملنګ

ورځ مـــــې شــــــوه پــه انـــتـــظـار شپه به سواد

ورځ کــــې هـــــغـــــــه ژړوي مــــــې شـــپه کي دا                                          

لـــــږ خـــو وخــــت د کــــــرارۍ زمــا معلوم کړه

دا خــــو نـــــه کــــیــــــږې چـــــې تـــل تـــر تــل ژړا                                           

ســـتــــا پـــــه خــــو ښه که زړیږم باري خیر دي

مــــګــــر نــــــه درقــــیــــبــــــانـــــــو پـــــــه ســــــــلا                                            

ستا په ورکې چې غماز تور مخ ښکاره شي

لـــکــــه څــــوک چــــی پــــه مسجد ویني تر سا                                            

ستـــا پــــه ســرباندي ما کور وکلي پریښود

         د مـــجـــنــــون پــــه شــــانـــې ګـــر ځـم په صحرا                                               

ستــــا پـــه ســــربــاندي ما ټول اقربا پریښول

یــــــه کـــــم بـــــخـــتـــــه مـــــا وره تـــــه د اقـــــــربا                                           

یاره زما ملنګ جان ستا میني احتیاج کړم

ګـــڼــــه مـــا کـــلــــه احــــتـــیــــاج کــــــــــاوه د چا                          

زه چـــــــې راخــــــلـــمه کچکول او ستا ملنګ شم

نــــــــوهـــــــغـــــــه ســـــاعـت به تېر تر نام وننګ شم

نـــــــام ونـــــنـــــــګ بـــــــه وي هغه ځای رانه پاتې

بـــــه کوم ځای کې چې زه ستا په تو مت رنګ شم

پــــروا نـــشـــتــــه کـــه دنـــيــــا راپـــورې خــاندي

مــــــا شــــــوم نه يم چې نور وخاندي زه تنګ شم

ســـتــــا پــه عشق کې که   ستي شمه په اور کې

فـــــــــخــــر کــــانــــــدم کـــــه زه يـــاد لکه پتنګ شم

مـــــا چــــــې عزم ستا د سپين رخسار دی کړی

وابــــه نـــــه وړم کــه په وينو کې رنګ رنګ شم

پــــــه شـــــا تــــلـــل د مـــېـــــــړ نــېــيـــو  بدنا مي ده

اوس بـــــه زه ملنګ جان څه رنګه په څنګ شم

ما درته پېشکش په لاس کې زړه نيو لی دی         

خير که ياره تا پکې چاکو ټومبلی دی                                                                                

ته دې يې خوشحا له اشناخيردی که زه سرې سترګې

ما خو له  الله  نه  ستا  غوښتلی  دی                                                                                 

خدای دې رضانه شي چې به ستا ستر ګې زه هېرې کړم

عشق دې دايمان غو ندې ما کلک ساتلی دی                                                                                

زه چې په وطن باندې مين يم خو سبب لري     

تا غو ندې فرزند يې خپله غېږه کې روزلی دی                                                                

ستا د عشق تاثير دی چې جذبې مې زياتېدو کې دی

ځکه ملنګ جان پخپل رفعت باندې ختلی دی                                                  

زمـــــــا زړه د ازادۍ پـــه شـــمــــــال خـــــــوري

لــــکه ګـــل چـــي د اوبـــو په سر سمسور وي                                                                 

د اســـلام د بــیـــرغ ســـوري لاندي ناست یم

لـکـه خــاص چـــي بــه جــنـت کې د چا کوروي                                                                      

خــوشــبـــویــې مــې د خپل قام په د ماغ لګي

لــکــه څــاڅــکـــي د پـلیــل چي په چا پور وي                                                                     

لـکه طفل چی خوشحال په غیږي د مور وي

د فـــقیر مـلنــګ جان د غومره بخت بس دي                                                                

پــه ازاد ژونــــد چی ازاد وطن کې ګور وي

چــــي ازاد نــــوم یې ازاد وطن کې خور وي                                                          

بــــــې غـــــم کـــله د غـــم جـــن پــه غــم پـــوهــیـــږي

غــــمـــجــــن ځـــان لـــــره د ځـــان  پــه غم کـــړېږي

دردمندان د ځان په درد کې ویش  او واي کــړي

بـــي درد کـــلـــه د درد مــــنــــد پـه درد خوږېږي

څوک چې موړ وي ټول عالم ورتـه موړ ښکاري

موړ  د  وږي  په  حــــــا لــــت  کــلــــــه  خــبرېږي

د جمله زړونو ما لــــک پـــــــــــرور د ګـــار دي

بنده  کلـــــــــــه  د بنــــــــده  پـــــه  زړه  رســـېږي

ته  پخپـــــــــل غـــــم و درد زاؤه مــــلــنګ جان 

دبل څه دی چی دا ستا په غم زړېـــــــــــــــــــــږي 

تاج  د  بخت  مې  رسېدلی  تر  اسمان  دی         

چې قایم مي  سر په غيږ د خپل جانان دی          

                   خدای  ساتلی د اهاړ غرمونه  امن               

په تندي مې د عادل سایه ګردان دی

               چې یې  مور وي  په دې خاوره زیږولی                       

که  په   ژبه   غږېږي  خو  افغان  دی

دا صفت خانته زما  نه دي چي  وایم

دي صفت کي شامل ټول افغانستان دی

په تش لوز باندی سړي نه پښتو نيږی   

د پښتون  هر یو  عمل او خوې مردان دی   

چې خیر  خواه له وطن  نه وې ملنګ جانه    

عرض دا چي نه پښتون او نه انسان دی