غني خان

عقل ترینه ږیری وخـــــوړ       خیـــــټې تری ایمان وخوړ

ګــوره په وربشوکښـــــې       خـــره لأل دبـدخشان وخوړ

ګــوړه یې نه خـــــرسیږې        خوارلاله دغمه ځان وخوړ

قبــــــض شـــــو دآ صیب         ډیرې هنـــدوستان وخوړ

ځارشـــــم دلیډر کولمو         خیټه یې دښــــــــکلولوده

چا مهار چا اوښ وخوړ          او ده واړه کاروان وخوړ

کوڼ ملا شهـــــــید دې          په مـــزار یې ډیوه بله کړه

 مړۍ وؤکم شوې خوار          د لـــــــــوږې نه قرآن وخړ

              ځه دلیونې د مــــــــــــــرض

                خـــــــوشـــــې دارومــه کوه

                 غم دمرګ غــورځنګ دزړه

                  ستـــــرګــــــو دجانان وخوړ

ای دحسن اونور دریابه! ما له یو ټکې دنـــــــــــــور را

سترګې ډکې دخندا را شونډې ډکې دســــــــــــرور را

زه دې خپل وړوکې زړګې له یوه نښه دیار غــــــواړم

ای دحسن او نور دریابه ماله یو ټکې دنـــــــــــــور را

دې تک تور دغم محل په یو بڅرۍ درڼــــــــــــــــــا را

سترګې ډکې دخندا را شونډې ډکې دســــــــــرور را

دۍمستې او دۍ ارمان له یو تصویر دجانان راکړه

ستا په مینه نازیدل راستا په ښکلې مخ غـــــروررا

دې داخودسوې باغچې له یوه وعده دبهار غـواړم

زه دا نه وایم چه جنت را  زه دانه وایم چه طـــــــور را

ددی خوب دسا اووخت اشاره دتعبیر راکـــــــــــــړه

ماله زړه دپادشاهانو او سینه دفقیر راکـــــــــــــــړه

سوی باغ تــــــــــــالا ګلشن دې           مړاوۍ ګل خاورۍ چمـــــن دې

نه بلبل نه لولـــــــــکې شـــــــته             نه نرګس نه یاسمـــــــــــــــــن دی

دا ګلاب دې ایرې شــــــــــــوې             که پـــــــه اور ســــــوی ختن دې

ای پښتونه !ستا وطــــــــن دې             ای پښتونه ستا وطـــــــــــن دې

ددی باغ خاوری را واخــــــــــله              ترینه نوی بوستان جــــــوړکړه

ای د سوی بـــــــــــــاغ ملیـــــاره             دنورونو جـــهــــان جـــــــوړکړه

ای ښکته ښکته ګـــــــــــــــورې             نن پښې ابله ســــــرســــر تورې

ته خبر یې چه ته څــــــــوک وې             ته د منځ آسمان وی ستـــــورې

ستا شمله به چه شوه پــــــورته            شوې به ښکته شملی نــــــــورې

په مستی او ننګ به ســــروې             ستا دا ټیټې سترګې تـــــــــورې

ای دټیټو سترګوځــــــــــوانـــه             پاڅه هغه جهان جــــــــوړکـــــــړه

ددی باغ خاوری راواخـــــــــله              ترینه نوی بوستان جــــــــوړ کړه

ای د وران څپر میـــــــــرمنـــې              ای دوږې بچــــــــــې پــــــــــــلاره

بی درکه سرګـــــــــــــردانــــــــه              ای دسوې بــــــــــاغ ملیــــــــــاره

ای چه نن بربنډبچې ســــــــــتا              دخوراک کـــــــــشالـــــــــــــه دې

ستا دلاس مـــــــــاڼـــې ولأړې              په ډهلې په بنـــــــــګــــــــاله دې

ای د بل د در مــــــــــریــــــــــده              پاڅه هـــــــــــــغه دوران جوړکړه

ددی باغ خاوری را واخــــــــله              تریــــــــنه نوۍ بوستان جوړکړه

ای په غره په سرد دروکــــــښ              په باغونو په میــــــــــروکـــښې

په جندول کی په تیـــــــــراکې              زمــــــا لال په ایــــــــــــــروکښې

ای دزرکو پــــــــــه خنداکښې               د تنزرو په نــــــــــــارو کـــــــــــې

دشیــــــــــــــرشاه نازبینه زویه              ته یې پروت تورو تیارو کښې

 کړه دغم تیـــــــارې را غونډې              ترې دمیـــــنې داستان جوړ کړه

ددی بـــــــاغ خاورې راواخله                 تری نه نــــوۍ بوستان جوړکړه

 بـــابـــا ته

ستا خطونه  ټول زما سر ته پراته دي
زه يې لولم هره شپه دوباره دوباره

کله
خاندم کله ژاړم لېونی يم
ای زما په بند کې پروت غريبه پلاره

نه،
ته نه يې غريب ته ډېر لوی اوچت يې
مصيبت دی ستا غيرت ته غيرت داره

چې
په تا کې کوم ګوهر دی ماکې نشته
ستا نيکي زما بدي دواړه بې شماره

ته
سالار يې د کاروان په نېغه لار ځې
زه کوږ
 زغلم
 لکه
 او
ښه  بې
 مهاره

ستا
د زړه فواردې ډکې دي د مينې
زما زړه وچ کوهي نه لري يو داره

پروا
نشته که په منډه منډه مړ شم
فقط ستا او د خپل قام د نوم لپاره

 

سترګو د
جانان کې زما ښکلي جهانونه دي
وادېخله  دنيا  زه  وږی  ستا د  دنيا 
نه  يم

ګوره د
فقير  کچکول  کې تاج  د سکندر پروت دی
زه   يم  د سخيانو  د شومانو  ګدا  
نه يم

زه 
يې په غرور درنه د مينې په نوم غواړمه
زه  ملنګ بې نيازه ستا د وير واويلا نه يم

يو د
سپوږمۍ څاڅکی درنه ټيک له د جانان غواړم
زه يم د خوبونو د لعلونو ګدا نه يم

هغه مستي
غواړم چې يې مرګ نشي وژلی
زه دې د غمونو د بېګا او سبا نه يم

تشه
دنياګۍ که دې بښې نو ای اميره!
ستا شوه ستا دنيا زه وږی ستا د دنيا نه يم

 

په غمونو
کې خندا کړه

په غمونو
کې خندا کړه
په خندا کې غم هېر نکړې
او د ډېرو په خندا کې
چې قيمت د کم هېر نکړې
د وصال په لمغړو کې
د  فــــراق ستم هېر نکړې
دا چې ته يې سترګو ته خاندې
ددې سترګو غم هېر نکړې
د  الله الله پـــــه 
شــــــور کــــې
 چــــې صنم صنم هېـر
نکـــړې

 

ځـــــــــوانه

وران دی
ګلستان دې ای بلبله ! د پښتون د باغ
نوم د رقيب ليک دی په هر بوټي د مجنون د باغ

خوار او
زار بچي دې بې هنره بې کماله دي
غوږ يې دي کاڼه لاسونه شل سترګې بې پرکاله دي

لال ډوب
دی ايرو کې او مرجان پروت دی په خاورو کې
زوی د شهباز ګرځي چمړۍ خوري په سيل د واورو کې

پاڅه ای
ځلميه ! مستي توره او ايمان واخله
شړق شه، اور شه، تندر شه او نر شه خپل جانان واخله

توره دې
راواخله ننګ پښتو او اسلام پورته کړه
له خپلو مستو سترګو دې نامه د غلام پورته کړه

پاڅه
ننګياليه ! نن دلبر او جانان وګټه
نوم د پښتون وګټه ناموس د افغان وګټه

ټول جهان
حيران کړه د خپل ځان په تماشا
ای د احمد ځويه او بچيه د شېرشا!