محمد اسلام ارماني

پښې کۀ مې ستړې شوې جذبو منزل ته لار لږه ده 
زه چې بائېنلۍ حوصلو منزل تــــــــه لار لــــــــږه ده 
 
زړه به پخپله د شپې اوچوي سپين سبا به راشي 
اې زمـــا اوښـــــکو پــــــــښتنو منزل ته لار لږه ده 
 
د حق اذان ته اوس غــــوږ کيږدۍ همسفر ملګرو 
ستم زپلو ليونو منــــــــــزل تـــــــــــــــه لارلــــږه ده 
 
تاسو پراتۀ به ئېۍ ترڅو په خــــــــزانــــو د وطن 
اې ښامارانو غلچکو منــــــــزل ته لار لــــــــږه ده 
 
ارماني وايي دې خواږه خـــــواږه پروا نشته دې 
حساب به کيږي د ترخو منـــــــــــزل تــه لار لږه ده

پښې کۀ مې ستړې شوې جذبو منزل ته لار لږه ده 
زه چې بائېنلۍ حوصلو منزل تــــــــه لار لــــــــږه ده 
 
زړه به پخپله د شپې اوچوي سپين سبا به راشي 
اې زمـــا اوښـــــکو پــــــــښتنو منزل ته لار لږه ده 
 
د حق اذان ته اوس غــــوږ کيږدۍ همسفر ملګرو 
ستم زپلو ليونو منــــــــــزل تـــــــــــــــه لارلــــږه ده 
 
تاسو پراتۀ به ئېۍ ترڅو په خــــــــزانــــو د وطن 
اې ښامارانو غلچکو منــــــــزل ته لار لــــــــږه ده 
 
ارماني وايي دې خواږه خـــــواږه پروا نشته دې 
حساب به کيږي د ترخو منـــــــــــزل تــه لار لږه ده

دا رنګونه چې زيړيږي کرښې کرښې هـر جبــــــين دې 
 دا لا څه رنګې سپرلې دې دا لا کوم قـــسم تسکين دې 
  
 مونږ پرې خپلې وينې توئې کړې قربانۍ مو ډيرې ورکړې 
 خو چمن ښيرازه نه شو دلته هر مـالـــــي ګــــل چين دې 
  
 کـــه لـــــه ډيـــــرو مجبـــورو نه په خلۀ هيڅ وئيلی نه شم 
 خو وريځ چې وي اسمان کې داسې نه وايم چې شين دې 
  
 زمانې ستا په نظر کې چــــې لمـــــن مــــــې پاکه نه شوه 
 بيا خو دا سوده دروغ دي چې څوک وائي قـــــــــام ائين دې 
  
 مونږ پــــــه خپـــــــلــو مټــو ټينګ يو د چا لافو پسې نه ځو 
 ستا په سر باندې خپــــــل سر ږدو دا زمونږه پوخ يقين دې 
  
 ارماني ياران خبر کړه چې مظلوم باندې ننـــــګ اوکـــــړي 
 دا بمونه چې پرې اوري يو ويت نــــــام بـــــــل فلسطين دې 
 

زړګيه لارې درته ټولې د ازغـــــــــــو ډکـــــــې دي 
خېر دے مزل کوه مزلې د سخـــــــتو ډکـــــــــــې دي 
 
اې ليونو فکرونو لاس مې له ګريـــــــوان اوباسۍ 
کوڅې د يار دلته د ډېرو ليـــــــــونـــــــــو ډکې دي 
 
بڅري نولي اور په زړونو لـــــګوي لــــــــــه قصده 
د ښکلې پيغلې سپينې ليــچې د بنګړو ډکې دي 
 
هسې د لرې نه هم واورم چـــــــې خبـــــــــرې دچــــا 
خواږه خواږه وي خو دا ډيرې د خــــــوږو ډکې دي 
 
ارماني څوک دي چې په زړونو پټۍ کيږدي چاله 
دلته سينې دهرمئين د اســـــويــــــــــلو ډکــــې دي 

زه ستا په مخ د اوښکو سپين رخسار ته نه شم کتې 
 ددې سپيرۀ ګـــــلشن سپـــــــيرۀ بـــهار ته نه شم کتې 
  
 دا څه راتل شول انتظار د دار پــــــــه ســــــــر اوخــتو 
 بس دی په طمع د راتلو دې لار ته نـــــــه شـــــــــم کتې 
  
 څومره مستۍ دي ميکده کې خنداګــــانـــــې کيږي 
 صبر مې لوټ شو د پيالو کړنګار ته نه شـــــــم کتې 
  
 وخت رانه غواړي تقاضې د ژوندون نــــــــوې نـــوې 
 نور ستا د زلفو الوول خامار ته نـه شــــــــم کـــــــــتې 
  
 په ملا خو نيم شوم نور مې څــــه له رنځوۍ زخمونو 
 زه خو اوس ړوند يمه خپل يو پــــرهار ته نه شم کتې 
  
 دا چې وراتۀ شول اؤ ورتيــــــــږي انتـــقام دڅــــه دی 
 د محتسب د ستم دې انــــــــګار تـــــــه نـــــه شم کتې 
  
 اوس دې مثال دومره نازک شو لکه نــــرمـــه شيشه 
 د بنګړو بار شوې زه خو نور دې بار ته نه شـــــم کتې 
  
 سترګې په بډه کړم که حـــق اووايـــــــم څــــــه اووايم 
 بې لوظه ستا دې کاغذي روزګـــــــار تـه نه شم کتې 
  
 ارمــــــــانـــــــي ځـــان ته ډېر ډېر اوګورم خندا راشي 
 د خپل ريښې ريښــــــې ګرېوان يو تار ته نه شـم کتې 
 

ډيوې مې بلې کړې د خوږ زړه د زخــــــــمــونو په سر 
شپې روڼوومه د ښائيسته ښائيسته يـــادونو په سر 
 
نن ئې په سترګو کې څه اووې زه پرې پوهـ نه شومه 
تسلي زړه له ورکووم د ګومـــــــانـــــــونـــــــو پــه سر 
 
ژوند به پخپله رنګينو سره شي غــــــــــاړه غټــــــــۍ 
سختې زغمي خلق مدام د اوميدونــــــــــو پـــــه سر 
 
تئيرې د زلفو ګورې ګورې کــــــــــړه وريــــــځ راوله 
زه په باران پسې لوغړيږمه د غرونو پــــــــــه ســــــــر 
 
د ليونو لارې کــــــږي وي خــــــــــو منــــــــزل ته رسي 
په ازغو پښې ږدي ځي ورخيژي د شپـــــــلونو په سر 
 
وائي به خېر دے چې څه وائي نن دې ټــــــــــول اووائي 
بې لوظه عمر تېروي تل د لوظــــــــونـــــــو پـــــــه سر 
 
دا څه سبب دے خـــــوالــــــــــه راشي خو خبرې نه کړي 
په مزکه راکاږي څو کـــــــرښـــــــــې دنـــوکونو په سر 

ستا د يو مسکي نظر کتو ته فـــــکر وړې يـــــــــم 
 زه د خپل زړګي دې درزيـــــــــــــدو ته فکر وړے يم 
  
 اور دې د ښائيست په مخ لمبې د حسن بلې کړې 
 زه خو ستا د زلفو دې لوګو تــــــه فکــــــر وړې يم 
  
 ما چې به رحصت د جدائۍ له تـــــــا نــــــه اخستو 
 ستا هغې وړو وړو سلګو تـــــــه فــــکر وړې يـــــم 
  
 نه وائې په ژبه د خپـــــــــل زړۀ خبــــــــــرې نه وائې 
 خدائېګو ستا دې شونډو رپيدو ته فکر وړې يم 
  
 کاڼي راپسې رغړي چې کوم خوا تـــــه روان يــمه 
 اے قسمته ستا اودۀ کيدو تــــــــــه فکــــــر وړې يـم 
  
 نه پوهيږم اے مينې دا کوم مــــــقام ته راغــــــــلمه 
 زه د خپل ګريوان شلو ټوټو ته فـــــــکر وړې يـــــم 
  
 هر ساعت په دې تمه کې اوسې چې راځي به نن 
 اې ارماني ستا دې تلوسو ته فـــــــکر وړې يـــــم 

دا چې راوريږي تل زما پــــــــه ســـــــــــر 
دا کاڼي دې رانۀ شي د چـــــــــاپــــــه سر 
 
قتل د تيرو ئې کړو ثابـــــــــت پــــــــه ما 
بيا ئي مې مقتل ته د رڼـــــــــا پـــــــه سر 
 
شکر چې د مينې دې مجرم کـــــــــړمـــه 
زه خو له سر تير يمــــــه د تــــــا پــــه سر 
 
کرښې په تندي ئې ګونجې ګونجې دي 
چا ورته څـــــه وئېــــــــلي دي زما په سر 
 
چا چې خپل ضمــــــير غـــلام د بل کړلو 
لويږي به ملګرو خــامخــــــــا پــــــه سـر 
 
نه شم شپې ته ورځ وئېـــــلی نـــــــه شمه 
پرې کۀ مې کړي ژبه څوک رسا پـــه سر 
 
وايه چې څه وائې خپـــــل اختيار دې دې 
تاسره به څوک رسوي دا پـــــــــه ســــــــــر 
 
حسنه بــــس دې مـــــا پـــــسې راګــــوره مه 
پاتې شو له مانه وطـــن ستـــــــا پـــــه ســــر 
 
غمه ! ارماني يــــــــــم تـــــا ووړې شمــــــه 
خېر دې که درنيږي بوج زمـــــــــــا پـــــــه سر