اقبال اقبال

لكه نغمه لكه سنــــــــــــــــــــــدره خوږه

ېې راته خوږ داسې دلــــــــــــــبره خوږه 
 

ستا دې قسم وي چې ښې ډيرې كوه

ستا هره يوه يوه خـــــــــــــــــــــــبره خوږه 
 

جار له ستـمه دې په سترګو يې وړم

ناز دې ګبين ادا شكـــــــــــــــــره خوږه 
 

وطــــــــنه څه ميوې دانې دې ستايم

خاوره خــــــــــوږه هم دې ډبــره خوږه 
 

زه ساه نيــــــــولى دې ناڅاپـــــــه ووې

وايه غزل دې نغمه ګــــــــــــــــره خوږه 

چې رنګ يې د ښكلا شو په تن خــــــور د پسرلي

په باغ يې د ځوانې ګډ شو يو شــــــــور د پســـرلي 
 

دا ډير كلونه وشول بيايې مخ راښكاره نكـــــــــــړ

ورځم كه يې پيدا كړم چيرته كور د پســــــــــــرلي 
 

تر غاړې به يې هار د نغمــــه ګرو زړونو تاو كړو

چې پرې يې د احسان شي پر مونږ پور د پسرلي 
 

زړګى مې د فراق په تيرو غشــــــــو لګيــــــــــدلى

زخمـــــــــونه به مې جوړ شي په ټكـــور د پســرلي 
 

اقبال نه هسې څه پوښتـــى ښائيست يې د جانان

په سترګـــــــــــــــو كې راټول يې واړه زور د پسرلي 

د نغمې ســـر ښه دى كه تــــــــــال ښه دى

كه ستا پر زنه شينـــــــــكى خال ښه دى 
 

له بل چا څه پوښتـــــو بــــــــــس ته ووايه

چې خپله خوله راكړې كه سوال ښه دى 
 

د وصل يوه شيبــــــــــــــه تر عمره ښه ده؟

كه انتظار يې ســــــاعت نه كال ښه دى؟ 
 

لنــــــــډه يې دا چې واعــــــــــــــــظه واوره!

تاته ثــــــــــــــــــواب ماته اوبــــــــال ښه دى 
 

اقبــــــــاله نشتــــــــه نور دې خدايګو مزه

يو په غزل كې دې كمــــــــــــــــــــال ښه دى 

يو چا د وركې مينــــــــــــــې له ورك ياره راته ووې

بيا چم ته د راتلو يې د بهــــــــــــــــــــــــــاره راته ووې

 

غوټى مې د زړګي شوه په موسكا كې پښه نيولې

ما كله كړه رويبـــــــــــار له انتظـــــــــــــاره راته ووې 
 

 د تكړه شاعر عبدالله پيكار پر مځكه

 

پوهيـــــــــــــږو نـــــــــــه په سمه كه بيلارې لاروي يو

خو ستا د تكې سپينې خولې خونكارې لاروي يو

په ځوان تفكر ځـــــــــــــوان تخيل ځوانو جذبو وايو

نغمې د ليونې ميـــــــنې ســــــــــــــرشارې لاروي يو

د ستړيو ،ګريوان څيرو،پښـــــــــــــې يبلو،سرببرو

تصوير واخله ځمونږ د وخت هنـــــــدارې لاروي يو

د ژوند باج مو راوړى دى د مينــــــــــــې په نوم تاته

چې تنده دې پرې ماته شي خمـــــــــــــارې لاروي يو

اقباله ستا رومان رومان غزل پســـــــــې مړه مړه يو

د هر داسې شاعر او سندر مــــــــــــــــارې لاروي يو

  د خواږه ملګري رفيق شاه څمكني د ګيلې ډك ليك په ځواب كې