غلام محمدکاماوال

د لـــــــــنــــــــــدن دا محلونه که بنګلي دي

ماته غــــــــــــوره د وطن شاړي کوڅي دي

 

سپيره کاڼي د سپين غر به پري ورنه کړم

لـــــــــــوړ بــرجونه د جرمن يا فرانسي دي

چي د عشق جذبه يـــې نه وي په رګوکي

هغه واړه حساب شــــــوي دي په مړوکي

 

د يورپ نازک بــــــــــــــدنه بـــه زه څه کړم

ګرځيداي د خپـــل وطـن په غرو رغوکي

 

ماته واړه لکخ ګــوتــــــي د يو لاس دي

کله فرق شته لروبـــرو پـښتــــنـــــوکـــي

 

راته ښکاري د جانان حـــــسن نظر دي

کامه وال يې چي شميرلي په سړوکي

څو بــــــــــــــه دي د ظلم دنيا ګورمه

ځمه بيــــــا فرعون ته موسي ګورمه

 

وژني مي پخپله په خپل ځان باندي

زه لاورتــــــــــــــــه بيا په خندا ګورمه

نشته هغه مور چي په رښتيا لاسونه پورته کړي

ماپسي به څوک اوس په دعا لاسونه پورته کړي

 

په پيښورهم په کابل دی حمزه  

په لراوبرکې روڼ مشعل دی حمزه 

ټول شاعران يې افتخارکړي په نوم 

پلار د پښتو نوي غزل دی حمزه 

هرويناکې يې خواږه پراته دي

د پښتودلارې مل دی حمزه

موږته يې ځوان کړلوغزل دپښتو

خپله بابا دهرمحفل دي حمزه

زه دحمزه په لاره ځم ملګرو

چي شاعرانوکې اول دی حمزه

چې پښتانه غونډکړي يوه مرکزته

دغسي کړی يوتکل دی حمزه

په  غټو غټوراتــــــــه وينـــــــــي يــــــاران

ولي داڅومره شوه بي مينــــــي يــــــاران

څومره که وګرځيدم ښـــــــــکته پـــــورته

پيدامې نه کړل څورښتيني يــــــــــــــاران

چې په ژوندون راته ونه رســــــــــــــــيدل

تش يادوي مي اوس په مړينې يــــــاران

له وېرې غږايســـــــتلی نـــــــــشم خـــلکه

پښي اوس ږدي زماپرستوني يـــــــاران

دنورو دردته به شي څـــــــــنــــــګـــــه دوا

ګرځي په خپل منځ کي خواشيني ياران

لږڅه انصــــــــاف خوورته ورکړې خدايه

په کامه وال کــــــــوي نــــــاشوني ياران

راته ښکاریږې له نظره شوله

چې قافله مو بی رهبره شوله

که مو تری ډیر سرونه ځار کړه خو لا

خبره تیره هم له سره شوله

کاروان یې وداړه په نیمه لار کې

چې دادنیا پری راخبره شوله

ما خو ګټلی تر اټکه پورې

اوس راته پیښه له »ماهیپره » شوله

دکوم ظالم ښکارې له لا سه خلکو

دخیال مرغی مې بې وزره شوله

تورې کوڅۍ چې تار په تار جوړیږې

کوم لیونې غریب له دار جوړیږې

نن چې داښکلې ټول مغروره ګرځې

دکوم مین د قتل لار جوړیږې

دغیر غماز ځای په کې نه وینمه

زمونږ خبری وار په وار جوړیږې

څه به پرواددوزخونوکوم

ستا چې وربل په هر سهار جوړیږې

چا دکمڅو ټالونه ګرم کړه بیا

موږ بد نصیبو ته ګوزار جوړیږې

مدام دا ښکلې کامه وال لپاره

کله تر بور ، کله بادر جوړیږې

ستا چی بنګړی مړوند کــــی شورواخلی

چالا خندلي نه وي زړه ورکوم