آمنه فنا

چې بدنامه یې په عشق یم

ما یې رنګ لیدلی نه دی

مایې لمس نه دي، تاوده پاسته لاسونه

نه یم کله مخامخ ورته ولاړه

نه مې سترګوکې دي خپلې قهوي سترګې لیدلي

نه مې سر په مهربانه اوږه ایښی

نه مې عطر د جنت غیږې حس کړي

نه یې اوښکې زما وچې

نه مې لاس په زړګي ایښی

نه یې ما د زړه درزا ده اورېدلې

نه مې یو ځل خوږه ساه ده اورېدلې

نه یې زما څڼو کې تېرې خوږې ګوتې

نه یې غیږ رانه چاپیره

نه یې غوږ کې راته ورو دي څه ویلي

نه ما پټ ورته موسلي
چې بدنامه یې په عشق یم

ما یې رنګ لیدلی نه دی

زه یو روح پسې ملنګه

یوه زړه مې، زړګی وړی

د پښتو په دومره قید کې

څه یاغي یم پرې میینه

څه بې باکه یې پالمه

پروا نه راځي که بولي مې کافره

په هېڅ تور به نه شم مینې نه منکره

د لفظونو سره دستمال کې

د عشق تکې شنې سندرې ورلېږمه

مینځل شوې د لونګو په عطرونو

ورته لیکم خپل خيالونه خپل خوبونه

د غمجن او نامراد زړه ارمانونه

عشق یې دومره مقدس دی

چې تازه پرې د میین زړګي نفس دی

میینتوب عظيم نعمت دی

محبت هغه جنت دی

چې یې نه بیانېدونکی کیفیت دی..

نن له آسمانه موسیقي را اوري

په مړو سندرو زندګي را اوري
نن مې رګونو کې رڼا نڅیږي

نن مې له سترګونه مستي را اوري
نن مې پر سر ګرځي وریځې د عشق

په خیال غزلې باراني را اوري
نن مې زړه غواړي ورته ووایمه

یوه خبره په زړګي را اوري
نن مې باران وړه وړه ښکلوي

په زړه مچکې د لالي را اوري

نن مې هغه لارې ټولې وتړلې
هغه لارې، چې تر تا وې رسېدلې
هغه لارې چې د عشق تر انتها وې رسېدلې
نن مې ښه لویه ډبره په زړه کېښوه
نن مې ستا د عشق کیسه نیمکړې پرېښوه
نن مې ځان پسې آن ور د کوټې کولپ کړ
خو
یوه کړکۍ لا پاتې
ها چې ستا کړکۍ ته مخامخ وتلې
که څه هم سپینه پرده دې مدام کش وي
خو دا اوس چې نمیه شپه ده ماته ښکارې
د پردې تر شا دې سیوری شم لیدلی
چې پر کوچ باندې تر څنګ د کړکۍ ناست یې
او پر میز دې درته شمعې لګولي
د شین چای پیاله دې مخ ته سړه شوې
ماته ښکارې
تا کتاب مخ ته نیولی
له ستړیا او بې خوبۍ دې
سترګې سرې لکه شفق دي
خدای خبر چې څه به لولې
زما سترګو کې دي اوښکې
د کتاب توري سم نه شم لیدلی
زه یم دلته
خو حواس مې ټول له تا سره ملګري

څه تیاره او چوپه شپه ده
یوه پاڼه هم رپ نه کړي
مرغکۍ کراره ځاله کې ویده ده
او پیشو د ونې ډډې ته پرته ده
رڼې سترګې یې ځلېږي
لکه دوه غمي ښکارېږي
ما مې تور ټیکری له ولو راچاپېر دی
او په اوښکو لوند پلو مې
په غاښونو کې ټوک ټوک دی
له کړکې دې سترګې نه شم اړولی
ستا د عطرو خوشبوي راباندې لګي
زړه مې سرو لمبو کې سوزي
ستا د شمعو به هم اوس وروستۍ سلګۍ وي
پر پالنګ به درته ناسته
د خوبونو ناوکۍ وي
زه هم نوره خپلو اوښکو کې ډوبېږم
ستا له شمعو سره یو ځای فنا کېږم

غواړم وایلون زده کړمه
غواړم د ژوند پاتې شېبه شېبه مې
درته سرود سرود کړم
غواړمه تاته مې خبرې د زړه
ټولې غزل غزل کړم
ورسره ساز د وایلون
او زمزمه مې وي په مینه مینه

غواړم وایلون زده کړمه
غواړمه ژوند مې ډوب سندرو کې وي
غواړم چې واغوندم د شنو نغمو مهینې جامې
غواړم له ګوتونه مې کیف د موسیقي وڅاڅي
غواړم په رګ رګ کې مې رود وي د سندرو روان
غواړمه ستا د سترګو رپ رپ ته نڅا وکړمه
غواړمه څو شیبې یو شور جوړ کړم، غوغا وکړمه
غواړم وایلون مې زما د څڼو د بڼو په رنګ وي
او زما څڼې د زرین لمر د شغلو په رنګ وي

غواړم وایلون زده کړمه
غواړمه کښېنمه د عشق د سیند پر غاړه غاړه
ستا غزلونه شهکارونه ورسره ووایم
چې آن په شګو کې احساس پیدا شي
زما رڼو اوښکو کې وځلېږي
مرغکۍ هم ټولې راټولې شي
ستا د شعر هره کلیمه ښکل کړي
هم د وایلون پسته نغمه ښکل کړي
که دې کیسه د بېلتانه راواخلم
نه چې تازه ګلونه مړاوي شي
نه چې خزان شي لکه زما زنده ګي
نه نه نه خدای دې نه کړي
دا غم به زړه کې ساتم
دا غر به نه ښوروم

غواړم وایلون زده کړمه
ورسره وژاړمه، وژاړمه
د نامرادې ځوانۍ سوې کیسه
اخ د وایلون تارونه
لکه زما د زړه ګي، نري نري رګونه
چې اوس رېبلي دي غم
له شرنګه پاتې، له آهنګه پاتې

غواړم وایلون زده کړمه
ستا ګل يادونه یې نغمه نغمه کې ونغاړمه
دومره تازه دومره راڼه یې حس کړم
لکه خشبو د ناوېتوب د کمیس
یه زما ورک معشوقه ته به پوهېږې کنه؟
چې را نېږدې یې دومره ، د زړه درزا دې اورم
زه ستا په روح میینه
چیرته یې سا دې اورم
عشق عجیبه احساس دی
چې وژنې، لا شي ژوندی
ستا له انکاره قربان
که هو کړې، هو دې شم جار
که نا کړې، نا دې اورم

غواړم وایلون زده کړمه
مینه دې وشرنګوم
آن د فنا تر دمه
درته شاعره، نغمګره اوسم
غواړمه له مرګه وروسته
زما د قبر جنډه، هم موسیقاره اوسي
درسره یاره اوسي
زما د عشق سرود تازه وساتي
بله مدام دغه ډېوه وساتي

غواړم بېرته راژوندۍ شم

غواړم بیا د ژوند آسمان ته

رڼا ورکړمه سپوږمۍ شم

غواړم بیا شم درمیینه

غواړم بیا دې لېونۍ شم

غواړم بېرته را ژوندۍ شم

د وطن غمو وژلي زړه کې پو د هیلو ساه کړم

سره زخمونه یې ګینده کړم

په مهینې ستن د صبر

پرهرونه یې بخۍ کړم

ناهیلۍ ته زهر ورکړم

تیارې وتوږم له ذهنه

ځانته بله ډيوه ګۍ کړم

مرور ارمان پخلا کړم

زندګي راته موسکۍ کړم
غواړم بېرته راژوندۍ شم

غواړم دا ځل ټوله ستا په عشق سینګار شم

ټوله ستا له مینې جوړه

ټوله ستا پلونو ته لار شم

غواړم ستا د آواز نرمه موسیقي مې

غوږوالۍ کړم د غوږونو

غواړم ستا د نفس وړانګۍ مې په غاړه کې امېل وي

غواړم ستا دانه دانه خولې راټولې له تندي کړم

خپل ټټر ته یې تڼۍ کړم

غواړم ته مې اوښکې پاکې په څادر کړې

غواړم نور کمیس د شنې موسکا پر تن کړم

رنګین شال مې پسرلی وي

غواړم سترګې مې وي ستا د عشق د تور په رنجو تورې

غواړم ستا د وجود عطر مې نشه کړي

د زخمي وطن دردونه رانه هېر کړي

ژوند مې خوږ شېبه شېبه وي

لکه ستا خوږه بوسه وي
غواړم داځل دې ذره ذره غزل کړم

غواړم دا ځل دې د شعر په پستو شونډو

دوې شاعرې سترګې ښکل کړم

غواړم دا ځلي څه بل ډول یاغي شم

غواړم دا ځل دې دسترګو رپېدو ته

ها پستو مستو راګوته

زه په سترګو ونڅېږم

درته روغه لېونۍ شم

غواړم بېرته را ژوندۍ شم
نوره نه غواړم زړګيه

د تیارې کوټې په کونج کې

غلې ملې ګنهګارې غوندې کښېنم

دېوالو سره وژاړم

تور ټیکری مې هدیره وي

د شهیدو سپینو اوښکو
نوره نه غواړم زړګيه

د وطن د مرغۍ ځاله مې شي ړنګه

یا یې څوک په مېږتون باندې پښه کېږدي

د جګړې وحشي طوفان مو

سره ګلونه را خزان کړي

بلبلان ترېنه روان کړي
نوره نه غواړم زړګیه

چې رڼې هیلې مې وژني

تور قاتل ته یې موسکۍ شمه له ډاره

یا هم ودرېږم

یا یو قدم په شا شم

زما ډېر مزل په مخکې

هسې نه چې وارخطا شم

ژوند مې ورغوځي له لاسه

ماته ماته شم فنا شم
غواړم بېرته راژوندۍشم

غواړم والوزم مرغۍ شم

وزر ووهم په دنګو دنګو غرونو

ننداره وکړم د ټولو ښايستونو

نغمې ووایم د عشق د کیفیتونو

غواړم بېرته زړه ودان کړم

جوړ په مینه مینه مینه

خپل شیرین افغانستان کړم

ښکلوې مې، ښکلوې مې
نازوې مې، نازوې مې
په یوه سا مې له غبرګو اننګو نه
خدایزده څو مچکې اخلې
اخی ټول وجود مې ريږدي
له ساړو نه، ستا وړو وړو مچونه
دومره مینه؟ دومره مینه
جار دې وشوخه شیرینه
برنډه کې یم ولاړه
درته ګورم، درته ګورم
په دیدن دې نه مړېږم
کله سترګې پټومه
کیف دې اخلم له خوشبونه
له رڼې زنې مې عطر راڅڅېږي
طلایې څڼې مې تار په تار لمدېږي
پاسته ساز ته دې نڅېږم
زه تاوېږم راتاوېږم
لمبه کېږم، ایره کېږم
یو ژور زخم مې زړه کې
په کې هره شېبه لوېږم
دومره غم راسره مل دی
چې په غره کې نه ځایېږم
خپلې اوښکې ستا په اوښکو پټومه
درد مې نه ښکاره کومه
زه یو چا پسې مړه شوې
اوس تمثیل د ژوند کومه
زړه مې تور دی نور له ځانه
یه بارانه ، یه بارانه مهربانه
راته وایه، راته وایه
له جانانه، له جانانه
له ارمانه، له درمانه
له ها عشقه، له ها عشقه
له ایمانه، تر ایمانه
له ها تللي، له ها تللي
له بایللي، له بایللي
له ها زما معشوق سپېڅلي
ها چې دوې سترګې یې دوه جنته حسن
ها چې هر قدم یې رنګ رنګ سپرلی و
ها چې عشق یې مقدس امید د ژوند و
ها چې زړه میین یې سپین لکه قمر و
ها چې ژېړ پسې اوښتی رنګ د لمر و
ها چې هر غزل یې جام جام د کوثر و
هاچې جوړ یې و له تورو ځینې ستوري
ها چې زړه یې د الماسو، د ياقوتو خزانه وه
ها چې روح یې د سندرو شنه چینه و
ها چې ټول کمال کمال جمال جمال و
ها چې بس یوه ډالۍ د ذوالجلال و
راته ووایه بارانه مهربانه
څه یې حال؟ څه یې احوال دی؟
وایه موسک دی؟ که ملال دی؟
ورته ګرانه لږ؟ که ډېره؟
زه یې یاده یم؟ که هېره؟

…

ته پوهېږې؟
ماته سپېنې ورځې تکې تورې شپې دي
رانه سپینې د الوت وزرې پرې دي
ها وزرې چې مې هیلې له تیارونه تر رڼا وې
ها ټیکری سپین د مکتب مې يادومه
ها چې اوس مې ترې رڼې اوښکې څڅېږي
ها چې اوس لکه کفن راته ښکارېږي
غبرګ غوږونه مې کاڼه دي
سږ مې زنګ د ښونځي اورېدای نه شم
سږ پر لور د رڼا پل ایښودی نه شم
سږ مې دواړه پښې پرې دي
سږ مې بندې د مکتب شنې دروازې دي
اخی زړه کې مې د درد ستنې کږې دي…

نن له آسمانه موسیقي را اوري
په مړو سندرو زندګي را اوري
نن مې رګونو کې رڼا نڅیږي
نن مې له سترګونه مستي را اوري
نن مې زړه غواړي ورته ووایمه
یوه خبره په زړګي را اوري
نن څه میین میین میین موسم دی*
نن پر ما رنګ د عاشقي را اوري
نن مې باران وړه وړه ښکلوي
په زړه مچکې د لالي را اوري
زما شیرین وطن دی مشک ختن
له هر دېوال یې خوشبويي را اوري
چې غم کمېږي په ژړا د سماء
فنا په روح مې خوشحالي را اوري

له تانه څومره لرې، آه له ځانه څومره لرې
له زړه نه څومره لرې، له ارمانه څومره لرې

د درد له ګرده جوړه، د ټکور د اوبو خوبه
خوړلې یم دردونو، له درمانه څومره لرې

دا ځمکه مې له پښو نه تښتوي دا ځینې خلک
یه خدایه زه ناچاره، له آسمانه څومره لرې

نو زه څه ملامته یم، میینه یې پیدا یم
په غیږ کې د جنون مرم، بیابانه څومره لرې

د عشق د لیمو اوښکه یمه غم په مخه کړې
له سترګو راروانه، له ګرېوانه څومره لرې

زما د شونډو دښتې به خود شاړې وي آشنا
زه ستا د محبت له شنه بارانه څومره لرې

مزل مزل ژوندون و، خو در ونه رسېدمه
زه څومره لرې تانه وم، ته مانه څومره لرې

فنا دې کړه په مینه کې کافره، مسلمانه
فنا دې کړه له دین او له ایمانه څومره لرې

خبرې د زړه وکړم، که کراره غلې کښېنم؟
شور جوړ کړمه یاغي شم، که له ډاره غلې کښېنم؟

ژوندون شیرین مزل دی، چې دې عشق وي همسفر
نو زه ولې؟ تنها پر دغې لاره غلې کښېنم

زما او د ها پورې هديرې نو څه توپیر
چې هیلې زړه کې خښې کړم او یاره غلې کښېنم

قاتله یم، قاتله یم د خپلو احساساتو
تر څو پورې چې زه د چا له پاره غلې کښېنم

مجبوره یم چې خپل دردونه پټ کړم آن ځانه
که مرمه، که رغېږم، یم ناچاره غلې کښېنم

پر ذات دې فنا هر ستم روا په چوپه خوله
تر داره غلې درومم، تر سنګساره غلې کښېنم