چې بدنامه یې په عشق یم

ما یې رنګ لیدلی نه دی

مایې لمس نه دي، تاوده پاسته لاسونه

نه یم کله مخامخ ورته ولاړه

نه مې سترګوکې دي خپلې قهوي سترګې لیدلي

نه مې سر په مهربانه اوږه ایښی

نه مې عطر د جنت غیږې حس کړي

نه یې اوښکې زما وچې

نه مې لاس په زړګي ایښی

نه یې ما د زړه درزا ده اورېدلې

نه مې یو ځل خوږه ساه ده اورېدلې

نه یې زما څڼو کې تېرې خوږې ګوتې

نه یې غیږ رانه چاپیره

نه یې غوږ کې راته ورو دي څه ویلي

نه ما پټ ورته موسلي
چې بدنامه یې په عشق یم

ما یې رنګ لیدلی نه دی

زه یو روح پسې ملنګه

یوه زړه مې، زړګی وړی

د پښتو په دومره قید کې

څه یاغي یم پرې میینه

څه بې باکه یې پالمه

پروا نه راځي که بولي مې کافره

په هېڅ تور به نه شم مینې نه منکره

د لفظونو سره دستمال کې

د عشق تکې شنې سندرې ورلېږمه

مینځل شوې د لونګو په عطرونو

ورته لیکم خپل خيالونه خپل خوبونه

د غمجن او نامراد زړه ارمانونه

عشق یې دومره مقدس دی

چې تازه پرې د میین زړګي نفس دی

میینتوب عظيم نعمت دی

محبت هغه جنت دی

چې یې نه بیانېدونکی کیفیت دی..