آمنه فنا

وشوې مودې چې ما د زړه، خبرې نه دي کړي

ما په هېڅ غم د دې کاله، خبرې نه دي کړي
وشوې مودې چې خپل ارمان هم رانه هېر غوندې دی

وشوې مودې چې ما په ده، خبرې نه دي کړي
وشوې مودې غمونو دومره غلې کړې یمه

چې مې په شان د دېواله، خبرې نه دي کړي
که یې لوګو کړمه ړنده، که یې لمبو وسومه

ما په اذیت د تناره، خبرې نه دي کړي
په وچو شونډو کې یې یو بيابان تنده پرته

فنا ته چا د بارانه، خبرې نه دي کړي

زما شعر دې فقط زه یم، او زما وي

زما شعر کې دې، زما د زړه درزا وي

زما شعر کې دې زما روح وتپېږي

زما شعر کې دې زما خپله اروا وي

زما شعر دې وي زما خپلې خبرې

زما شعر کې دې زما احساس رسا وي

زما شعر کې دې زما وي تصویرونه

زما شعر کې دې زما د حسن سا وي

زما شعر کې دې وي زما اندېښنې وېښې

زما شعر کې دې زما د غم غوغا وي

زماشعر دې بس زما په اوښکو لوند وي

زما شعر کې دې زما د درد رڼا وي

زما شعر کې دې یوازې زه موسکۍ یم

زما شعر کې دې زما نرۍ ژړا وي

زما شعر کې دې وي زما خاموشي ناسته

زما شعر کې دې زما شور په نڅا وي

زما شعر دې ټول زما له مینې جوړ وي

زما شعر کې دې زما د عشق دنیا وي

زما شعر کې دې زما جنون جاري وي

زما شعر دې لکه زه سوې صحرا وي

زما شعر کې دې د هېچا سیوری نه وي

زما شعر دې خپله سیوری د طوبی وي

زما شعر کې دې رنګونه ټول زما وي

زما شعر دې زما ښکلې تمنا وي

زما شعر دې پل د چا په پلونو نه ږدي

زما شعر دې ځانته نوې لار پيدا وي

زما شعر دې یو په ما باندې میین وي

زما شعر دې زما مینه کې فنا وي

زما شعر دې ټول په ما باندې راټول وي

زما شعر دې د سپرلي تازه غاټول وي.

زما معشوقه!

عشقه زړګيه

شکر چې ته یې

خوږه لالیه

ته زما زړه یې

که ژوندون اور دی

خو ته اوبه یې

ته یې چې زه یم

بې له تا نه یم

ته مې هر څه یې

زه دې هر څه یم

تاسره مینه

عجیبه کیف دی

عجیب سکون دی

په تا مې څومره

رنګین ژوندون دی
زما معشوقه

عشقه زړګيه

شکر چې ته یې

خوږه لالیه

چې شم غمجنه

په منډه راشې

له مینې ډکه

غېږ راته واکړې

سترګې مې ښکل کړې

باڼه مې وچ کړې

له رڼو اوښکو

ما دلاسه کړه

لکه ماشومه

نازونه راکړې

ما درپخلا کړې

خوله مې خوږه کړې

مچکې راکړې

پر ما دې نه دي

پېرزو غمونه

تل رانه تاوو کړې

میینه لاسونه
زما معشوقه

عشقه زړګيه

شکر چې ته یې

خوږه لالیه

چې توره شپه وي

زړه مې خپه وي

بالښت مې خیشت وې

په اوښکو اوښکو

سترګې مې پاس وي

چت کې ګڼډلې

خوب رانه لرې

وي تښتېدلی

وړې سلګۍ مې

خاموشي اوري

چا مې زړه مات وي

بس خدای خبر وي

ته خواته راشې

په زړه مې کېږدې

پاسته لاسونه

راسره نیم کړې

واړه غمونه

یو یو کړې لرې

رانه دردونه

تر سر مې لاندې

کړې مړوندونه

بېرته ستانه کړې

تللي خوبونه
زما معشوقه

عشقه زړګيه

شکر چې ته یې

خوږه لالیه

چې کله کله

ته رانه ورک شې

له مانه ورکې

وي ټولې لارې

ما وې لاسونه

له ژوند اخیستې

دې لوی جهان کې

مې زړګی تنګ وي

بې تا جنت هم

راته بدرنګ وي

خو چې ته راشې

بیا په ځان نوره

هېڅ نه پوهېږم

درنه چاپېره

ګرده تاوېږم

درته نڅيږم

درته نڅېږم

له خوشحالۍ نه

لیونۍ کېږم
زما معشوقه

عشقه زړګيه

شکر چې ته یې

خوږه لالیه

جانه که چیرې

راسره نه وای

یوه نجلۍ به

غم کې فنا وه

یوه نجلۍ به

په ژوندانه کې

ورکه اروا وه

یوې نجلۍ به

د زړه خبرې

چا ته کولې؟

یوې نجلۍ به

دومره سندرې

څنګه بللې

یوه نجلۍ به

خاورې ایرې وه

یوه نجلۍ به

څه بې اسرې وه

یوه نجلۍ به

نه شرنګېدله

یوه نجلۍ به

نه غږېدله

یوې نجلۍ به

زړه غوټه غوټه

یوه نجلۍ به

خپلو دردو کې

فناکېدله فناکیدله

یوه نجلۍ به

نه رغېدله
زما معشوقه

عشقه زړګيه

شکر چې ته یې

خوږه لاليه

پام چې تنها مې

کله پرېنږدې

ماسره وېره

ستا د بېلتون وي

زړګی مې خوړین وي

یوازې ته یې

چې په ډاډه زړه

درته کومه

د زړه خبرې

یوازې ته یې

چې مې غمونه

راسره ژاړې

د هر درد ژبه

مې راته ژباړې

غواړم چې ته دې

راسره مل وي

آن تر ابده

زه به جنت کې

ستا په ارمان یم

ستا محبت و

چې جنتي يې

په دې جهان کړم

زما زړګيه

درنه قربان شم

غېږ ته مې راشه

غواړم چې نن دې

بوسه باران کړم

زما معشوقه!

عشقه زرګیه

فنا دې جار شه

شعره لاليه

شکر چې ته یې

شکر چې ته یې.
د شعر ورځ❤️

آه، د ناهیلۍ تیارو ته ناسته يم
ويښه لکه شپه ويدو ته ناسته یم

عشقه! احساسات مې کنګل شوي دي
موسکه د زړګي لمبو ته ناسته یم

ژوند د تراژید فلم پڅېر زما
سرې سترګې يې زه صحنوته ناسته یم

یوه سپرغۍ د هیلو خو دې ځل وکړي
څو پورې به مړو ایرو ته ناسته یم

ما غوندې یې ډک دی له دردونو زړه
نن د خاموشۍ کیسو ته ناسته یم

څومره لوی کارونه رانه پاتې دي
څه وړو وړو پلمو ته ناسته یم

ستا به هم ژوندون شي آخر تور زندان
زه که داسې بندو ورو ته ناسته یم

شپه ده په وريېځو فنا ستوري دي
زه د بارانه نغمو ته ناسته یم

یه مستې سپينې واورې
څه په مستۍ را اورې
څه په نڅا را اورې
ته وا واده دې د ورور
چې داسې ړنګه بنګه
په ناز ادا را اورې

یه مستې سپینې واورې!
ته به زړګی نه لرې
ته به میینه نه یې
ته به لالی نه لرې
ته به څه غم نه لرې
ته به څوک کم نه لرې
ستا به نو ژوند لکه زما
محروم محکوم نه وي
چې داسې مسته مسته
او بې پروا را اورې

یه مستې سپینې واورې
ښه ده چې نه پوهېږې
کنه له ډېره غمه
به په هوا ویلې وې
د بې وسۍ په اور به
لکه فنا ویلې وې

یه مستې سپینې واورې
څه په نڅا را اورې
څه په موسکا را اورې
په دې تیاره وطن مې
لکه رڼا را اورې…

رپ رپ اورمه له تانه موسیقي

ستا په سترګو کې جانانه موسیقي
ستا له رګ رګ نه راګونه زده کوم

د زړګي درزا دې ګرانه موسیقي
زه دې عشق داسې سندره کړم اشنا

چې راګوري اوس حیرانه موسیقي
د غزل هره مصرع مې نڅوي

غږوي مې زړه کې ځوانه موسیقي
سره پلو کې مې یوه ګېډۍ نغمې

شنه لمن کې مې پرېمانه موسیقي
دا څپې څپې پردې پردې موزیک

سمندر کې ده روانه موسیقي
زه راڼه راڼه لفظونه شرنګوم

ما زده کړې له بارانه موسیقي
د ژوندون شېبه شېبه سرود سرود

له بهاره تر خزانه موسیقي
هېروي ورنه غمونه اندېښنې

په فنا ده مهربانه موسیقي

لکه زما زلفې اوږده، د یلدا شپه

لڼډه داچې اوږده، ده، د یلدا شپه
زه به تېره کړم رڼه، د یلدا شپه

زه به غېږ کې کړم ویده، د یلدا شپه
ته پوهېږې تللیه ستا له تګ نه پس

زما له پاره هره شپه، د یلدا شپهٍ
د تودې غېږې ارمان دې اغوندم

یاره ډېره ده سړه، د یلدا شپه
تېر کلونه مې د ژوند شو راته یاد

چې به څنګه تېرېده، د یلدا شپه
زما به ستورو سره سترګې جنګېدې

کرښې کرښې مې لوسته، د یلدا شپه
اوس هم هغه لېونۍ يمه چې وم

اوس به هم کړمه نشه، د یلدا شپه
د حافظ د غزل زیر او بم کې ډوبه

تېروم په زمزمه، د یلدا شپه
زړه مې غواړي شم سندروکې فنا

عجیبه شاعرانه د یلدا شپه

سږنی منی، په ما میین دی

سږنی منی، د عشق ګلشن دی

سږنی منی، عجیبه خوږ دی

سږنی منی، لکه وطن دی

سږنی منی، بيخي بل شان دی

سږنی منی، سخ مهربان دی

سږنی منی، لکه جانان دی

سږنی منی، زما ارمان دی
سږنی منی، په ما میین دی

سږنی منی، د عشق ګلشن دی

سږني مني، زړه راټکور کړ

سږني مني، ړنګ د غم کور کړ

سږني مني، د موسکا شین شال

زما پر تورو زلفو راخور کړ
سږنی منی، په ما میین دی

سږنی منی، د عشق ګلشن دی

سږني مني، چې حس راکړی

انځور مې نه شو، کړی په لفظونو

نه په خبرو، نه په شعرونه

نه په شنو پاڼو، نه په ګلونو
سږنی منی،په ما میین دی

سږنی منی، د عشق ګلشن دی

سږني مني مې کړه زرغونه

د زړګي سوې سپېره لمنه

سږني مني مې اوښکې ښکل کړې

سږني مني زما د هیلوو

څو مړاوې مړاوې، غوټۍ را ګل کړې
سږنی منی، په ما میین دی

سږنی منی، د عشق ګلشن دی

سږني مني، کړم بیا میینه

په ژوند میینه، په تا میینه

سږني مني داسې حس راکړ

چې شوم په خپلې اروا میینه
سږنی منی، په ما میین دی

سږنی منی، د عشق ګلشن دی

سږنی منی، یو خوږ آغاز دی

سږنی منې، ماته اعجاز دی

سږنی منی، زما په ژوند کې

یو شیرین زیری، یو شیرین راز دی…

د نوي مني
لمړی باران دی
آسمان خپه دی
زړګی یې وران دی
تېر پسرلی یې
په زړه ارمان دی
چې څنګه تېر شو
او اوس خزان دی
آسمان خپه دی
آسمان راګوري
آسمان حیران دی
آسمان خپه دی
لکه زما زړه،
مات او ناهیلی
آسمان خپه دی
لکه زما روح،
غلی او ویلی
آسمان خپه دی
آسمان میین دی
آسمان غمجن دی
آسمان په عشق کې
زما په شانې
بد نام ناکام دی
آسمان ژړیږي
لکه زما سترګې
په رڼو اوښکو
یې لوند ګرېوان دی
آسمان خپه دی
زما په حال یې
زړه داغستان دی
آسمان خپه دی
آسمان مې ویني
چې زما له پاره
ژوند تور زندان دی
دا دوهم کال دی
سپرلی نه وینم
ګلاب نه وینم
رېدی نه وینم
دا دوهم کال دی
چې ژوند بايللې
خپله مانا ده
له ژونده ورکه
لار د رڼا ده
دا دوهم کال دی
چې زما وطن کې
منی دېره دی
سپرلی خپه دی
له موسمونوو
رنګونه تللي
خوندونه تللي
اخ بلبلانو کډې تړلي
په نا بلدو لارو ورغلي
زرغونه باغونه
یې اوبو وړي
دا دوهم کال دی
چې رانه هېرې
مستې سندرې
په زړه مې پاتې
د زړه خبرې
یوه زه نه یم
غم غلې کړې
له غومبر پاتې
ډېرې کوترې
دا دوهم کال دی
چې زما ژوند دی
په رنګ د مني
فقط ژړېږم
فقط رژېږم
زه نه موسېږم
زه نه غوړېږم
زه فنا کیږم
زه فنا کېږم

که ممکنه وي راستون شه
که مې غږ اورې نارې درته وهمه!
هی چې ته کومه ورځ لاړې
ورځې تاسره جوړه لاړې زړګيه
مستۍ لاړې هستۍ لاړې
د رنګونو سيالۍ لاړۍ
زه او شپه شوو سره پاتې
ستا له تګ وروسته بیا هېڅ سهار رانه غی
بیا سندرو د چڼچڼو ویښه نه کړم
بېلتانه دې په رنګ توره لکه شپه کړم
اوس مې آن ټول عادتونو شپې ته شوي
اوس خاموشه او تیاره یم
ته به وایې ژوندۍ نه یم
اوس د خپل وجود په قبر کې کړېږم
هجر ستا عجیب عذاب دی
بیا بیا مرم او ژوندۍ کېږم…
***************************************