ميوند فدا

غاړه شونډې او سېنې نور نو ټکی ټکی ټکی

واه دا غرقې پیمانې نور نو ټکی ټکی ټکی 

 

د سیند غاړه یخه شپه د تاوده رېګ پر بستر

وړم سیارې میخانې نور نو ټکی ټکی ټکی

 

زما ګوتې خارښتي ستا وجود مقناطیسي

چې یو ځای شي دا فتنې نور نو ټکی ټکی ټکی

 

د فرقت له بند ازاد د وصال عدن تبعید  

شیطان سازې دي صحنې نور نو ټکی ټکی ټکی

 

ما وېل چرته ځې فدا په ماښام کې وارخطا

وېل یې نن به مې منې نور نو ټکی ټکی ټکی

د جړ زلفو هر ویښته کې را په دار ده ازادي

ستا په تراړو تراړو شونډو کې ایسار ده ازادي

 

ستا حریم به محترم وي، ماته تنده محترمه

میکدې ته د جومات تر څنګه لار ده ازادي

 

د سپرلي وږمې ضرور دي خو کافي نه دي‌ مالياره

د ګلونو غوړېدو ته هم په کار ده ازادي

 

ازداي له یو او بله نه فرار دی نه بېلتون دی

نغمه سازه له شهبازه تر شاتار ده ازادي

 

فدا بویه ازادي په هره ژبه بېل تعریف دی

خو زمونږ په ژبو پاتې لا شعار ده ازادي

سترګې سترګې یم ماښامه، څه لرې که نه لرې

زه در ولوېدمه جامه، څه لرې که نه لرې

 

څاڅکی څاڅکی له ځان اورم د زمان و سمندر ته

درنه وړي مې ګل اندامه، څه لرې که نه لرې

 

اوښکه اوښکه مې راټول کړې له مستۍ څپه څپه شوې

څه بدل خو را مرامه، څه لرې که نه لرې

 

وینې وینې یې لمن شوه، مازیګر په مخه ښه دی

زما هم کېسه تمامه، څه لرې که نه لرې

 

تږی تږی دی د تورو، د فدا غزل للمي شو  

څڼې څنډ وهه الهامه، څه لرې که نه لرې

واک د لېونو غاړې ته پرېوتو

کور د مېلمنو غاړې ته پرېوتو

 

روغ و د هر چا و خو چې مات شولو

لاس مې د سېنو غاړې ته پرېوتو

 

هره پاڼه ډکه وه له بد نظر

ګل د سپېلنو غاړې ته پرېوتو

 

ما وې عمر شته دی لا په بره ځم

ګام خو د زینو غاړې ته پرېوتو

 

دا به سم نظر وي د فدا په مرګ

تږی د چینو غاړې ته پرېوتو

که وطن د جنګسالارو مست جنت وي

که وطن د زورورو یاغستان وي

که وطن د خدای په نوم د جهادونو تود میدان وي

که وطن زموږ په وینو سیاست وي

که وطن په پاش پاش غوښو حکومت وي

که وطن د لنډه غرو او ترهګرو ترمنځ وېش وي

که وطن د ښکرورو ترمنځ وېش وي

که وطن په هر قدم سجدې سجدې او بنده ګي وي

که وطن تر سپي بدتره زنده ګي وي

که وطن د قاتلینو تقدیرګاه وي

که وطن د شیطانانو د هر خوب سره تعبیرګاه وي

که وطن د شرمخانو پښو ته ځان خاورې کول وي

که وطن د رهبرانو په لاس ځان حلالول وي

که وطن لوټل ترټل او شوکول وي

که وطن د کونډو ورارو فحش خانه وي

که وطن د ذلتونو پیمانه وي

که وطن د یتیمانو جهنم وي

که وطن د هر معیوب په سر ستم وي

که وطن د زور او زر قانون منل وي

که وطن په مرداریو کې لټل وي!

نو

زه غدار د دې وطن یم

بې وطنه، بې دیاره، بې مسکنه مې ځان خوښ دی.

 

فدا

*د ناظم حکمت د شعر پر ځمکه!

ساقي د زړه تنګۍ بله چاره نشته څه وکړو

د زهرو په کنډول مو اداره نشته څه وکړو

 

راځې که نه راځې سپینه خبره راته وکړه

د ستړي انتظار مو کفاره نشته څه وکړو

 

دا ژوند به سمندر وي له غمیو به هم ډک وي

دمې ته پکې هېڅ ځای کناره نشته څه وکړو

 

په راز او په نیاز دې چې خبر شوو نو ته لاړې

ځوانۍ راتګ دې بیا په دوباره نشته څه وکړو

 

دا ځمکه خو فدا په زنده ګۍ والله که ارزي

د ژوند لایقه بله سیاره نشته څه وکړو

چې ژوند شي میکده د عشق اداب شي شرابي 

فدا په تا دې پېښ هسې عذاب شي شرابي

 

تر ملا لاندې چې پلنې شي سینې یې کټورۍ شي

که پټه په حجاب هم شي، حجاب شي شرابي

 

د شونډو تر زبېښ وروسته د ژورې ساه اړتیا ده

نشه چې په دمه نه شي، خراب شي شرابي

 

مستي چې انتها شي په وریځو عکس ښکاري

سړی چې تنده واخلي نو سراب شي شرابي

 

ته راشه چې آهنګ خو د زګېرویو درته زده کړم

شهباز یې شرابي دی، چې رباب شي شرابي

د طبلې له زیر و بم سره ګډېږه

یا غم هېر کړه یا له غم سره ګډېږه

 

په اختر خو هر سړی څڼې راتاو کړي

لیونیه محرم سره ګډېږه

 

څو شېبې دردونه ډوب کړه په جامونو

لکه رند شه له ماتم سره ګډېږه

 

څه پښتو ده څه رواج دی، زندګي کړه

ډک محفل کې له صنم سره ګډېږه

 

ښایستې په نرۍ ملا چلونه وکړه

د نازکو پښو رقم سره ګډېږه

 

د رڼا دوزخ څوک نه پرېږدي هېڅ شوق ته

فدا پاڅه له تورتم سره ګډېږه