پښتو ادب · شاعران
بهار عیار
د بهار عیار پېژندنه او شعري ټولګه. لاندې شعرونه د افغان اتلان له موجود کتابتون سره تړلي دي.
شعرونه
15 خپاره شوي شعرونه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
زما د درک حس، ستا تر سره پورې نه رسېده
دغه سراب تر سمندره پورې نه رسېده
ستا التفات دي زرزري حسنه، رنګینه حسنه
دغه سړی تر دې هنره پورې نه رسېده
ته دومره دنګ وې، له اسمان سره دې سر لګېده
زما قد څه و، دومره بره پورې نه رسېده
یوه ډېوه به دهوا له ډاره نه بلېده
یو زرین شال و، تر څادره پورې نه رسېده
تا که مې لاس د مخه ښې په وخت زور کړی نه وای
پوهېږې، درد مې تر ټټره پورې نه رسېده
یو قدم لاره وه، خو یو عیار په منډه منډه
سلامت کال به ستا تر دره پورې نه رسېده
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
له اظطرابه تر ارامه، زه به څنګه شمه؟
د یوې خامې خولې سلامه، زه به څنګه شمه؟
په ما کانې وشوې د مړه جرأت جسده قربان
د دې ګهړۍ تر اختتامه زه به څنګه شمه؟
خلک زما په ډکو سترګو کې پرتو چغو ته
نه ګوري نه ګوري ناکامه، زه به څنګه شمه؟
زما د تندې دا شدت خو راشه تول که کنه
د رواج ویرې او الزامه! زه به څنګه شمه؟
د خپل ټټر له اورلن تاوه مې پناه راوړې
خمار وژلی یم ماښامه! زه به څنګه شمه؟
د وزرونو محرومیته عیار ونړیده
درد مې وتلی دی له رامه، زه به څنګه شمه؟
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
کنه ماښامه، تا لیدم زیاتي خمار وژلم
کنه ماښامه، تا مې سترګو کې لیدې دعاوې
کنه ماښامه، د یو چا د ښېرازۍ لپاره
کنه ماښامه، له یو چانه ورېدې دعاوې
کنه ماښامه، ته مې چیغو ته ولاړ پاتې وې
کنه ماښامه، له زګېروو مې څڅېدې دعاوې
کنه ماښامه، د یوو ووړکي له اوښکو سره
کنه ماښامه، یوو مخ ته تویېدې دعاوې
کنه ماښامه، د یو چا په ګلالۍ لپه کې
کنه ماښامه، یو سپرلي ته څرخېدې دعاوې
کنه ماښامه، د یوو مړاوي ریحان په نامه
کنه ماښامه، خپل عیار ته چا غوښتې دعاوی
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
وجوده تېر له اورلن تاوه شه او اور واخله
زما د تندې لېونیه رقصه زور واخله
د یوو بنده حاله د زغم له احاطې ووتې
راځه خالي لاسه تراخه زهر په پور واخله
موږ ته احساس د سلطنت راکه زمونږ په عشق کې
دنیا! زمونږه د الفت قیصه په شور واخله
ماته څو پاڼې د ریحان راکه بد حاله یمه
ماته نامه د هغې ښکلې په پېغور واخله
عیاره دا زما د ژوند د ترجمې پاڼې دي
دلته د وچو پاڼو خواکې مې انځور واخله
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
مرۍ به مې په خپل څادر تړمه ضرورته
بدرنګه، عذاب پوشه، بل رقمه ضرورته
له درده په زړه لاس وړمه، توده نڅاګري ده
راوپاشه ډمتوب دې په ما ډمه ضرورته
زما د ستړي شوي سکوت سپکه انډيواله
زما د ژوند د هرې ساه ماتمه ضرورته
د زهرو د درد تاب مې په آره وجود کې نشته
زه ژوند کوم، ما پرېږدوه لړمه ضرورته
د خپل سکوت د شور په ماښامونو کې ورېږم
د وسپنې نينې په غاښ چيچمه ضرورته
زما د پرهرونو د تڼاکو اورلن تاوه!
ازغي، ازغي دې هره شېبه خورمه ضرورته
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
په سينه کې مې د درد دنڅا شوره
ټول عالم رانه خبريږي دا څه کيږي
ته او خداى دا نو انصاف دى سترګورې ؟
په ما کومې چارې کيږي دا څه کيږي
په مرۍ کې يې سلګۍ قطار پرتې دي
يو سړى دى بد نړيږي دا څه کيږي
زندګي ستا کيسې ټولې چړې خېزې
زخم ، زخم ترې سازيږي دا څه کيږي
د ريحان د خوشبويي مئينه ومرې
زندګي درنه څڅيږي دا څه کيږي
ستا په نه بهانه شاته کاته څه وي ؟
سمه مينه ترې ټوکيږي دا څه کيږي
ته مې سترګو ته ځير وګوره عياره
وايه څوک پکې بليږي ؟ دا څه ګيږي
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
تياره ده غنې ، غنې لاره ده زه څنګه وکړم ؟
چې ځان ته راشمه، څه چاره ده، زه څنګه وکړم ؟
په بيخودۍ کې دې هم درده ذائقه حسوم
زاره مې چولو ته تياره ده، زه څنګه وکړم
نه،نه دا زه نه يمه خدايګو که به زه داسې يم
اوس دروغجنه چې هينداره ده، زه څنګه وکړم
زه د ريحان د نوم په ذکر سترګې ځکه تړم
مسته خوشبو يې زما ياره ده، زه څنګه وکړم
ستا د نامې تورى مې کښلى دى د سيند شګو کې
سينه مې ايښې پرې کراره ده، زه څنګه وکړم
عياره درد راته رګونه وچوي د وجود
زما د ژوند هيله بيماره ده، زه څنګه وکړم
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
د ریحانونو کر ته کومه لار ده
له ژونده تښتم بیرته کومه لار ده
د آذیت د زندان بنده وره
ځم بې له تا بهر ته کومه لار ده
په خدای په دې لښکر مې نه دی پیرزو
دې خامکي عسکر ته کومه لار ده
چې دا سړی پکې په ما مئین شي
داسې خواږه هنر ته کومه لار ده
ماښامه ډېر درسره پاتې شومه
ووایه سپین سهر ته کومه لار ده
تپه تیاره شوله عیاره ځمه
رښتیا زمونږه ور ته کومه لار ده
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
اخ، پرې دې کړم په ړنګ وجود عذابه زوروره
ماښام دی له خودۍ ځمه جنابه زوروره
زه ستا د مریدۍ چاته څه نه وایمه، مګر
خو ما په ځان مئین نه کړې "خرابه" زوروره
زه څه یم د روانو اوبو مخ ته خلی خس یم
ته غر یې، ته اسمان یې، ته، دریابه زوروره
ځه، شکر چې هیڅ چاته بې زبانه پاتې نه دي
چې تا کې اوسېدلي څوک کتابه زوروره
تا درد نه سترګې وویستې زه ورک شوم ترې منم دې
یه بنګه، یه خوږه خانه خرابه زوروره
عیار د خوف له خوفه په ځان څه کانې و نکړې
عیار له غېږې لر کړه اضطرابه زوروره
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
دوه مسافرې لېونۍ سترګې به
د بیلتانه، له درده بیا وژاړي
یو څړیکه، څړیکه خود ازاره به نن
د ژوندانه، له درده بیا وژاړي
اخ، د اختر د شپې بدرنګ عذابه
یار به کانه؟ له درده بیا وژاړي
ترخه سګریټ څو تصویرونو ته به
جار، لکه زه، له درده بیا وژاړي
د سیند په غاړه به په سوې سینه
خیرن وېښته، له درده بیا وژاړي
د کمتریو د احساس په حصار
عیار به ښه، له درده بیا وژاړي