عبدالغفور حنانزاده

د هجران په خوب ویده وم له دونیا ومه بهر

خواږه لـفظونه دي خـواږه لکه شــیراب ښـکاریږی

د خــوږ زړه درمـان مي نشته چي خزان وهلی

د خــوږ زړه درمـان مي نشته چي خزان وهلی

وی ګناه مي څه ده چي ول ول دي ذنداني کړم دا خلـک پردي ژغـــوري تـا په خپله قلفاني کړم څـنګه دي تورن یا په مـلا یا په ډل بـازان کـړم مخ دي رانه ورک که چي تورن دي حـقاني کړم د ولس دا بیغوري ده ځان نیولی بل ته سـپاري ما دټولو له شر خلاص که د اوښو کارواني کړم نـه تحمت به دانسان وي نه خبـري دهـر چا وي مزدور یم مـزدوري کمه، دې خلـګو ګوماني کړم نه دونیا ده وفـاداره حنانزاده کـډي دي بـار کړه شـراره بـاچـاهي په مرګ خوښ یې جـهاني کړم

شپه اوږده وه تورو شـپو کـي هیسـار چـا کړم

وایم لیږ نـظر کړه زما د خاورو خټو کور دی

چــي خپلوان مي په وژلو کي خوند اخــلي ګــیله نشتــه له پردیــو چـي پــه دار شــوم هره مــور د خــپل اواد پــه درد کــي ژاړي شوم پـیدا په ژړاګـــانو چـي پــه لار شـوم ما وېل دا عمر به خفـګان سره عــادت کـم خو ونه شوه سـوي زړه لره په کـــار شـوم پــه قــبرونو کي مـي اول قـبر زمـــا کــړې دا ځکـه چـي د اغیار په لاس بــیمار شـوم نه کاڼي اوازونه نه چاړه ویلـــی حــق شي چا په لاره لاړم له ځان څخه بـیزار شــوم زما حنانزاده په وینو رنګ ده هر یو بـوټی نړۍ راته په زور ده دکلی نه اوزګار شـوم

چــي خپلوان مي په وژلو کي خوند اخــلي

چي شـوې روان د زړه ارمان راسره پریږده