احمد فواد لامع

ته شبنم شه د نرګسو، زه به اوښکه توپاني شم
ته رنګينې ورېځې راوړه، زه به مينه باراني شم

غم د زړه مې دومره ډېر دی، چې يې وچه کړه را ژبه
که نه بڼ کې د اشعارو، زه "لامع" به "جهانی" شم

زه د مرګي له تيارې کندې څخه نه وېرېږم
پام چې ډارن نه يمه
خو لږ څه صبر وکړه
ځکه تر اوسه مې جنت ته تلوسه نشته ﻻ
زه د بې وسو بچو خولې ته مې ګوله لټوم
زه يې و تن ته د زاړۀ ټوکر جامه لټوم
زما د بچې سترګې چې سرې وې د پرون له لوږې
پر ما يې غږ کړ چې " راګوره ابا
"!!ماته دې سپينه کتابچه د ښوونځي هېره نشي
!هغه مې هېرې نه دي
زه به يې مور ته خامخا دارو درمل رسوم
پام چې ډارن نه يمه
خو لږ څه صبر وکړه
تا که د نورو په وژلو کړولو باندې
د جنت حورو ته خپل غيږ پرانيستې
خو زما د رنځورې ربړېدلې ميرمن
د درد نارې يادې دي
زه د جنت حورې دا دومره ژر نژدې نه غواړم
ته که د کفر په وژلو کې ميړانه ښيې
خو زه مسلم مې وينه نه در بخښم
ما لا تر اوسه د جنت له حرصه
نه اسلاميت نه انسانيت هېر کړی
باور په خدای کړه چې په لوږه مې نن
له کوره دغه کراچۍ ايستې ده
زه د مرګي له تيارې کندې څخه نه وېرېږم
خو په الله مې قسم
چې په هغې دنيا به
له دې تڼاکو نه په ډکو لاسو
ستا د کفن ګرېوان په ډاګه نيسم
زه به د خدای پر وړاندې تا وپوښتم
چې دې جنت ته د ورتلو په بدل
ولې بچيان دې يتيمان کړل راته
ولې دې کونډه کړه رنځوره ميرمن
ولې دې بوره کړه سر سپينه بوډۍ
ولې دې وراره کړه بې وسه نجلۍ
زما د بچو لاس به د چا په وينو سور شي وروسته؟
هغه د کور ميرمن مې
خدایزده چې چېرې به څادر دسوالګرۍ هوار کړي؟
ته که د کفر په وژلو کې مېړانه ښيې
تا که جنت ته خپل زړګی تود کړی
خوزه مسلم مې وينه نه دربخښم
زه به په ورځ د قيامت
هرو مرو د خدای په مخ کې له تا وپوښتمه
بس دا ده سا مې خيژې
نور نو په وينو رنګ شوم
خدایزده چې زما بچي به
زما د کفن پيسې له کومه راوړي؟
خدایه ته رحم وکړې
خدايه ته رحم وکړې

ته شبنم شه د نرګسو، زه به اوښکه توپاني شم
ته رنګينې ورېځې راوړه، زه به مينه باراني شم

غم د زړه مې دومره ډېر دی، چې يې وچه کړه را ژبه
که نه بڼ کې د اشعارو، زه "لامع" به "جهانی" شم

زه د مرګي له تيارې کندې څخه نه وېرېږم
پام چې ډارن نه يمه
خو لږ څه صبر وکړه
ځکه تر اوسه مې جنت ته تلوسه نشته ﻻ
زه د بې وسو بچو خولې ته مې ګوله لټوم
زه يې و تن ته د زاړۀ ټوکر جامه لټوم
زما د بچې سترګې چې سرې وې د پرون له لوږې
پر ما يې غږ کړ چې " راګوره ابا
"!!ماته دې سپينه کتابچه د ښوونځي هېره نشي
!هغه مې هېرې نه دي
زه به يې مور ته خامخا دارو درمل رسوم
پام چې ډارن نه يمه
خو لږ څه صبر وکړه
تا که د نورو په وژلو کړولو باندې
د جنت حورو ته خپل غيږ پرانيستې
خو زما د رنځورې ربړېدلې ميرمن
د درد نارې يادې دي
زه د جنت حورې دا دومره ژر نژدې نه غواړم
ته که د کفر په وژلو کې ميړانه ښيې
خو زه مسلم مې وينه نه در بخښم
ما لا تر اوسه د جنت له حرصه
نه اسلاميت نه انسانيت هېر کړی
باور په خدای کړه چې په لوږه مې نن
له کوره دغه کراچۍ ايستې ده
زه د مرګي له تيارې کندې څخه نه وېرېږم
خو په الله مې قسم
چې په هغې دنيا به
له دې تڼاکو نه په ډکو لاسو
ستا د کفن ګرېوان په ډاګه نيسم
زه به د خدای پر وړاندې تا وپوښتم
چې دې جنت ته د ورتلو په بدل
ولې بچيان دې يتيمان کړل راته
ولې دې کونډه کړه رنځوره ميرمن
ولې دې بوره کړه سر سپينه بوډۍ
ولې دې وراره کړه بې وسه نجلۍ
زما د بچو لاس به د چا په وينو سور شي وروسته؟
هغه د کور ميرمن مې
خدایزده چې چېرې به څادر دسوالګرۍ هوار کړي؟
ته که د کفر په وژلو کې مېړانه ښيې
تا که جنت ته خپل زړګی تود کړی
خوزه مسلم مې وينه نه دربخښم
زه به په ورځ د قيامت
هرو مرو د خدای په مخ کې له تا وپوښتمه
بس دا ده سا مې خيژې
نور نو په وينو رنګ شوم
خدایزده چې زما بچي به
زما د کفن پيسې له کومه راوړي؟
خدایه ته رحم وکړې
خدايه ته رحم وکړې

رانه غوښتي مې دلدار دي يو څو کرښې
دزخمي زړګي غمخوار دي يو څو کرښې

شنبه ? د تلې مياشتې 15 مه

،د ژوندون لاره اوږده
هيله د سيوري په شان
زما د رنځور وجود څو چنده مې تر مخه درومي
،او زه ستومانه لاروی د اميد تنده په خولۀ
پسې ګامونه اخلم
خدایه څراغ غواړمه
،داسې د مينې څراغ
چې سپينې وړانګې يې اثر وشيندي
او دا د هيلو سيوری
د ژوندون لاره کې، په ما پسې شي

جمعه - لمر ټلويزيون

د پاکو هيـلو کرښې ، په خوبونو کې لولمه
تعبير مې د خوبونو ، په خيالونو کې لولمه

نوې کارته
د لړم 24 کال 85

مينې زما پر زړګـــــــــي اوس هم څه لمبه پاته ده
د زړه په ګــــوټ کې مې د رنګ يوه اسره پاته ده

کابل_ لمر ټلويزيون
د مرغومي پنځلسمه

زه له کلونو تېر شوم
لکه يو ړوند لاروی
نه د شېبو نه د لمحو په خيال کې
نه د شپو ورځو د شمېرو په ټال کې
بس د راتلونکي په هوس کې مې ګامونه وهل
چې به د عمر کوم مړ شوی کال مې
د زمانې و هديرې ته سپارۀ
چا به په دومره مينه
د بل سپرلي د رسېدو زيری پر ما نه کاوۀ
ما هم د زيري د استازي لاره نه څارله
خو ستا دا يو زيری و
چې يې د ژوند پر دغو تللو کلو
زما نظر واړوو
تا وې " ناوخته به وي
"د نوي فصل د راتګ نېټه مې نه وه په ياد
ستا د دې ورکو ورځو شمېر خو لا په ګوتو کيږي
خو شمېر د هغو کلو
چې مې ورک کړي دي د ژوند په لاره
زما په بې وسو ګوتو، نه دی پوره

لمر ټلويزيون _ وزير اکبر خان مېنه

بيګاه خوب کې ډوبېدلم
له دنيا نه تښتېدلم
ولاړم ولاړم يو ستر باغ ته
د لالونو د ګلونو
سترګې سترګې شوم تر پايه
د غوښتنو زمزمه شوم
ما کتل چې سپينې ورېځې
په اسمان کې رڼېدلې
اوښکې اوښکې ژړېدلې
پر شنو بوټو ورېدلې
ما کتل چې ورېځې ولاړې
شين اسمان په خنديدو شو
ټول ژوندون په تودېدو شو
د لمر وړانګې غوړېدلې
ما کتل چې بوراګانې
پر ګلونو څرخېدلې
له نسيمه ترهېدلې
په ګلپاڼو لګېدلې
هرې خوا ته يون، شڼا وه
بس زه پاته يک تنها وم
د غنمو کروندو کې،
د لونګو په شېلو کې،
سترګې سترګې شوم، تر پايه
په لټون کې ستا د خوا وم
راپيدا لکه وږمه شوې
د هوا پر وزرونو
نڅېدلې، خنديدلې
لکه باد راچلېدلې
،کله يو ګام رانژدې او
کله ليرې تېښتېدلې
د غبار غبار خيالونو
په اسمان کې مستېدلې
چې به لږ څه درنژدې شوم
لکه پاڼه رېږدېدلې
ما به ځانته يو معبود کړې
و سجدو ته به دې تلمه
خو ته پټه، دې جنت نه
په رکوع رکوع وتلې
که به لږ څه تمېدمه
بيا به خپله ستنېدلې
په موسکو موسکو سرو شونډو
پټ په زړه کې خندېدلې
څانګه څانګه مې احساس شو
ترانه مې درته پيل کړه
د زردشت د مذهب اور شوې
ولوله مې درته پيل کړه

فؤاد لامع
لمر ټلويزيون- شنبه
د مرغومي 23 کال 1385