سید اسدالله اسد

ولیکه دمینې لیوني خیــــالــــــونـــــه ولـــــیکــــه

کور کې دزړګي مې دلیلا غمــــــونـــــــه ولـــیـــکه

دابې عقله اوښکې په سینه کې خوشحالي ګوري

حال مې نمایان کړه داشنا ظلمـــــونــــــه ولیکــــه

نه لرم خوښي په دې غمګینه دنیا ګــــې کــې زه

نن مې په کاغذ دژوند تفصیل اهونــه ولیـــــکه

ژوند لمبه لمبه شو دوصال په سپینو هیلو کې

پټ مې په زړګي کې دخال څو داغونه ولیکــــه

نه ورځم هوس ته زه ، بندي دچا دمیـــنــــې یـــم

تورو اوږدو شپوکې دهجران خوندونــه ولیکه

ولیکه قلــــمـــــه د « اســـــــــد » دژوندانه قصه

سره دزړه پــــه وینـــــو داشنــــا لاســـونه ولیکه

۲۹ / ۲ / ۱۳۶۲

ننګرهار

وخت مې لیوني ژوند ته کاږه ګوري

لمر چې په لویدو شي نو ساړه ګو ري

مینې دمغرور حســـــن ملنــــــګ کړمه

نن ولې خندا زما په خـــــوله ګــــوري

کوز مې دفرهاد داوښکو څلـــــۍ کړه

یار چې نن له شرمه راتـــه نـــــه ګوري

وخت زما په سترګو مخ لیدی نه شي

سترګې مې داستا ښکلي کاته ګوري

پوه یــــــم ورلوګۍ شم لیــــونــــې مینه

ښخ مې په ځیګر دچا با ڼـــه ګـــــوري

ژوند مې سپیلنۍ کړو دیار سترګو ته

عشق به خود زما په لور خواږه ګوري

خال خالي له داغه پرې دپښو نشته

هجر د « اسد » په زړه کې څه ګوري

۲۱  /  ۱۲ /  ۱۳۶۲

ژوند چې مــــــې امــــــن لـــه لـــمبــــو پــــاتې دی

داغ پـــرې دسترګـــو دلیــــــلـــــو پــــــــاتـــــــې دی

 

وسپـــــړه شـــــــونـــــــډې دښـــــــایســـــت پلوشې

دزړه چمن مې لــــــــه سپــــــــرلو پـــــــاتــــــــې دی

 

ګران دی چې هیــــــر کـــــــړم دآشنــــــا یــــادونـــــه

تـــــــال مـــــــې پــــــه غـــوږ کې دبنــــګړو پاتې دی

 

ژوند به شي ، شرنګ به شي ،مستي به شي جوړ

آه مــــې پــــه شونــــــډو دمـــــودو پـــــاتـــــــې دی

 

اوري چـــــــــــې اوښـــــکــــې د« اسد»  په سترګو

زمــــا محـــل لــــــــه بــــارانــــــــو پــــــــاتــــــې دی

۱۹۸۸ صوفیه

زه یو جام یم ځنځیدلې ستا په سترګـــو شو ګیري شته

که پر ما راغلې شپه ده ستا دمخ بــلې ډیــــــوې شتـــــــه

خیر که نن په دې کوڅو کې اشنـــا څیرې لمن ګـــــرځـــم

رسوي مې تر منـــزله دژوند پاتې ورځې شپـــــې شتــــه

راته مخ کــړه چې خپره شي رڼایي زمــــا پــــه ستــــــرګـو

ستا دزلفو په تیارو کې کله وخت دګــذارې شـــــــتـــــه

راته یاد شي خوږ وطن چې خپل ګنــډر زړګي تـــه ګورم

ترینه جار چې پکې دلته خیال دمینې دلیلــــــی شتــــــه

ژوند مې څه خو بس غوټه ده دیو لعل پــــه امیـــد پایم

لنډی دم اوږده مې لاره په هـــــر ګــــام کــې زولنۍ شته

« اسد » اوس هم لیونې دی ستا دمست خوږو شونډو

چې په هسې بیلتانه کې مــــې له مرګه تـــــرارې شتـــــه

۸ / ۱۰  / ۱۹۸۸  بلغاریا

داپه مخ روانه اوښکه

تړمه تړمه  غلې غلې

پښه نیولې چیرته درومي

راته سوال دی لاتراوسه

کله کله مې په خیال کې

ښکته پورته په مستیو

داسې وګرځي جانان

تصور ته داسې راشي

تویوم که څه ارام کا

په دې سوي سوي زړه مې

چې پراته لا تر اوسه

څو بڅري دارمان

خو آه څه وشو ملګرو

بې ترتیبه مې تعبیر دی

لابې توله لیونۍ یم

چې دژوند واړه رازونه

داداوښکو تنا بونه

راته بیا ساده ساده شي

هر څه ورک زما له خیاله

خویې راز نه شم ګڼلې

خپل تقدیر په خپلو ګوتو

په تندي نه شم لیکلې

۱۹۹۱ بلغاریا

زه دغره له هسکې څوکې

واټنونه لرې لرې

دخپل وران کلي ګودر ته

په لندو سترګو ورګورم

خوږ اثر دلیونتوب دی

راکوي نوې خبرې

زنګوي زما خیالونه

دژوندون په نوي ټال

راکوي راته ولچکې

زولنې دیار دزلفو

او نظر مې تږی تږی

داوږدو اوږدو کلونو

رانه غواړي په دې آن کې

دګودر په مخ دنجونو

دمنګو شنه قطارونه

آی سوری سوری زړګیه

نن له دې غره ورګوره

۷  / ۵  / ۱۹۹۳