علي ګل پيوند

یا رمې په سرو ګلونو پـــرخــــه د مــــاتــــــم اوروي

په تنکو څوکو لیـــــونــــــې ږلــــــۍ دغــــــم اوروي

 

دراتلو هیلې لاس تر زنـــــې دچــــــا لا رې څـــــــاري

سړې خورې شیبې په روڼ  سبا تــــــورتــــــم اوروي

 

سرتورې څانګې دزاړه هوس په مـټـــــو مـــــــروړي

دپسرلي وږمې زمـا پـــــــه سبــــــزه زغـــــــم اوروي

 

چاپه یوه مچه خـوږه ګنــاه  خـــــړوبــــــه نـــــه کــــــړه

بې کچه زور دی ګنـــــاهــــــونــــــه پـــــه آدم اوروي

 

چې توتکې دذهـــــن ناڅــــــي دسجیــــــل کاڼو کې

نو شیطاني غرور مې څه لـــه پــــــه قــــلـــــم اوروي

 

کابل   ، ۸  /   ۱۲  /  ۱۳۶۲

څنګه کیسه کړي سپین  ویښته زمادګل څڼو کــې

دسمندر څپې ګیلې کړي  دساحل څڼــــــــو کــــــــې

 

نوې ټپې په خوږ ه غاړه انګازې جـــــوړ ې کــــــــړې

غزل دستورو لارې وایي دکابل څـــــڼــــــــو کــــــــې

 

دویاړ ګلونه دسکندر شمله کې کله ټــــــومبـــــــــې

ګیډۍ ګیډۍ  ږدي سره ګلونه  دبابل ( ۱  ) څڼوکــې

 

دزلیخا ( ۲ )  دسترګو لارې ترآسمانــــــــه رســـــــي

کله به مړاوې غوټۍ  ګل شي دکابــــل څڼــــو کـــې

۱۳۶۵

--------------------------------------------------

۱ــــ دکابل ورانیده دبابل په تداعي

۲ــــ دزلیخا انتظار یوسف ع ته

یوه تاخچه کې

یوه زړه شلیدلې پاڼه

پکی لیک وی

هیلې کرکې

مینې وینې ژړاګانې .

پکی لیک وی

دا زما اوستا خبری

داپه ما او په تا کانې

پکی لیک و

اټکلونه

څونکلونه ګناه ګانې .

خوپه ژیړه وچه پاڼه

یوه اوښکه

تا به ویلی را پاڅیږي

اوس به وای ټولې خبری

اوس به وایي لری بری

تا به ویلی راپاڅیږي

راته ښیي ویجاړ ښارونه

سرتور کلي

دناموس څیری پړوني

ژوبل ژوبل ارمانونه

خو په پټه خوله ژړا وه

لټول یې ګریوانونه .

یوه سینه کې تپیدلو

لا ژوندي و ، خوزیدلو

لا یې سره وینه ویشله

ټکیدله پلو رګونه

 

لا یې دالو به ویله:

نازولو تنکو زړوته

مینه .... مینه...

مینه .... مینه...

مینه .... مینه...

میـ...نه

۱۳۶۲ / ۷ /۸

یاد دې دي

چي په یوه څانګه مو شپه شوه

آ، وروستې تو پاني شپه کې

څه ژړاوه  !

زما او ستا د وزر لاندې

هغه شپه ویر جنه پاڼه

څنګه غلې لړزیدله.

یاد دې دي چې ځنګل ډوب شو

سبر ې ډوبې چنارونه

یاد دې دي چې زموږ ځاله

آ سپیرو څپو په سر کړه

لکه خونه بې مړونه.

نن دې یاد دي

چې د خیر او پاکې زړونه

د لمڅو لښکر کې نه ځي

په خوږه سپیڅلې وینه

۱۳ ۶۵ / ۸ / ۱۲

کعبه زما د ذهن کې شیطان لوبې کــــــــــــــــــوي

ما شومه تلو سه مې په ایمان لوبې کـــــــــــــــوي

 

بیـــــــــــړۍ مې د پیړو پیړو په وچه کې ډوبیږي

د هیـــــلــــــو جوار ګر مې په تاوان لوبې کوي

 

سپرلې د شــنیلو مې ژیړې خولې وتلي غاړې

زردښــــــــــــــت د باورونو به بیابان لو بې کوي

 

د ګـــــلـــــــو پـــه زولۍ کې مې ږلې ده راوریږي

وخــتـــونه مې د اوښکو په ګریوان لوبې کوي

 

سرو اوښکو له دې وایه چې په دغه لاره نه ځي

د نـــیــــل خـدایان لګیا دي په انسان لو بې کوي

۱۳ ۶۲

نوره مې تا پـــسې ژ بۍ شوه ته راځې او که نـــــه

یوه شیبه راتـــه پیړۍ شوه ته راځې او که نـــــــــــه

 

په وریښمین زړه مې د سکرو ټو بارانونه وشو

ما شومه هیله لیونۍ شوه ته راځــــــــــې او که نه

 

خـــــــوږې خبرې په ذهــــــن کـــــــې ګلــــــونه اوري

هر ه خبــــره دې مسرۍ شوه ته را ځــــــې او که نه

 

د نوح نـــــظر دې په سیند وړو پسې نــــه غزوې

ډوبه مې و چه کې بیړۍ شوه ته راځې راکــــه نه

 

زمـــــا د زړه د وینو  ستوري په ما ښام ختـــلي

لاره د تــورو شپو نرۍ شوه ته راځې او که نـــه

۱۳ ۶۳ / ۶ / ۴

که بیا زاڼې په تکل شوې زه به درشـــــــــم

که اغزنې لارې ګل شوې زه به درشــــــــم

 

که ساړه بادونه تم ژمې میرات شــــــــــو

دزردښت اور غالي بل شوه زه به درشم

 

که په اوښکو لــوند پړونې دخور ګل شو

سرې شیبې دزړه په تل شوې زه به درشم

 

که سپین سرې شولی تورې تورې وریځی

که اوربلې په اوربـل شوې زه بـــــــه درشم

 

که واورین غرونه اوار لارې شوې ماتــې

مینې مینې په کابـــــــل شوې زه به درشم

۱۳۶۰ / ۸ / ۱۸

۱   ــــــــ     ګلالې راته لیکلي و چې کله راخلاصیږی

مایې په  تمه ژمې تیـر کړ غوټـــــۍ وغـــــوړیــــــده

ځان مې توده مینه کې هیر کړ غوټۍ وغوړیـــــــده

 

دلمر همزولی ته دناوې غوټو خوله پــــــرانیـــتـــــه

دمینې راز یې رابر سیر کړ غوټــۍ وغـــــوړیـــــــده

 

کیسه کوه راته ریـــــدیـــــه دســـــــارا ګلــــــــونـــــــه

چا په منځوله(۱ )کې ویر تیر کړ غوټۍ وغوړیـــده

 

کاروان دمینې دتــکل لاره کـــــــې څـــــــه ولیــــــده

تورو کوډ ګرو څنګه هیر کړ غوټۍ وغـــــوړیــــــده

 

دستړو لارو مساپر وچیرې شپـــــه تیـــــــره کـــــــړه

چا ګلالې اوښتې پیر ( ۱ ) کړ غوټۍ وغوړیــــــدې

۱۳  /  ۲  /   ۱۳۵۷

---------------------------------------------------

  ۱   -- منځوله  = ځاله

۲ ---    پیر  = دور

( دشیخ متي بابا  دمنا جات وروستی کرښه )

یوې وړې ټو ټې کیسه کړه

ویلې زه

دلاجوردي سیپې کودړی

یوه شپه دچا مستی کې

له رنګینه تنه بیله

اوبیا وروسته

دوریښمین څا څکي په ژبه

یو عدم ته ،

په نری اغزنه لاره

چې :

(( نه ابلیس  نه یې آدم و

دجمال سوچه پرتم و ))  ( ۱ )

څو چې پرا مې نیتې سترګې

بیا کعبه وه

او زما له تنه او وو

دپو لادو ګریوانونه .

 

۱۹ . پټه خزانه ( دیارلسم مخ ) شیخ متي بابا.