نوره مې تا پـــسې ژ بۍ شوه ته راځې او که نـــــه

یوه شیبه راتـــه پیړۍ شوه ته راځې او که نـــــــــــه

په وریښمین زړه مې د سکرو ټو بارانونه وشو

ما شومه هیله لیونۍ شوه ته راځــــــــــې او که نه

خـــــــوږې خبرې په ذهــــــن کـــــــې ګلــــــونه اوري

هر ه خبــــره دې مسرۍ شوه ته را ځــــــې او که نه

د نوح نـــــظر دې په سیند وړو پسې نــــه غزوې

ډوبه مې و چه کې بیړۍ شوه ته راځې راکــــه نه

زمـــــا د زړه د وینو  ستوري په ما ښام ختـــلي

لاره د تــورو شپو نرۍ شوه ته راځې او که نـــه

۱۳ ۶۳ / ۶ / ۴