پير محمد کاروان

لاندې شعر
د ښاغلي کاروان پخپل اواز
واورئ . د Play
تڼۍ کېکاږئ

دستوروتڼۍ تويې دسحرڅيري ګريوان
خوره په غرو رغوکې ازانګه ده د اذان

الهي را اهدا کړې دبلبل بلالي غږ
ماهم يو لاروی کړې دحمدونو دکاروان

انديښنې راسره دومره
دي په زړه کې
چې حساب يې اوس کولای درته نه شم
ته چې کله درڼاله ښاره راشې
درنګونوله غباره شې راتېره
لکه سره اوشنه هنداره شې راتېره
چې په خپله جوړه ځاله کې دمه شې
چې پرخپلو شونډوغلې زمزمه شې
لکه ستړې مرغۍ څنډ وهې وزرې
دديوال په ايينه کې ځان ته ګورې
اوکوې له ايينې سره خبرې
دکړکۍ پلو دې ناڅاپه نظرشي
يوصندک به دجادوپه سترګودرشي
تلوسه به دې په زړه کې شي درتېره
خاماخابه دصندک ترڅنګه کېنې
ورته موسکه شه صندک به درته واشي
او په غېږکې به يې شين دسمال پيداشي
پکې غوټه نه لونګ دي نه ګلاب دي
نه نرګس دي او نه نورې دګل پاڼې
خلاصوه يې دخطرپکې څه نه شته
بس يوڅوليونۍ چيغې اوسندرې
يوڅواوښکې څووړې وړې خبرې
چې ته نه وې مابه ستا په يادکولې
ته يې واخله امانت مې درته اېښې
اوس نو ډېره اندېښنه راسره مله ده
دزړه صبر مې لوټي ته وا چې غله ده
نه پوهېږم چې داشين دسمال به څه شي
لکه وران خوب به يې سين ته ورګوزارکړې؟
او که تاوبه يې له غاړې لکه هارکړې؟

ښار دهوښيارانو دی اوزه دغره سړی يمه
تورې زولنې راپسې ګرځي ليونی يمه

ورکې مې تسبې دي دزنځير په کړۍ ذکرکړم
زرځله شهيديمه او زرځله ژوندی يمه

هره يوه مسره مې بس دتورو وينو لپه ده
نه يمه شاعر دسروغاټولو کنډولی يمه

مانه شيشې مه تاووه زه خو څه څراغ نه
يم
نه مرم په طوفان کې عجيبه اور اورکی
يمه

تاپه سپينولاسو باندې سين ته
ورګوزارکړمه
کاڼی ومه تور خو اوس له شوقه شين غمی
يمه

ځان مې په مريو کې دتار غوندې پټ کړی
دی
زه دکومې چټې پرټټرباندې ځونډی يمه

کوڼ که وي جرس نو خپل ويده کاروان به
ويښ کړمه
مات به شم په شرنګ دليونی دلاس بنګړی
يمه

٢٠٠٦-٢٦-٥-خيرخانه مېنه کابل

داچې مخ يې په غبارباندې سپېره دی
ده ساتلی دهنداروغوندې زړه دی

په ګلونو باندې رنګ او خوشبو ويشي
په اغزيوکې روان لکه اوبه دی

خود به ستوري دالهام په خوب کې ګوري
چې سرويږدی يې ګردی کاڼی دغره دی

لوندپه اوښکو لکه ستا دباڼوګانو
سور په وينو دجمدرغوندې خو نه دی

چې له توروبلاګانويې ډارنه شته
ستادسترګوخواته ناست لکه رانجه دی

بدرګه به ترغروبه درسره وي
سترګې وغړوه څرګ دلمرخاته دی

چې شي ستړی بيابه ستا پر اوږه کينې
دارمان په دنګ اسمان کې يو مارغه دی

خوبولي په زړه ولي چې راويښ شي
دکاروان غزل تر غشي هم تېره دی

٢٠٠٦-٣١-٥

ته چې په خوب کې راځې، ته چې په خيال
کې راځې
سپينې شاهينې وايه،
کله په جال کې راځې؟

زه چې ماڼۍ جوړوم،
دتصور ددنيا
په هره خښته کې ته،
په هرديوال کې راځې

دبنګړوشرنګ دې خيژي،
له پايزېبونوسره
دپښتنوکلي ته،
په وريښمين شال کې راځې

دسنځل ګلووږمې،
دګلابونوغونچې
هم په هنرکې راځې،
هم په کمال کې راځې

وزير دعقل مې خورې،
شطرنج دمينې کوې
چې کشت مات راکوې،
په کوم يوچال کې راځې؟

ترسپوږمۍ سپين کاغذه،
پرتاسندره ليکم
تابه رانيسمه ترې،
که په شمال کې راځې

راشه ځواب شه زما،
ښکلی کتاب شه زما
زه بې ځوابه يمه،
په هريوسوال کې راځې

زه چې شراب راواخلم،
نشه نشه پکې ته
زه چې رباب راواخلم،
په سروتال کې راځې

نری باران يې زما،
لمر داسمان يې زما
دتوروغرونوپرسر،
په زرغونټال کې راځې

زه چې لمانځه ته روان،
دخدای کاله ته روان
په ترنم ترنم،
غږدبلال کې راځې

په زړه مې چک لګوې،
لکه غزل دکاروان
اخ دلونګوغوټې،
په شنه دسمال کې راځې

١٧-١٢-٠٠٣کابل خيرخانه مېنه

موسکه شه جانانه ستا دمړواوښکوپه شان
يم
راشه زرغونټال مې شه نری نری باران يم

راشه دځلاندوسترګووالې توره شپه ده
لاره رانه ورکه مسافردبيابان يم

ښکل دې چې پرټنډه کړمه ښکل دې چې سجدې
کړم
خال مې کړه پرټنډه چې ددوو
وروځوترميان يم

ته زما اختر زما سبب دخوشحالۍ يې
شين مې له خنداکړه يوماشوم غوندې
ارمان يم

جاردې له خنداشمه چې شين دې له
خنداکړم
ستاله برکته خودستوروډک اسمان يم

ستا پرټنډه پريوتم پرځان مې شک پيداشو
ګوره چې کاروان يم که ستاڅړيکه
دپېزوان يم

٩-٤-٠٠٤کابل خيرخانه مېنه

ستا له سندرو نه دشنوغنمو
دغوڅوغوڅوپاڼوبوی راځي
ستاپه نغموکې دماشومې دنيا
شوخي مستي اوهای وهوی راځي
             
ظالمه تاترلاس نيولی بوتلم
             
دتېروهېروخاطروڅلي ته
             
سلګۍ سلګۍ دې کړمه اوښکې دې
کړم
             
دپتنګانودايروڅلي ته
لکه باران په وچوخاورو ووري
ته يوه نه تشريح کيدونکې خوشبو
خوږ دجانان اوازه جانه زما
يه په رڼوسترګوليدونکې خوشبو
لکه ګلاب چې په سندرو راشي
لکه بلبل چې پرګلابوواوړي
لپه دې ډکه له دعاوينمه
رڼې اوبه دې پر شرابو واوړې
             
ستا په اوازکې سادګې روانه
             
له زړه راځي دزړونوتل کې ګرځي
             
لکه ازادې دطبعيت زمزمې
             
دګورو ونو په ځنګل کې ګرځي

٨٤-جوزا-٣١کابل خيرخانه مېنه
 

دحوا لورې جنت راسره
پرېږده

چې پيدامې کړې دخيال
په شنه اسمان کې
ترهلال نه هم نازکه وې نرۍ وې
کليمه به مې ويله درکتل مې
ښايسته لکه هيکل دښاپېرۍ وې
دشفق پرسره غونډۍ به راختلې
شپه په شپه به لويېدلې سپوږمکۍ وې
اخر داچې زما زړه ته شوې راکوزه
وکمال ته رسيدلې وې سپوږمۍ وې



زما اوښکې دې په ستوروکړې بدلې
زما ژوند دې دشينکي اسمان په څېرکړ
دلاهوت په خوشحاليوکې دې ډوب کړم
دغمجنې ځمکې غم دې رانه هېرکړ
له سندروبه يې ډکه لمن راوړه
زماخيال دې جنتونوته ورتېرکړ
سره ګډ مو وو ځنبل دبڼوګانو
زمازړه دې له خپل زړه سره کوشېرکړ



خوپه ورو ورو مې په زړه کې شوې په
تنګه
دخپل ښکارپه وينو سرې شاهينې لاړه
اوس نو درسته شپه له خپله درده ويښ يم
دشفق پرغونډۍ ناستې مينې لاړې
وی سپوږمۍ خوپه څوشپوکې سپوږمکۍ شوې
سپينې اوښکې مې درپاتې وينې لاړې
دهلال خواته روانه يې ورکېږې
ستاتغمې په زړه لرم قمچينې لاړې



که رانغلې شې اخر به ترۍ تمه
لږمې غوږپرليونۍ خبروکېږده
دشبنم دڅاڅکوڅاڅکو په شان راشه
بسم الله کړه پښې دستورو پر سرکېږده
زه دې بيا دزړه په ګل کې پټومه
لکه ژوندبه دې توده کړم پکې رېږده
دادم دزوی په غېږه کې سر کېږده
دحوالورې جنت راسره پرېږده

١١-٩-٢٠٠٤کابل خيرخانه مېنه

ښاپيرۍ زما همزلې ، او نغمې ترما
مشرانې
ښاپيرۍ تر ګرانۍ تيره . خو نغمې
راباندې ګرانې

ښاپيرۍ په خوب کې ويښي ، او ښاغلي
نغمې راوړي
ښاپيرۍ په ويښه راشي ، خوبولي نغمې
راوړي

ښاپيرۍ بده بلاه ده ، واښکي واښکې له
تاک واخلي
زما په زړه کې وغزيږې ، رانه واګې
دواک واخلي

چې منکر شمه له مينې ، دا نو ځان راته
ښکلا کړي
ماشومتوب ته مې را ستون کړي ، افسانې
راته ريښتيا کړي

ښاپيرۍ د اختر شپه ده ، زه د بر کلي
ماشوم يم
مرګي څو راته نيولی ، خو ژوندی ددې په
نوم يم

له بدرنګ جنګ نه مې ساتي ، ښکلي غرونه
رانه تاو کړي
شين د شنو بنګړو له شرنګه ، ساز د
سولي او نياو کړي

خو چې وخت د ښکلي جنګ شي ، شنه بنګړي
ايسته ګوزار کړي
د منصور سکنۍ خور شي ، سپينې ليچې
راته دار کړي

زه يې توري د غزل کړم ، د لونګو دا يې
راکړي
خو چې وږی د مستۍ شم ، د شنو بنګو
دانې راکړي

ما د ډول په غږ کې نغاړي ، ګړنګونو له
مې يوسي
د نغمو مسته څپه شي ، غورځنګونو له مې
يوسي

ښاپيرۍ له قافه راغله ، زمونږ کلی ور
معلوم دی
په لجرومه کې يې کښلي ، په وريښمو زما
نوم دی

په لمانځه چې ودريږم رکعتونه را نه
هير شي
ښاپيرۍ مې زړه ته راشي ، جنتونه رانه
هير شي

ښاپيرۍ د ګلو ونه د غو ټۍ نظر به
راکړي
ښاپيرۍ سخي ملنګه ، د خولګۍ نظر به
راکړي

ښاپيرۍ د شعر الهام شي ، کله کله تری
تم شي
د زمري غوندې يې څارم ، ښاپيرۍ د هوسۍ
رم شي

ښاپيرۍ کلي ته راغله ، ښاپيرۍ به غره
ته بوځم
ښاپيرۍ د مينې تنده ، ښاپيرۍ به زړه
ته بوځم

د رحمت ورېځي راغلي ، پر ځنګل به
باران وشي
ښاپيرۍ تر کوچو سپينه ، تکه سپينه غوا
به لوشي

ښاپيرۍ بيګاه ته راشه ، اوس مې ښه
کاروبار جوړ دی
په زرګرې شپې مې تاته ، نن له ستورو
نه هار جوړ دی

ښاپيرۍ زما استاذه ، پر غزلو يې لاس
بر دی
راښودلی يې په خوب کې ، د سندرو
پيغمبر دی

ښاپيرۍ مې سپينه بازه ، شين د زړه
کوتر مې وخوري
په پنجو کې مې ور ټول کړي ، په هنر
هنر مې وخوري

ښاپيرۍ په سفر ځمه ، د خبرو څوری
راکړه
خاماخا که شين طوطي شوم ، د شکرو څوری
راکړه

ښاپيرۍ مراقبه شوه ، ښاپيرۍ خبرې
پريښوې
مروره رانه ګرځې ، ترې نه مات مې يو
بنګړی دی
ښاپيرۍ ته ملامت يم ، ترې شکولی می
ځونډی دی

کچ او کيچ يې وړم د ليچو ، شنه بنګړي
به ورته راوړم
د لونګو دمريو ، ډک ځونډي به ورته
راوړم

چې له ځان سره روان شم ، ښاپيرۍ را
سره مله شي
د ستړيا متاع مې لوټ کړي ، مهربانه
غوندې غله شي

که نړیۍ مې مخالفه ، ښاپيرۍ مې په طرف
ده
چې امامه د ګلونو ، او رڼو پرخو د صف
ده

د اخلاص څپيړې ورکړم ، چې کوم ديو د
وسواس راشي
زه چې دومره رياضت کړم ، ښاپيرۍ به په
لاس راشي

ښاپيرۍ رنګونه راکړه ، سرو غاټولو
رانه غوښتي
ګلابونو او نرګسو ، آن چې ټولو رانه
غوښتي

ښاپيرۍ په غنم لو کې ، زمونږ بر کلي
ته راشي
د حجرو د جوماتونو ، د ګودر کلي ته
راشي

ږلۍ بند له کلي تاو کړي ، شين قرآن په
غيږ کې واخلي
زمونږ کلی به د امن ، او ايمان په غيږ
کې واخلي

اوس به ول د څڼو راکړي ، لو کومه ملا
تړمه
يوګيډۍ قبوله شوې ، په آمين دعا تړمه

نور قلم به مې سور ګل شي ، په خوږ لاس
کې مې کرلی
ښاپيرۍ په شين دسمال دې ، غوڅ ور غوی
را تړلی

که له تندې مرمه مرمه ، که ژوندون
سراب سراب شي
مرغلره خوله به راکړي ، ښاپيرۍ به شين
درياب شي