پير محمد کاروان

1384-2-26-کابل خيرخانه مېنه
 

په غربي
کلي کې تر ټولو ښکلې
نږه سوچه شرقي ترينې نجلۍ
په بل نامه مې زړه اوبه نه څښلې
مينه دې بولمه له مينې نجلۍ
***
کوم لاهوتي ستار په غېږ کې لرې؟
او که خبرې دې خوږې دي ولې؟
جنتي شات به دې ورګډ خو نه وي؟
اخ دا سندرې دې خوږې دي ولې؟
***
هغه د شنو سترګو بازار مې ليده
چې په کې ته لکه حيا ګرځېدې
د امريکې دکليساوو تر څنګ
لکه مروه لکه صفا ګرځېدې
***
ما ستا د خيال ورغوي ډېر کتلي
يو لوی ارمان دې پټ په زړه کې وينم
زما پردېسې د وطن شهزادګۍ
افغانستان دې پټ په زړه کې وينم
***
شور به کوي د کليسا زنګونه
خو ته به څارې ازانګه د اذان
را ويښوې به خوبولي زړونه
ته راته ښکارې ازانګه د اذان
***
د پت پوړنی درنه پاتې نه شي
دا د ګوربت وزر پر سر ګرځوه
د الاهو الاهو ذکر کوه
لاس کې زنځير د پېغمبر ګرځوه

په تليفون کې چې د A جدول راوړومه
 نو ستا نامه په کې اول راوځي
 سترګو ته دوه څاڅکي د اوښکو راځي
 له زړه مې سل چينې د ګل راوځي
 د تليفون تڼۍ مې کيکاږله
 زما اواز تر تا در ورسيدو
 تا يې پر ستوني باندې پښه کېښوده
 زما په زړه کې دې تېره ماته ښيښه کېښوده
 ما درته څومره سلامونه وکړل
 خو تا يوځلې هم عليک ونه وې
 په مرحبا مرحبا ستړی شومه
 جانانه تا راته لبيک و نه وې
 په تليفون کې مې چارج ختم کرېډېټ تمام شو
 لکه شاهين پنجو کې وړی کوتر
 سور مې د زړه په وينو سپين سلام شو
 د کمپيوترتر څنګه کېناستمه
 په MSN کې مې ONELINE وليدې
 نو مې يو سور ګلاب دروليږلو
 ما وې چې ته مې ګوندې هم په سره ګلاب
وولې
 خو تا د سره ګلاب د پاسه چليپا را ښکله
 تېره چاړه وه پر مرۍ چې تا زما را ښکله
 ما وې په وينو سور يو بل ګلاب در وليږمه
 خو ته OFFLINE ښکاريدې BLOCK دې ومه
 د EMAIL پاڼه مې راواړوله
 ستا راليږلي اېمېلمونه له الف نه تر يا
 ما په يوه ستړي نظر ټول و کتل
 په کې يو څاڅکی د شبنم نه وو خوشبو يې نه
وه
 جوړ له کاغذ مې دا غاټول و کتل
 ټول د درواغو له داغونو ډک وو
 له پاڼې پاڼې يې ريا وريده
 نه ترې وږمې د صداقت راوتې
 نه ترې نه يو ټکی رڼا ورېده
 لکه پېريان چې د غوسې واخلي ماشوم په غېږ
کې
 ګوډۍ نانځکې او د لوبو شيان
 په ديوالونو وولي
 داسې مې ستا د اېمېلونو کاغذي ګلونه
 له ډېره قهره پاڼې پاڼې ايسته و غورځول
 په MSN کې مې ستا نوم DELETE کړ
 له تليفون مې ستا نومره و ايسته
 اوس نو يو دوه کارونه پاتې راته
 بری به هغه وخت نصيب وي ځما
 که مې له خيال نه ستا څېره و ايسته
 که مې په زړه کې ستا راټول يادونه
 د خواږه صبر په اوبو و مينځل
 دا څه موده په رياضت يمه بوخت
 چې دې له خيال نه او له زړه نه په يو ځای
وباسم
 بيا به نو زر توبې توبې له مينې
 په پاک دربار کې د لوی خدای وباسم
 خو نتيجه صفر ده
 نه کيږي نه کيږي والله نه کيږي
 په زړه مې ووري او په خيال کې مې چکرې
وهې
 اخر په دې مې امنا کړې ده
 په کومه ورځ مې چې په ګورکې کېږدي
 د ګور چينجي به راشي
 ستا ټول يادونه به DELETE کاندي زما په
زړه کې

ډکه د
جمال او د جلال غرنۍ ژبه ده
وايې وره پښتو د مستانه موسيقۍ ژبه ده

خرپ د سپينې تورې چې په برم او په پرتم کې
شي
حسن په درخو کې شي سرشاره په ادم کې شي
ناڅاپه نغمه شي د رباب په زيروبم کې شي
چيغه شي ټپه په خوبولي شومه دم کې شي
ستوري ورته غوږ دي د آسمان د سپوږمۍ ژبه
ده
وايې وره پښتو د مستانه موسيقۍ ژبه ده

مسته
په څپو څپو او مسته له سېلابه ده
ښکاري راوتلې د سندرو له دريابه ده
ته وا بلبلانو را ايستلې له کتابه ده
واه په تغزل کې ښايستوکې تر ګلابه ده
جوړه ترې لنډۍ شي د درنې ملالۍ ژبه ده
وايې وره پښتو د مستانه موسيقۍ ژبه ده

سر باندې يې لمر او سپوږمۍ کښېني د غره
څوکه شي
کله هم د غرونو د باغي زرکانو کوکه شي
ګوري چې سپېره غليم تېره د تورې څوکه شي
زلفې د معشوق انځوروي د قلم نوکه شي
جار د شرنګېدلې دريابي شاعرۍ ژبه ده
وايې وره پښتو د مستانه موسيقۍ ژبه ده

هر څو
که د غرونو د اوبو غوندې بې رنګه ده
پښې يې پر اغزو ايښې دي سرې وينې ګلرنګه
ده
پاس د ګل منار ته ور ختلې دنګه دنګه ده
ډېره خوږ اروا ده ته وا پېغله غنمرنګه ده
جار يې شم کاروانه د خوږې ښاپېرۍ ژبه ده
وايې وره پښتو د مستانه موسيقۍ ژبه ده

کابل
خيرخانه مېنه
2005-4-28
 

سترګې دې پرېږده چې شیندي ګلونه
ډېر مې یادیږي دا ژوندي ګلونه
 
ستا د کږو  بڼو په شپول کښې را ګیر
لکه اغزیو  کښې قیدي ګلونه
 
زه د جانان د  در په کاڼو مین
پرېږدئ چې ښکل کړم په تندي ګلونه
 
په تورو څڼو کښې یې ډېر لګوه
شته مې د زړه په مات کودي ګلونه
 
کاروانه  زه ورته حیران پاتې یم
چې دا د چا د غزل دي ګلونه
 
۲۵/۳/۱۳۶۹

په
مينه، مينه مينه كه يو بل ته غېږې وا كړو
په دې وركه دنيا كې به اخر سره پخلا كړو

روان به شو ”كاروانه!“ د بڼو پر څوكو-
څوكو
رانجه به د جانان له خماري سترګو نه
غـــلا كړو

کابل

چېرته يې هندارې؟

چــــېــــرته يــــې هندارې بې تصــويره يم
راشه چـــــــــې بې خـــــوبه بې تعــــبيره يم
راشه چې تڼاکـــــې پښې دې ښکل کـړمه
ورکــــــــه سبا ستړی لـــــــــــــه شوګيره يم



درد يــــــــــم په
لفظونو کـــــې مې ونغـــاړه
لږ خو مــــــې بيان کړه بــــې تفســيره يــــم
شمس مې شه سيقل مې کړه شاعر مې کړه
مست مې کړه محبوب مې شه بې پيره يم
زړه مـــــې ورور د للـــمې د ګلـــــــــونو دی
ورک د بــــارانونو لــــــــــه بهــــيره يـــــــــــم
خــــــــــدايه کـــــــه پښتو راسره ووايـــــــي
جــــــــــــــار دې له منکر او لـــــه نکيـره يم
چــــېرته د ســندرو "کـــــــاروان " واړوم؟
زه راغـــــلی نن لــــــه بــــــــم او زيـــــــــره يم

نريزی ، سيندوکی      
۱۳/۳/۱۳۷۳

د بدرنګۍ له
سيند اوباسو د سندرو بېړۍ
الله لاهو مه کړې د ښکلو مساپرو بېړۍ
د څو کيږديو او يو څو دانو خورما په بدل
لاړې عربو ته د لمنځو، د نښترو بېړۍ
موږ ته رادرومي الوتکې له مارانو ډکې
له موږ نه درومي د نرګسو نيلوفرو بېړۍ
د آشنا سترګې شوې د تورو ګربتانو ځالې
زموږ لېمې د سپينو اوښکو د کوترو بېړۍ
موږ د تيارو د جزيرو په غېږ کې ژوند تېروو
له موږ نه وړې ده رڼا د ستمګرو بېړۍ
موږ ته زخمونه د ځيګر د سترګو اوښکې پاتې
پاريس ته ځي د زمرودو د لاجورو بېړۍ
موږ د شهيدي خور ټکری کړ د جونګړې پرده
لوټمارو بار دي د رخامو د مرمرو بېړۍ
په هر غزل کې يې رنګونه جادوګر جادوګر
"کاروان" ولجه کړله د خيال د جادوګرو بېړۍ



7-2- 1996        ناصر
باغ، نوی کمپ

د غرونو خلک يو...

د غــــــــرونو خلک يو کارونه د بازار نه کوو
شډل پډل ګــــرځو هيڅ ډول او سينګار نه کوو

د خدای مارغان راځي نغمې د ملکوت غږوي
مطرب ته اړ نه يو او ذکـــــــــــــر د ستار نه کوو

د ســــر قاتل ته هم ســــلام کوو سلام يــې  اخلو
ولو  يې  مخــامخ  له  شانه  پرې
ګوزار  نه کوو

په ستن کې تار شو اچلوی د سپــــــوږمۍ په رڼا
څراغ کې تېل نه سيزو   دا  د  تـاوان
کار نه کوو

له پړانګ څرمنه اړوو چې لنګې غواوې داړي
پر څانګې ناستې مرغکۍ د کــــاڼي وار نه کوو